Blokje om

Nou zeg... niks hostel-perikelen! We zitten nu een week in het hostel en de helft daarvan zijn we helemaal leeg geweest. Op zondag zijn de meeste kamers al leeg gegaan en maandagochtend vroeg vertrok de laatste kamer. Vervolgens hebben we maandag, dinsdag en woensdag gewoon helemaal niemand binnen gekregen. Gelukkig hebben we sinds gisteren weer één kamer verhuurd.
Ondanks dat het ontzettend rustig is met toeristen, hebben we in de duikschool niet te klagen. We hebben een Open Water cursus gedraaid (3 dagen) en zijn 3 dagen met fun-duikers op pad geweest. Aanstaande zondag beginnen we weer met 2 mensen aan een Open Water cursus en gelukkig hebben ze allebei ook een kamer in Tio Tom gehuurd dus het mes snijdt aan twee kanten.

We hebben het dus niet zo druk en aangezien we tijdens ons verblijf in Nederland vele verzoekjes hebben gekregen om méér video's op de blog te zetten, hebben we ons kleine fotocameraatje maar weer eens ter hand genomen.
En nu we het hostel in beheer hebben, moeten we toch iedere dag Annie uitlaten, dus loop gezellig een blokje mee door Old Bank, ons dorpje op Bastimentos:

Klik hier om het filmpje te bekijken

Weer aan de slag

De reis is voorspoedig verlopen. Ondanks dat het vliegtuig praktisch vol zat, hadden zowel Rob als ik een lege stoel naast ons en dat is toch altijd iets comfortabeler.
De stop in Panama City is druk. We racen weer kris-kras door de stad om diverse dingen te regelen.
Bovendien moet Roberto nog die cursus volgen. We hadden (al lang geleden) met degene die de cursus geeft, afgesproken dat Rob de cursus op maandag en dinsdag zou volgen. Helaas liet de man vlak voordat we naar Nederland vertrokken, weten dat hij er die maandag niet zou zijn en dat de cursus een dagje opgeschoven moest worden. Makkelijk voor hem om te zeggen, maar wij hadden inmiddels al een terugvlucht van Panama City naar Bocas geboekt op woensdagmiddag. Dat betekende dus dat de tweedaagse cursus in anderhalve dag gepropt moest worden! Nou, dat is dus duidelijk niet gelukt en het leek er op dat Rob op een ander moment weer terug naar Panama City zou moeten om de cursus af te maken (balen). Gelukkig blijkt de leraar zelf binnenkort voor een paar dagen naar Bocas te moeten en hij zou proberen om er wat tijd aan vast te plakken zodat Rob de cursus hier kan afmaken (dat is dan weer mazzel).

Na al deze hectiek in Panama City zijn we blij als we woensdag laat in de middag eindelijk in Bocas uit het vliegtuig stappen. Zodra we arriveren in de hoofdstraat waar de bootjes naar Bastimentos liggen, worden we door diverse bekenden verwelkomd met het vertrouwde: "You reach back, man" (jullie zijn er weer) en in het bootje krijgen we van een oudere vrouw (we kennen haar van gezicht, maar niet haar naam) gelijk fruit aangeboden. We voelen ons direct weer helemaal thuis!

Donderdag zijn we in de weer met het overdragen van de duikschool en verder thuis alles opruimen en het huis schoonmaken, want een huis een maand lang alleen laten in het oerwoud levert een heleboel stof en rommel op!

Vandaag zitten we alweer in het oude ritme, maar vanaf morgen moeten we volop aan de bak. Tom en Ina gaan namelijk op vakantie en dan nemen wij het hostel weer waar, voor de komende 4 weken. Jullie kunnen dus waarschijnlijk binnenkort weer "hostel-perikelen" op de blog verwachten...

Laatste dagen

Nog een paar dagen en onze vakantie zit er alweer op. Zoals ook al uit het vorige berichtje bleek: tijd is een vreemd begrip. Aan de ene kant is het heel snel gegaan, aan de andere kant hebben we ook het gevoel dat we hier lang geweest zijn. Hoe dan ook, we hebben een heerlijke tijd gehad.

De laatste paar dagen staan natuurlijk in het teken van afscheid. Vandaag gaan we naar Rotterdam om gedag te zeggen bij Rob's familie en morgen gaan we bij mijn vader langs in het verpleeghuis en daarna even bij mijn moeder gedag zeggen.
Zaterdagmiddag staat ons dan de zware taak van het inpakken te wachten. Zoals altijd nemen we weer veel meer mee terug dan waar we mee gekomen zijn, dus het is weer spannend of alles past. Dit keer zijn het vooral zakelijke spullen die we ingeslagen hebben, een nieuw wetsuit en vinnen voor Rob en andere dingen voor de duikschool die we nodig hadden. In verband met de beperkte kofferruimte betekent dat automatisch dat mijn dropvoorraad op rantsoen is gezet: er kunnen "maar" 4 doosjes mee. Nou ja, daar doe ik al gauw een half jaar mee, dus niet getreurd.

Verder doen we het zaterdag rustig aan, want zondagmorgen begint de lange reis naar Bastimentos, met een tussenstop in Panama City waar we ook nog wat zakelijke dingen te regelen hebben. We moeten daar iemand bezoeken die ons verder kan helpen met dat NIT nummer (je weet wel, wat we nodig hebben om onze belastingaangifte te kunnen voldoen, want dat is nog steeds niet geregeld) en we willen bij het Nederlandse consulaat langs om eens na te vragen hoe we aan een "verklaring van nationaliteit" komen (dan weten we dat tenminste als ik volgende keer mijn paspoort moet verlengen).
Daarnaast gaat Roberto nog een 2-daagse cursus volgen om zelf onze duikmaterialen te kunnen servicen. We zijn dus gelijk weer druk aan de slag. Als alles goed gaat kunnen we woensdag aan het eind van de middag weer voet op ons eiland zetten en heerlijk thuis in onze vertrouwde hangmat gaan hangen!

Tijd

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst heb geblogd, maar de tijd vliegt dan ook sinds we in Nederland zijn en ik heb gewoon "geen tijd" om er even rustig voor te gaan zitten. Het is een beetje het gevoel waarmee we Nederland bijna 3 jaar geleden verlaten hebben: je bent hier altijd druk, druk, druk en je wordt geleefd door alles wat moet, moet, moet. Natuurlijk wordt dit gevoel nu extra versterkt omdat we in deze 3 weken vakantie ook zoveel mogelijk mensen willen zien en zoveel mogelijk dingen willen doen en het contrast met de rust die we in Panama gevonden hebben nu des te groter is.

De dagen zijn gevuld met gezellige bezoekjes aan familie en vrienden waar we heerlijk kunnen bijkletsen. We shoppen hier en daar voor spullen voor de duikschool of voor persoonlijke dingen die we hier makkelijker kunnen kopen dan in Panama. Roberto heeft behoorlijk wat overredingskracht nodig om zijn paspoort aan te vragen (het blijkt dat hij die "verklaring van nationaliteit" eigenlijk tóch nodig had gehad, maar hij kan zich er nu nog uitkletsen) en het kost mij nog ettelijke telefoontjes voordat mijn nieuwe credit card eindelijk op de deurmat valt.

En zo zijn er alweer twee weken voorbij. We gaan nog even met volle teugen genieten van onze laatste week hier, voordat we de rust van "ons" eiland weer opzoeken...

Emotioneel weekje

We zijn weer in Nederland!
De reis is weliswaar heel lang maar verloopt voorspoedig. Op donderdagochtend (19 april) staan we om half 6 's morgens Panamese tijd naast ons bed en 24 uur later stappen we vrijdagmiddag (20 april) rond half 1 Nederlandse tijd op Schiphol uit het vliegtuig. In die tussentijd hebben we een kwartiertje gevaren (naar Colón) gewacht op het vliegveld in Bocas, een uurtje gevlogen (naar Panama City), met taxi's door de stad gesjeesd en boodschappen gedaan, gewacht op het vliegveld in Panama en nog eens ruim tien uur gevlogen (naar Amsterdam).

En dan kunnen we eindelijk Peggy, het nichtje van Roberto die ons al staat op te wachten, een hele dikke knuffel geven. Het is een jaar geleden en de laatste keer dat we elkaar zagen was met het overlijden van Roberto's zus, dus het weerzien is emotioneel. Peggy brengt ons naar Waddinxveen waar we, zoals altijd tijdens ons verblijf in Nederland, bij mijn zus zullen logeren. Daar komt langzaamaan iedereen binnen druppelen. Eerst mijn moeder. Zij woont sinds februari in Waddinxveen, dus ze komt met de fiets. Fijn om haar weer te kunnen omhelzen en we pinken allebei een traantje weg. Dan komt mijn zus Joke uit haar werk en het knuffelproces herhaalt zich. Als mijn nichtje Manon even later binnen komt, moet ik even een brok wegslikken. Ze is bijna 5 maanden zwanger en ik zie haar nu voor het eerst. Ze heeft al een mooi buikje. Ik was 18 jaar toen Manon geboren werd en ik voor het eerst tante werd. Nu is zij in verwachting van haar eerste en word ik oudtante (klinkt wel erg oud maar is ook heel bijzonder)! Daarna komt Nico binnen en wat later ook nog mijn neef Kevin met Caroline. Iedere keer is het weer omhelzen geblazen en honderduit vertellen natuurlijk. Om 9 uur 's avonds rollen we allebei doodmoe in bed.

De volgende dag gaan we eerst even wat dingen regelen en boodschappen doen en daarna bij Roberto's ouders op bezoek Het ritueel van omhelzen, een traantje wegpinken en verhalen vertellen gaat verder. We kletsen bij en eten een hapje mee en gaan op tijd naar huis want de jetlag is nog niet over.

Op zondagochtend gaan Roberto en ik samen bij mijn vader op bezoek. Dat is erg moeilijk. De laatste keer dat we hem zagen, woonde hij nog met mijn moeder in Wieringerwerf, reed hij nog auto en konden we volop herinneringen ophalen. Nu zit hij in een verpleeghuis, kan niet meer lopen of zelfstandig eten en is niet in staat om zijn gedachten te ordenen of uit te spreken. Een sterke man, gereduceerd tot willoos hoopje lichaam; het is oneerlijk. Gelukkig heeft hij een "goeie dag" zoals de verpleegster zegt. Hoewel hij zich niet meer verbaal kan uiten, zie ik aan zijn ogen dat hij het fijn vindt om ons te zien en ik ben erg blij dat hij me nog herkent. Ook de volgende dag, als ik samen met Joke naar hem toe ga, zie ik in zijn blik de herkenning die zegt "hé, daar ben je alweer!" Een echt gesprek voeren gaat helaas niet meer (hoewel hij af en toe wel een paar woorden spreekt), maar toch voel ik nog een stukje contact en daar ben ik erg blij mee
's Middags gaan we op bezoek bij mijn moeder. Zij is in februari naar Waddinxveen verhuisd en we zien nu voor het eerst haar nieuwe huis, dat vlakbij mijn zus is. Het is echt een ontzettend gezellig huis met een kleine tuin waar ze lekker in kan zitten (moet het wel beter weer worden) en ze heeft het er gelukkig erg naar haar zin.

Al met al is het met de lange reis en alle emoties een vermoeiend weekje met (zeker voor mij) allemaal nieuwe situaties. Een moeder die verhuisd is en nu alleen woont, een vader die in zijn laatste levensfase zit en een nichtje die weer een nieuw leven in zich draagt. Het leven is vreemd, het leven is mooi, het leven gaat door...

Aftellen

Nog een paar daagjes en dan zitten we in het vliegtuig naar Nederland. Het klinkt misschien gek maar zelfs wonende in een "paradijsje", kijk je af en toe gewoon uit naar je vakantie. Vroeger was vakantie een ver en mooi land bezoeken, nu is vakantie een ver Nederland bezoeken. Gewoon even uit de dagelijkse "sleur", even niet duiken maar bij familie en vrienden op bezoek.

Het is sinds een weekje rustig en we hebben op ons gemak Michel en Ginette kunnen inwerken. Afgelopen zondag in het hostel gewerkt en nog even een laatste was kunnen draaien. Verder zijn de dagen relaxt. Rob heeft tijd om 's morgens uitgebreid de kranten te lezen op de computer, terwijl in de hangmat mijn boek uitlees. Ik zoek alvast wat spullen bij elkaar die mee moeten, leg één en ander klaar op het logeerbed (tja, nog altijd de georganiseerde regelaar, aard van het beestje) en maak het huisje nog even goed schoon. Eventjes wat boeken terugbrengen naar Janet en gelijk gedag zeggen.
Morgen moeten we naar Bocas om de laatste betalingen te doen voordat we weggaan en dan naar huis om in te pakken. Aan het eind van de middag gaan we naar het afscheidsfeestje van de Thai. We hadden namelijk een heel goed thais restaurant op het eiland (boven op de heuvel, midden in de jungle met een prachtig uitzicht) met heerlijk eten maar die gaat er helaas mee stoppen. Ter afscheid heeft de kok alle "locals" (lees: de buitenlanders die hier wonen en regelmatig bij hem kwamen eten) uitgenodigd voor een laatste maal om de keuken en bar leeg te maken. Dat wordt nog wat want de volgende dag moeten we om half zes op...

En dan... "Holland here we come!" Ik heb gehoord en gelezen dat het in Nederland koud en regenachtig is, dus we zullen proberen om een stukje Panamese zon mee te nemen.

Van alles wat

Pasen is eigenlijk ongemerkt voorbij gegaan. Vorige week was het nog druk met duikers, de laatste paar dagen is het rustig. Officieel loopt het hoogseizoen hier altijd tot Pasen, dus het zal vanaf nu wel wat minder worden. Het weer is erg wisselvallig. De ene dag stralende zonneschijn met een strakblauwe hemel, de volgende dag grauw en grijs met regen.
De afgelopen week heeft Rob zijn eerste vriendinnetje weer gevonden, of liever, zij heeft hem gevonden, via Facebook. Via mail hebben ze de afgelopen paar dagen 30 jaar leven zitten ophalen. Erg leuk, maar het doet ieder van ons wel realiseren dat we oud geworden zijn!
We lazen trouwens in de "krant" (op internet uiteraard) dat ze de vaart van de Titanic exact gaan nadoen. Zelfde aantal passagiers, zelfde menu, zelfde muziek, zelfde route. Het is niet te hopen dat ze als kapitein Francesco Schettino hebben aangesteld.....

Nou ja, nog een weekje en dan vliegen we richting Nederland. Vanaf morgen gaan we Michel en Ginette, de course director en divemaster die ons duikschooltje gaan waarnemen tijdens onze afwezigheid, "inwerken". Laten zien waar alles ligt en hoe alles werkt in de duikschool en natuurlijk de verschillende duiklocaties uitleggen. Ik heb alles voorgewerkt en op geschreven, zodat ze niet mis kunnen grijpen. Jaja, het is weer net als vroeger op mijn werk, een week voorbereiding en volledige instructies voor de achterblijvers... Maar het valt mee hoor, zo'n duikschooltje is toch een stuk minder ingewikkeld dan een fulltime export-functie, gelukkig.

Zomaar een avond

We hebben een goeie dag gehad. Het was gelukkig weer mooi weer en we zijn met een groepje van 3 uit duiken geweest.
Nu is het avond, de zon is al een tijdje onder, en ik lig in m’n hangmat op de veranda terwijl de I-pod mijn favoriete muziek speelt. Boven me, op het golfplaten dak zijn de gekko’s op jacht naar de nachtvlinders die rond de lamp fladderen. Het blijken onhandige jagers en de nachtvlinders (zelf ook nerveuze dwarrelaars) ontsnappen regelmatig met succes aan een aanval.

Zojuist zijn de kinkajou’s weer langsgekomen. Hoewel de meeste altijd de veilige route via de beschutte bomen nemen was er nu een brutaaltje die via de elektriciteitsdraad de veranda opkwam en pontificaal over de balustrade naar de andere kant liep om daar weer in een boom te verdwijnen. Heel soms komen er ook nachtaapjes voorbij, maar die zijn nauwelijks te spotten. Je hoort ze van tak naar tak springen en als je mazzel hebt zie je nog net een pluizige staart wegglippen. Maar het blijft genieten...

Roberto brengt me nog een glaasje wijn en kruipt dan weer met een boek in zijn eigen hangmat. In de verte zie ik de lichtjes van de zeilboten die in de baai voor anker liggen. Dichterbij, in de schaduw van de bomen zie ik andere lichtjes opflikkeren: glimwormen, ook wel vuurvliegjes genoemd. Een hele foute benaming want het zijn geen vliegen noch wormen, ze blijken tot de keverfamilie te behoren (ja,ja,  de wondere wereld van al die dieren hier maakt me nieuwsgierig en dan is Wikipedia een uitkomst...). Hoe dan ook, hun groen-fluorescerende  lichtjes geven de avond een sprookjesachtige sfeer. Heerlijk relaxt, wieg ik zachtjes heen en weer en geniet met volle teugen: zo weinig te doen en tegelijk zoveel te beleven...

Vakantie

Nog een paar weekjes en dan vertrekken we (op 19 april) naar Nederland waar we een goeie 3 weken vakantie hebben. Hoewel vakantie... de ervaring heeft inmiddels geleerd dat als je in het buitenland woont, het tijdelijk verblijf in Nederland altijd volgepland is met zakelijke aangelegenheden en privé-afspraken. En vooral de zakelijke aangelegenheden vergen de nodige voorbereiding. Zo moet mijn credit card (vervroegd) verlengd worden dus heb ik geprobeerd om dat via e-mail te regelen. Helaas, dat gaat alleen telefonisch dus moet ik, ongeveer een week voordat we vertrekken, met de ING bellen om dit te regelen zodat de credit card kan arriveren in de periode dat we in Nederland zijn.
Verder moet Roberto een nieuw paspoort aanvragen en aangezien we in Panama geen Nederlandse ambassade hebben, leek het ons beter om dat ook maar tijdens ons verblijf in Nederland te doen. We hadden al uitgezocht dat we, bij gebrek aan een woongemeente, het paspoort bij een speciale afdeling bij de gemeente Den Haag moeten aanvragen. Ook daar blijkt het onmogelijk om informatie via e-mail te verkrijgen en worden we naar een speciaal telefoonnummer verwezen. Gezien het tijdsverschil van 7 uur en de kantooruren van de gemeente is dat een hele uitdaging, zeker aangezien het speciale telefoonnummer vanuit het buitenland niet werkt. Gelukkig heb ik een behulpzame zus die, ondanks haar eigen drukke leventje, wel even voor ons wil bellen. Geen probleem, afspraak gemaakt, de heer van Heijningen moet er wel voor zorgen dat hij een bewijs van zijn Nederlandse nationaliteit bij zich heeft. Nou da's makkelijk, hij heeft zijn nog geldige paspoort uiteraard toch bij zich. Eh... nee, dat blijkt dus onvoldoende bewijs. Aangezien hij al een tijdje in het buitenland woont, zou het namelijk kunnen dat hij inmiddels een andere nationaliteit heeft aangenomen... Hij moet een verklaring hebben van een Nederlandse ambassade (niet ouder dan 2 weken) dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft. Dat betekent dat hij vlak voor de reis naar Nederland nog "even" naar San José (Costa Rica) moet om daar bij de ambassade zo'n verklaring af te halen. En op basis waarvan maakt de ambassade die verklaring dan? Waarschijnlijk op basis van zijn huidige paspoort... (iets anders kunnen we echt niet bedenken). Zuslief belt dus nog maar eens terug naar de gemeente Den Haag en na wat discussie, komen ze tot de conclusie dat de stempels in het paspoort  (de toeristenvisa) die we verzameld hebben tijdens onze halfjaarlijkse uitstapjes naar Costa Rica (en soms Nederland), voldoende bewijs zouden moeten zijn dat Roberto geen andere nationaliteit heeft en nog steeds oer-hollands is. We zijn benieuwd....

Overigens hoeven we deze keer de duikschool niet te sluiten als we naar Nederland gaan. Michel, een PADI Course Director, en zijn vrouw die sinds een jaar in Bocas wonen, willen het tijdens onze afwezigheid wel voor ons waarnemen, dus daar zijn we heel blij mee!

Rest ons niets anders dan ons voor te bereiden én te verheugen op onze Hollandse vakantie, want we kijken er erg naar uit om de familie weer te zien (vooral mijn vader, want die is inmiddels ernstig ziek en zit sinds een aantal maanden in een verpleegtehuis) en zoveel mogelijk de vrienden op te zoeken. En een aantal zakelijke dingen te regelen natuurlijk...

Changuinola

We moesten afgelopen zaterdag naar Changuinola voor de nacontrole bij de gynaecoloog. Het is al weken behoorlijk slecht weer en ook zaterdag was geen uitzondering dus in de vroege ochtend ondernemen we in de stromende regen de lange reis (bootje, boot, bus) naar Changuinola en om 9 uur zitten we bij de arts. Het inwendige onderzoek was goed (de cyste was goed weggehaald) maar het uitstrijkje wees uit dat het virus er nog steeds zit. Vorige keer was al met de biopsie bepaald dat het om een onschuldige variant ging en de arts meldde dat een dergelijk virus meestal binnen twee jaar vanzelf verdwijnt. Desondanks heb ik toch een zalf meegekregen om het virus tegen te gaan en over een half jaar moeten we weer terugkomen voor een volgende controle (afwachten dus maar weer).

Altijd tegen de tijd dat we weten dat we naar Changuinola gaan, hebben we een hele waslijst aan zaken die we op de eilanden niet kunnen krijgen en vanuit Changuinola mee moeten nemen. Dus ook deze zaterdag lopen we de druilerige hoofdstraat een paar keer op en neer om alles  te vinden (in de zon is Changuinola al geen gezellig stadje, maar in de regen wordt het helemaal troosteloos). We moesten o.a. een nieuwe printer hebben want de onze was kapot (koud een jaar oud, weet je nog), maar die wilden we pas op het laatst kopen in verband met het gesjouw. Dat was ons bijna funest geworden, want we hadden een aanbieding gevonden, maar toen we aan het eind van de dag terug gingen om die te kopen, waren ze al bijna helemaal uitverkocht, op één na gelukkig, die we toen maar heel snel ingepinseld hebben.
We zijn blij als we aan het eind van de middag bepakt en bezakt weer thuis zijn; het dagje "grote stad" zit er gelukkig weer voor een tijdje op!

Verder is het ineens weer heel stil en rustig met duikers, want zoals gezegd is het al weken slecht weer met vooral 's nachts ongelooflijk veel regen (op sommige dagen moeten de kaplaarzen alweer aan) en dat jaagt de toeristen helaas vroegtijdig naar andere oorden...

Woelig weekje

We hebben de afgelopen week in het hostel gewerkt want Tom en Ina hadden een weekje vakantie. Nou hebben we in 2010 ruim 8 maanden in het hostel gewerkt dus het werk is routine, maar gecombineerd met de duikschool is het soms een nogal hectische toestand, zeker in het hoogseizoen. Met name de ochtenden kunnen chaotisch zijn, als er hotelgasten vertrekken of juist arriveren (met de beroemde nachtbus uit Panama City), andere hotelgasten vragen hebben over tours of snorkelspullen willen huren en iedereen ondertussen ook nog graag wil ontbijten. Tussendoor ontvangen we onze duikgasten, laten ze de noodzakelijke documenten invullen en daarna "aankleden" (wetsuits, jackets en vinnen passen), terwijl Roberto de duikspullen op het dek klaar zet. Op het laatste moment moet de hond dan nog even worden uitgelaten, want als Roberto straks weg is en ik alleen in het hostel zit, kan ik niet met haar naar buiten. En dan, rond een uur of 11, is Roberto vertrokken met zijn duikers en zijn alle hotelgasten op weg met een tour of naar het strand en zit ik ineens in m'n eentje in het hostel.... (rúst!) Tegen de tijd dat Roberto terugkomt met zijn duikers, komen ook de eerste gasten weer van het strand of arriveren er nieuwe hotelgasten en is het weer even een drukte van belang.

Verder krijgen we woensdag een belletje van de "bekende van een bekende" die in Panama City één en ander voor ons zou regelen in verband met ons NIT nummer. Hij was in Bocas en Roberto moest nú komen om iets aan te vragen en te tekenen. Gelukkig was Roberto die dag toevallig niet aan het duiken, dus hij graait wat spullen bij elkaar en staat al op het dek om een bootje te nemen als de man weer opbelt. Nog niet komen, want er moet toch eerst nog iets geannuleerd worden in Panama City en de man heeft zijn collega aldaar opdracht gegeven om dat direct te doen, dus Roberto moet even afwachten. Om half 4 volgt er weer een belletje dat Rob echt direct moet komen want het document kan nu aangevraagd en ondertekend worden en de instantie waar dat gebeuren moet sluit om 4 uur! Goed, Roberto redt het allemaal precies en dan melden ze doodleuk dat het document vóór aanstaande maandag in Changuinola moet zijn. Dát lukt ons dus nooit, want Roberto heeft de komende dagen duikers en dan kan ik niet weg want er moet iemand in het hostel zijn.... Maar dan zegt de medewerkster van de instantie dat zij de volgende dag toch naar Changuinola moet en dat zij het wel even wil afgeven. Lang leve de behulpzame mensen!

Het weekje eindigt letterlijk met een knal. Vrijdagmiddag lig ik in de hangmat een boek te lezen en zit Roberto (al terug van het duiken) in de duikschool achter de computer als we een enorm gekraak horen gevolgd door stromend water. Het was de hele week al onstuimig weer geweest met regen en wind en een woelige zee met hoog water en enorme golven die onder het hostel door rollen en tegen de waterkant kapot slaan. Eén van die golven had nu een paar pijpleidingen die onder het hostel bevestigd zijn kapot geslagen met als gevolg dat er op verschillende plekken water wegliep. Ervaren als we hier inmiddels mee zijn, proberen we het water van het eiland af te sluiten (wat slechts gedeeltelijk lukt) en gaan we op zoek naar Oskie, onze "watermanager". Die staat tien minuten later tot aan z'n nek in het water onder het huis en neemt de schade op: er is zowel een pijp van de waterleiding als een pijp van het septic systeem kapot. Oskie haalt wat reserve-materiaal en gereedschap en een uurtje later is het alweer gefikst. Lang leve de behulpzame mensen!

Zaterdag komen Tom en Ina aan het eind van de middag weer terug en nemen het beheer van het hostel weer over. Wij pakken ons boeltje en trakteren onszelf op een hapje eten bij Ca'Venice. Het restaurant staat ook over het water en terwijl we genieten van een glaasje wijn en een lekkere pizza, rollen de nog altijd heftige golven onder het terras door en spoelen als het ware de laatste resten van dit woelige weekje weg.

Belastingperikelen

Eind januari schreef ik dat we onze boekhouding naar de accountant hadden gebracht in verband met het opstellen van de officiële cijfers en de opgave aan de belasting. We hadden toen al zo'n voorgevoel dat dat hoofdstuk nog wel een staartje zou krijgen. En jawel, afgelopen week kregen we een telefoontje van de accountant. De boeken en bonnen waren allemaal prima in orde (tot zover dus geslaagd) maar toen de accountant bij de overheid de aangifte wilde indienen, bleek dat ons bedrijf officieel niet bestaat!

Hoe het mogelijk is? We hebben geen idee.
Toen we december 2010 met ons bedrijfje begonnen, hebben we ons goed geïnformeerd en alle nodige stappen ondernomen. Allereerst hebben we ons laten registreren bij één of andere overheidsinstantie zodat we toestemming kregen om een bedrijfje op te richten. Daarna konden we het bedrijf zelf oprichten met de zogenaamde "Aviso de Operacion". Tot slot moesten we ons laten registreren bij de gemeente Bocas del Toro, om ons in staat te stellen iedere maand de gemeentelijke belasting te betalen. Uiteraard hoorde bij iedere stap weer een betaling, daar ontkom je ook hier niet aan, maar verder liep het hele proces vlotjes.
Naar nu blijkt, wordt er bij dit proces automatisch ook een NIT nummer aangevraagd bij de overheid cq belastingdienst. Inmiddels zijn we erachter dat voor ons dat nummer wel is aangevraagd, maar dat deze nooit volledig verwerkt is; het nummer is bij de belastingdienst nog steeds "pending" oftewel "hangende". En zoals dat bij overheidsinstanties over de hele wereld gaat, zegt de Panamese belastingdienst: "Geen NIT nummer, geen bedrijf. Geen bedrijf, geen aangifte!"

En dus kunnen we geen belasting betalen. Klinkt leuk, maar is natuurlijk niet slim, dus op dit moment zijn we met behulp van de accountant en diverse officiële instanties (en vooral "bekenden van bekenden" bij die officiële instanties) aan het proberen om dat NIT nummer alsnog geactiveerd te krijgen, zodat we als keurig, bestaand bedrijf onze belasting kunnen betalen.
Wordt waarschijnlijk nog wel vervolgd...

Wie volgt ons nog?

Time flies when you're having fun!
We zitten alweer een goeie twee jaar in Panama en het blog bestaat al sinds november 2009. Ik heb nog steeds heel veel plezier in het schrijven van de wekelijkse verhaaltjes, hoewel het tegenwoordig ook wel eens lastig is om een nieuw onderwerp te verzinnen. In tegenstelling tot het eerste jaar gebeurt er momenteel weinig enerverend. Dat vinden wij niet zo erg want het gaat gewoon lekker z'n gangetje, maar het moge duidelijk zijn dat je over "z'n gangetje" niet echt spectaculair schrijven kan. Bovendien heb ik alle dagelijkse gebeurtenissen in de afgelopen twee jaar wel zo'n beetje beschreven en loop ik dus het risico om in herhalingen te vervallen.

Het bracht ons bij de volgende vraag: wie volgt het blog nog? Te meer omdat we sinds augustus 2011 dankzij het enorme gestuntel van weblog.nl ineens een aantal maanden uit de lucht waren... We hebben toen wel geprobeerd zoveel mogelijk mensen via e-mail te bereiken, maar we kunnen ons voorstellen dat veel mensen ons toen uit het oog zijn verloren.
Natuurlijk weten we van wat familieleden en vrienden dat ze het blog nog regelmatig lezen, maar verder hebben we eigenlijk geen idee. Soms krijgen we vanuit onverwachte hoek ineens een reactie op een verhaaltje en dat is toch altijd weer heel leuk ("Goh, die leest ons blog ook nog, hoe zou het daarmee zijn...").

Dus bij deze een oproepje: Volg je ons blog nog (af en toe), laat het ons weten!
klik hieronder op "reacties" en laat een berichtje achter

Geen tijd

Sinds de dag dat de blokkades werden opgeheven en er weer mensen naar Bocas konden komen, hebben we het druk, druk, druk. We gaan iedere dag met volle boten op pad en moeten zelfs af en toe "nee" verkopen.

Dat brengt ook gelijk weer wat strubbels met zich mee, want juist in deze drukke tijd gaat de motor van de boot kapot. Niet ons eigendom (wij huren de boot) dus geen kostenpost voor ons, maar wel vervelend want de motor moet gemaakt worden en daar hebben we met onze dagelijkse duiken eigenlijk geen tijd voor. Gelukkig is onze bootkapitein vindingrijk en weet hij tijdelijk ergens een ouwe motor te lenen, terwijl de "onze" wordt gerepareerd.
Bijna direct erna gaat het volgende kapot. Dit keer is het de compressor bij de duikshop in Bocas. Ook niet ons eigendom, maar ook weer lastig want alle duikshops moeten nu bij één en dezelfde collega de flessen laten vullen en die kan die hoeveelheid nauwelijks aan.

En dan, als klap op de vuurpijl, begeeft een derde apparaat het: onze printer. Dit keer wél ons eigendom en dus niet alleen vervelend, maar ook een kostenpost. Zoals al eerder gezegd, is de gemiddelde levensduur van elektrische apparaten hier ongeveer een jaar en onze printer is helaas geen uitzondering op die regel. We kochten hem in januari 2011, zo'n handige drie-in-één copier/printer/scanner. De scanner gaf als eerste de geest, zo'n 3 maanden geleden. Op zich niet zo'n probleem; in plaats van beelden scannen, maken we tegenwoordig gewoon een digitale foto om per mail te versturen en dat werkt ook. Sinds een week werkt de printer echter ook niet meer en dat is wel een probleem. We hebben inmiddels, met onze beperkte kennis, alle mogelijke oplossingen al geprobeerd (software opnieuw installeren, nieuwe kabels proberen) maar de printer blijft zwijgen. We moeten dus een nieuwe kopen en daarvoor moeten we naar Changuinola (op het vaste land) maar daar hebben we met al die drukte geen tijd voor! Er zit dus even niets anders op dan te improviseren. Gelukkig kun je hier in Panama nog met een dergelijk excuus aan komen onder het mom van "tja, dit is Panama, hè." We tellen onze zegeningen want vooralsnog doet het kopieergedeelte het nog wel.

O ja, dat zou ik bijna vergeten. Het is hier natuurlijk ook nog Carnaval! Op Bastimentos merken we daar weinig van maar in Bocas zijn er dagelijkse optochten en feesten tot diep in de nacht. Eigenlijk hadden we ons voorgenomen om dit jaar eens een kijkje te nemen en dan wat leuke foto- en video-opnames te maken. Maar ja, geen tijd hè.....

Onder water

Flying Gurnard / Vliegende Poon

Vanmorgen werden we om even voor zes uur wakker doordat het bed zacht heen en weer bewoog. Het was binnen enkele seconden voorbij en wij vroegen ons af of we nu zojuist een aardbeving hadden gevoeld of dat we het ons maar verbeeld hadden. Even googlen dus, en ja hoor, op dat tijdstip was er een aardbeving van 5.8 in ons buurland Costa Rica.

Nurseshark / Verpleegstershaai

Behalve een licht-schuddend bed is de rust in Panama gelukkig weergekeerd. Juist op de dag dat wij een reservering hadden van klanten die uit Costa Rica zouden komen, waarvan wij eigenlijk verwachtten dat die niet zouden komen opdagen, werden de blokkades opgeheven. Het is niet duidelijk of het dispuut ook echt is opgelost, maar de situatie is in ieder geval weer genormaliseerd. Een dag later zijn de winkeltjes weer volledig bevoorraad en wij hebben de afgelopen dagen weer bijna iedere dag gedoken.

Eagle Ray / Adelaarsrog

De klanten uit Costa Rica (een Nederlands stel) gaan een paar dagen achter elkaar met ons mee en maken leuke foto's. Hier dus een paar foto's van wat we zoal tegenkomen onder water. We maken ook een mooie nachtduik (ik ga ook weer eens mee) maar daar hebben we helaas geen foto's van.

Toadfish

De laatste foto (van de Toadfish - ik weet niet hoe die in het Nederlands heet) zal voor de meeste mensen een zoekplaatje zijn, want deze vissen zijn niet alleen ontzettend "lelijk" maar ook een ster in camouflage.

We hebben nog wel een heel leuk onderwater-filmpje in de aanbieding. Een maandje geleden hadden we namelijk een Duits stelletje dat bij ons de Open Water cursus deed en hij maakte op de laatste dag deze redelijk unieke opname (klik op de link om het filmpje te zien):
Moray / Murene

Onrust

Het rommelt in Panama. Sinds halverwege vorige week zijn een aantal wegen in centraal Panama geblokkeerd door de "indigenas" (inheemse indianen). Reden is een dispuut tussen president Martinelli en de indigenas. De president wil in de provincie Ngöbe Buglé een aantal stuwdammen met waterkracht-centrales bouwen. Maar Ngöbe Buglé is een zogenaamde "comarca", een provincie met zelfbestuur, en de indigenas, de inwoners van Ngöbe Buglé willen die stuwdammen niet. Om hun stem kracht bij te zetten, hebben ze sinds vorige week donderdag de weg tussen Panama City en David geblokkeerd. Dat is een gedeelte van de pan-amerikaanse snelweg, dus je kunt je de chaos wel voorstellen. Er was vorige week zelfs sprake van dat de indigenas een bus met toeristen hadden gegijzeld, maar daar horen we helemaal niets meer over, dus dat zal wel met een sisser zijn afgelopen.

Wat wij vooral merken van dit alles is dat er bijna geen toeristen meer komen, want die stranden allemaal bij de blokkade. Maar wat veel vervelender is, ook vrachtverkeer staat stil, dus hebben we hier geen aanvoer meer van producten! Inmiddels raken de schappen in de supermarkten zowel in Bocas als op Bastimentos al aardig leeg en zijn verse spullen, zoals brood en groente al niet meer te krijgen.

Ondertussen zit de regering van Panama niet stil en gisteren heeft de politie met harde hand de weg tussen Panama City en David schoon geveegd. Helaas hoorden we vanmorgen dat de indigenas de blokkade nu verschoven hebben naar de weg tussen David en Changuinola, wat voor ons betekent dat nu niet alleen de aanvoer vanaf Panama City stilligt, maar ook de aanvoer vanaf Changuinola niet langer kan plaatsvinden. Het wordt er voor ons dus niet echt beter op... Bovendien gaat het gerucht dat de president van plan is om het mobiele netwerk in het hele gebied lam te leggen, zodat de indigenas niet meer kunnen communiceren. Als dat gebeurt, zijn wij dus echt helemaal van de buitenwereld afgesloten want ook ons internet gaat via het mobiele netwerk!

We moeten het maar even afwachten. We bakken tegenwoordig ons eigen brood (echt waar) en rijst en pasta is nog voldoende te krijgen; de maaltijden zullen misschien iets minder gevarieerd worden, maar we houden het nog wel even vol ;o)

Van alles wat

Vanmorgen trok ik mijn korte broek aan toen er iets uitviel dat direct onder het bed verdween. Instinctief trok ik de broek razendsnel weer uit. Waar één beest zit, kunnen er tenslotte ook meer zitten. Toen we daarna met een zaklantaarn onder het bed op onderzoek uit gingen, bleek het een kleine schorpioen (ongeveer 8 cm) te zijn! Nou schijnen de meeste schorpioenensoorten niet echt gevaarlijk voor de mens te zijn, maar ik schrok toch wel. Natuurlijk wist ik dat hier schorpioenen zitten en ik schud mijn dichte schoenen dan ook altijd uit voordat ik ze aantrek, maar ik had niet verwacht dat ze in kleding zouden kruipen die aan een haak aan de muur hangt. Nou ja, weer iets geleerd: voortaan dus ook altijd de kleding eerst uitschudden.
Na dit avontuur (wat de schorpioen niet overleefd heeft) begonnen we snel aan ons ontbijtje maar daarbij bleek onze toaster plots kuren te vertonen. Tja, het is bekend dat de levensduur van elektrische apparatuur in dit klimaat gemiddeld een jaar is. En aangezien we de toaster gekocht hebben toen we vorig jaar in ons huurhuisje trokken, zal die het dus binnenkort wel begeven.
Verder gaat de dag gelukkig zijn gebruikelijke gang. We hebben weer duikers dus we sluiten de maand leuk af.

Afgelopen week hebben we de boeken naar de accountant gebracht, want die moet officieel de eindejaarscijfers opstellen, op basis waarvan wij inkomstenbelasting over 2011 moeten gaan betalen (ja, helaas ook hier). Het is voor ons natuurlijk ons eerste jaar, dus we zijn erg benieuwd (we hebben uiteraard wel een inschatting gemaakt, maar je weet het hier maar nooit....)!
Terugkijkend in de boeken kunnen we nu overigens duidelijk zien dat de maanden januari tot en met april de beste waren, daarna wordt het direct een stuk minder. Juli en augustus zijn dan weer iets beter en de rest van het jaar is het heel matig geweest. Vorig jaar januari was in ieder geval de allerbeste maand van het hele jaar en hoewel we deze januari ook niet slecht gedraaid hebben, is het niet zo goed als vorig jaar. Het lijkt erop dat de crisis ook hier weer een voet aan de grond krijgt....

Achtertuin

We wonen nu al ruim een jaar in ons huurhuisje aan de rand van het oerwoud en in de loop van dat jaar zijn we steeds meer bomen, planten, vruchten en bloemen gaan ontdekken in de "tuin" om ons huis. Het is niet altijd eenvoudig om overal een foto van te maken, omdat we vanaf de grond vaak geen goed zicht hebben op de vrucht of bloem, maar ik heb zoveel mogelijk plaatjes van het internet gehaald om jullie een beeld te geven van wat er zoal groeit en bloeit.

Bri-bri

Aan de achterkant hebben we bribri's staan, die lange peulen voortbrengen. Deze peulen kun je openmaken en dan vind je grote bonen die verpakt zitten in een witte, wattige substantie. Die witte substantie kun je van de bonen afsnoepen en is heerlijk zoet en sappig. Ze lijken een beetje op de peulen die we in Peru kregen, alleen daar zat de witte substantie aan de binnenkant van de peul en niet om de bonen.

Cacao

Ook in onze "achtertuin" hebben we heuse cacao-bomen staan. Voor ons een hele gewaarwording want we hebben nooit geweten dat cacao er zo uitziet. De vrucht is ellipsvormig en heeft regelmatige inkepingen. Het zijn de pitten van de vrucht die tot chocolade verwerkt worden.

Breadfruit

Als we dan met de klok meedraaien staan rechts van ons huis, iets verder weg, hele hoge bomen die in de toppen breadfruit hebben groeien. Dit zijn grote, groene bollen met een harde stekelige buitenkant. De vrucht wordt hier gekookt of gefrituurd en zou naar aardappel (of patat) moeten smaken (wij hebben het tot op heden nog niet geprobeerd).

Red Ginger

Vlak naast de veranda hebben we een prachtige red ginger plant staan. Deze heeft het hele jaar door prachtige rode bloemen waar veel vlinders en kolibri's op af komen.

Groene mandarijn

Aan de voorkant hebben we een boom staan waar in de zomer heel veel citrusvruchten aan komen. Eerst dachten we dat het limoenen waren, omdat ze groen waren, maar uiteindelijk bleken het groene mandarijnen te zijn. Wekenlang hebben we heerlijk zoete mandarijnen gegeten en uitgeperst gaven ze ook een zalig sap.

Papaya

Iets verderop, bij onze buurman, staat een papaya-boom. Die geeft het hele jaar door vruchten, maar daar maken we geen gebruik van want zowel Roberto als ik houden niet zo van papaya.

Noni

Aan beide zijden van het huis staan een aantal noni-bomen. Het blijkt algemeen bekend te zijn dat de lelijke, onregelmatig gevormde noni-vrucht zeer goed is voor de gezondheid. Enige nadeel is dat de smaak ervan werkelijk afschuwelijk is, dus voor sommige zal het medicijn erger zijn dan de kwaal.

Ylang-Ylang

Aan de linkerkant van het huis staat nog een ylang-ylang-boom. De groene-gele, als blaadjes uitziende, bloemen zijn heel delicaat. Tegen de schemering, als we in onze hangmat liggen, geven ze een heerlijke licht-zoete geur af.

Verder staan er overal rondom bananenbomen en natuurlijk palmbomen. Daarvan heb ik geen foto's geplaatst omdat ik denk dat iedereen wel weet hoe die eruit zien. ;o)

Strand

Het jaar is goed begonnen. We hebben al 4 Open Water cursussen en 2 Advanced Open Water cursussen gedaan en daar tussendoor nog diverse DSD'tjes (Discover duiken) en funduikers gehad. Dus we vonden dat we deze week wel een vrije dag verdiend hadden. Het weer is op het moment nogal wisselvallig, de ene dag zonnig en warm de andere dag (zoals vandaag) regen, somber en koud. Maar op onze vrije dag was het stralend weer dus we besloten er een stranddag van te maken en nu eens een strand op het andere eiland (Colon) te bezoeken. Het wordt tenslotte wel tijd dat we de omgeving wat beter leren kennen en met al dat "harde" werken, zijn we daar nog niet echt toe gekomen (een goed voornemen voor het nieuwe jaar dus).

We nemen een bootje naar Bocas Town en daar stappen we op de locale bus die ons naar Boca del Drago brengt, helemaal aan het andere eind van het eiland. Van daaruit lopen we in een dik half uur op de rand van regenwoud en zee (zie foto boven) naar Starfish Beach. Ondanks het hoogseizoen zijn er niet heel veel toeristen op het strand en we genieten heerlijk van zon, zee en zand. Aan het einde van de middag trakteren we onszelf nog op een hapje te eten in het restaurantje op Boca del Drago en dan keren we terug naar Bastimentos en is ons heerlijke vakantiedagje alweer om!

Schrijven

Degene die dit blog regelmatig lezen, zullen wel gemerkt hebben dat ik het leuk vind om te schrijven. Ik heb het eigenlijk al mijn hele leven gedaan. Vanaf mijn 8e houd ik al van iedere vakantie een reisverslag bij (één van de weinige dingen die ik samen met de foto-albums heb bewaard in Nederland) en op de middelbare school heb ik me regelmatig aan wat dichten gewaagd. Later heb ik af en toe bijdrages geleverd aan bedrijfsblaadjes en sinds november 2009 schrijf ik wekelijks een verhaaltje op ons blog. Ik heb er ook altijd iets meer mee willen doen, maar ja, in Nederland had ik het natuurlijk altijd "druk" en het kwam er dus nooit van. Dat excuus heb ik hier niet meer en, aangemoedigd door Roberto, heb ik mijn verlegenheid en faalangst maar opzij gezet en ik volg inmiddels al twee maanden een schrijfcursus via internet.
Het is een heel praktische cursus met een diversiteit aan opdrachten die ik uit moet werken waar ik in eerste instantie vaak weinig brood in zie. Maar als ik er dan voor ga zitten, komt er altijd wel weer iets aardigs uit en ik heb er vooral veel plezier in.

Nu had ik het eerste jaar dat we hier zaten een stukje geschreven wat ik in november 2010 heb voorgelezen tijdens het feest dat mijn ouders gaven voor hun beider 80e verjaardag. Roberto roept al een jaar lang dat ik dat stukje een keer op de blog moet plaatsen. Nou vooruit dan, als een soort "vrije opdracht" van mijn schrijfcursus, volgt hier een stukje eigen werk:

Vrijheid

de schommel

Toen ik een jaar of vier was verhuisden we van de flat waar ik geboren ben naar een eengezinswoning met een voor- en achtertuin en een aparte schuur. Niet lang daarna kreeg ik, waarschijnlijk voor mijn verjaardag maar het kan ook Sinterklaas zijn geweest, een mooie blankhouten schommel. Mijn vader bevestigde de degelijke haken waaraan de schommel opgehangen kon worden in de deurpost van de schuur. De schommel bleek een doorslaand succes. Ik vond het heerlijk en kon urenlang schommelen, hoe hoger hoe beter. Al snel had ik door dat ik met mijn gezicht richting schuur moest zitten want anders stootte ik mijn hoofd tegen de ladder die tegen het platte plafond van de schuur was opgeborgen. Bijkomend voordeel was dat ik me dan met mijn voeten tegen het plafond kon afzetten en dus heerlijk hard door de lucht kon zweven, met mijn haren in de wind. Het gaf me een gevoel van vrijheid.

Vanwege datzelfde gevoel van vrijheid wilde ik in de pubertijd gaan paardrijden. Romantisch droomde ik ervan om heerlijk door bossen en weides te galopperen, mijn inmiddels lange haren wapperend achter me aan. Die droom verdween al snel toen ik tijdens mijn allereerste springwedstrijdje na drie weigeringen gefrustreerd uit de bak gesommeerd werd. Daar kwam nog bij dat het voor de veiligheid verplicht was om een cap te dragen, dus niks wapperende haren in de wind. Ik had er direkt genoeg van en ben nooit meer teruggegaan.

Maar ook toen ik ouder werd ben ik die hang naar vrijheid nooit helemaal kwijt geraakt. Ik zocht het in allerlei hobby’s en vakanties. Motorrijden, heerlijk door de polders toeren en af en toe een terrasje pikken. Hoewel ook daar geen wapperende haren want de helm was inmiddels ook al verplicht. En wandelen; dagen lopen over smalle, stille bergpaadjes met adembenemende uitzichten, meer een gevoel van wind door m’n hoofd, dan wind door m’n haar. Of duiken, afdalen in een compleet andere wereld met alleen het geluid van je eigen bubbels om je heen. Hier konden de haren heerlijk rondzweven in het water, maar ja, de klitten daarna bleken dan wel weer erg lastig. En altijd, altijd met Roberto praten en dromen over “ooit gaan we nog een keertje weg uit Nederland”, de ultieme vrijheid.

En nu zit ik hier, bijna 44 jaar, op een klein tropisch eilandje in de Caraibische Zee, in een kleurige hangmat en kijk uit over het azuurblauwe water. “Geen zorgen voor de dag van morgen.” Dat zei mijn moeder vroeger altijd tegen me en ik geloof dat ik dat hier eindelijk gevonden heb. Dromerig zet ik me af en wieg zachtjes heen en weer, een koel briesje door mijn inmiddels weer korte haar, en ik denk terug aan die blankhouten schommel....

Oud en Nieuw

De laatste dagen van het jaar is het lekker druk en gaan we iedere dag met een volle boot op pad. Op Oudejaarsdag hebben we geen klanten maar het is mooi weer en we besluiten deze dag te gebruiken om weer eens een nieuwe duikstek te "ontdekken", want Roberto, onze bootkapitein, zegt een plek te weten bij Coral Cay. Amelie, de dochter van Tom en Ina, gaat mee en onze bootkapitein wil zelf ook wel mee duiken dus gevieren vertrekken we richting de uiterste zuidoostpunt van Bastimentos. Het is even zoeken naar de juiste plek en tijdens de afdaling is het zicht in eerste instantie bijna nihil, maar eenmaal aangekomen bij de rotsformaties is het zicht weer prima en ontwaren we mooie kleurige koralen en de gebruikelijke tropische vissen. Op zich een aardige duikstek, maar helaas niet om te verkopen aan onze klanten. Coral Cay ligt nl. een behoorlijk eind weg en aangezien hier de benzine voor de boten schreeuwend duur is, zouden we voor zo'n duik meer geld moeten rekenen. Sommige duikers zullen dat best willen betalen maar dan verwachten ze ook iets extra's of iets anders en dat biedt deze duikstek helaas niet. Voor ons was het in ieder geval een lekker dagje uit en op de terugweg genieten we van de bootrit en de zon, en doen we een lekker kleurtje op.
De rest van de middag luieren we lekker met een boek in de hangmat en rond 18.00 uur skypen we met diverse familieleden, want dan begint in Nederland al 2012! Wij hebben daarna nog een paar uurtjes in 2011 te gaan, die we prettig verpozen met een tafel vol hapjes (diverse kaas- en worstsoorten, olijven, zoetzuur, zalm, fruit en lekker chiabatti-brood) en een goed glas wijn. We besluiten zelf ook maar alvast op het nieuwe jaar te klinken want net als vorig jaar gaan we ook nu middernacht op Bastimentos niet halen...

De volgende ochtend moeten we vroeg op want dan werken we weer een dagje in het hostel. Tom en Ina zijn al vroeg op pad maar de rest van het hostel start maar langzaam op. Blijkbaar moeten de meeste gasten hun oudejaarsavondroes nog uitslapen. Dat geeft ons mooi de tijd om op de laptop naar de Oudejaarsconference van Youp van 't Hek te kijken! Wel met de nodige haperingen, dat wel, want het internet hier vertoont regelmatig "gaten" en dan blijft de video hangen (en in die stilstaande beelden kan Youp echt de meest afzichtelijke gekke bekken trekken). We hebben het ongeveer een uur gered, maar toen hebben we er de brui aangegeven. Vooral ook omdat we de voorstelling niet echt overweldigend goed vonden.

Vanuit een gelukkig weer zonnig en warm Panama wensen we iedereen een heel goed en vooral gezond Nieuwjaar toe!

Natte kerst

Het is al sinds weken slecht weer. Het is grijs en koud (circa 23 graden) en het is nat. Het regent in de ochtend, het regent in de middag, het regent 's avonds en 's nachts. De ene keer heftige stortbuien van anderhalf uur, de andere keer een miezerregen van een halve dag. We hebben onze kaplaarzen weer tevoorschijn moeten halen, want we hebben nu weliswaar een pad bij ons huis, maar het veldje bij de buren, waar we langs moeten, is niet bestraat en dat is inmiddels één grote modderpoel, dus we stampen weer vrolijk iedere dag met onze Ma-Flodder-laarzen door het dorp. En als we de pech hebben dat we onderweg door een tropische stortbui worden overvallen, moeten we zelfs nog uitkijken dat de laarzen niet vollopen! (broertje, deze is speciaal voor jou...). Nou hebben we geen statistieken van het weer van andere jaren, maar ik kan me niet herinneren dat het vorig jaar rond deze tijd zo slecht was. Want vorig jaar op 20 december hadden we onze allereerste klanten in de duikschool (ja, ja, we bestaan 1 jaar) en sinds die dag hebben we bijna iedere dag gedoken. Dat is nu wel anders, want met al deze regen zijn er veel minder toeristen op het eiland en al helemaal geen duikers. 

Voorbereiding in de keuken

Aan tafel

We hebben dit jaar dus een rustige, natte kerst. Overdag doen we een spelletje en lezen een boek en 's avonds doen we mee met het kerstdiner bij Tio Tom. Samen met de gasten, Tom, Ina en hun dochter zijn we toch nog met een groep van 15 man. Tom heeft een joekel van een ham samen met groente en aardappelen in de oven gestoofd en het nagerecht bestaat uit fruit, noten, koekjes en cake. Het smaakt heerlijk en na nog een beetje natafelen, ploeteren we, rond 10 uur, in het donker door de modder terug naar huis. Maar het einde van de beproeving lijkt in zicht, want de volgende dag begint weliswaar nog met buien maar in de middag klaart het op en vandaag (o wonder) is het sinds vanmorgen vroeg stralend weer! En jawel, de klanten komen ook weer. Roberto is nu duiken met een volle boot en ook voor morgen zijn we volgeboekt. Het is een feit, ook hier ziet alles er toch een stuk beter uit als de zon schijnt...

Muizenjacht

We hebben sinds een paar maanden ongenode gasten.  Ergens in september tijdens een nachtelijke sanitaire stop hoorde ik geritsel in onze kledingkast en toen ik het licht aan deed stond ik oog en oog met een schattige bruin-grijze muis.  Die ontdekking verklaarde ook direct het vreemde getrippel dat we de nachten daarvoor af en toe bovenop ons plafond hadden gehoord. Nou ben ik niet bang van muizen, maar het vervelende is dat ze ook op zoek gaan naar eten en in ons kleine huis hadden ze de keuken al vrij snel in de smiezen. Het zal een hele teleurstelling voor ze geweest zijn, want alle etenswaar ligt bij ons óf in de koelkast óf in een grote afgesloten plastic box. In dit tropische klimaat met al zijn insecten wil je namelijk toch geen eten laten rondslingeren. Maar ja, bij gebrek aan voedsel knagen de muizen op alles wat los en vast zit. Van de plastic doppen van de azijn- en sojasausfles tot en met de kaarsen aan toe. Dus maatregelen moesten er genomen worden. Eerst hebben we gifkorreltjes neergelegd en hoewel die wel langzaamaan verdwenen, vonden we nooit een dooie muis. Dan maar de klassieke muizenvalletjes met een stukje kaas proberen. In eerste instantie leken onze muizen daar te slim voor. Iedere ochtend waren de stukjes kaas verdwenen, de muizenvallen dichtgeklapt, maar geen muis te bekennen. Eén keer hadden we geluk (of de muis pech) en vonden we ’s ochtends een dode muis met z’n snuitje nog vast in de val. Diezelfde dag kwamen we ’s middags thuis en signaleerden we een vreemde lucht. Nadat we de hele keuken overhoop gehaald hadden en ook de koelkast van de muur getrokken hadden, vonden we een muizenlijkje op een richeltje aan de achterkant van de koelkast. Het leek er heel even op dat we de muizenjacht gingen winnen, maar helaas, sindsdien hebben we geen muis meer gevangen. Inmiddels hebben we een derde, moderner, wapen in de strijd gegooid, een karton met een plaklaag erop waar de muis dan op blijft plakken (wordt hier officieel als muizenval verkocht). Maar ook die truc schijnen ze al te kennen, want ondanks het lokvoer wat we er in de buurt leggen, is er nog geen muis op blijven plakken. Wél heel veel andere dieren overigens, van allerlei insecten tot zelfs een keer een gekko (ja, zielig hè). Maar inventief als we zijn, hebben we weer een nieuwe val geprepareerd: het plak-karton in een pan gelegd met wat lokvoer. Als ze in de pan klimmen, móeten ze op de plaklaag terecht komen, zou je denken. Vreemd genoeg hebben we, sinds dat we deze val geplaatst hebben, geen muizen-activiteit meer gehoord of gezien. Geen nachtelijk getrippel meer en geen aangeknaagd lokvoer. Misschien was deze laatste val voor de muizen de druppel en zijn ze vertrokken naar gastvrijere oorden...?

Promotie Bocas del Toro

Afgelopen vrijdag werkten we in het hostel (één keer in de week hebben Tom en Ina een dagje vrij en werken wij in het hostel) toen er 's middags aangebeld werd. Een bekende van één van de duikscholen op Bocas stond voor de deur met de vraag of hij wat loodgordels kon lenen, ze hadden namelijk wat extra gewicht nodig voor de zwaaiarm van een camera. Loodgordels lenen geen probleem, maar hoezo een camera? We nemen een kijkje vanaf ons dek en ja hoor, op het publieke aanleg-dock blijkt het een drukte van belang. Mannen met camera's en grote witte reflectie-schermen nemen hun positie in en de regisseur neemt plaats in een heuse regisseursstoel. Achter hem houdt een hulpje een paraplu boven z'n hoofd om hem te beschermen tegen de zon. Ondertussen stelt de muziek- en dansgroep van het Bastimentos honkbalteam zich ook op en zodra iedereen gereed is, is het tijd voor "actie"! De groep geeft  een vrolijke performance weg van een aanstekelijk ritmisch trommelen en dansen. Er worden een paar keer achter elkaar opnames gemaakt en tussendoor worden de spelers en dansers professioneel droog gebet door de "dame van de make-up"... Het is een mooi schouwspel en natuurlijk hebben we er zelf ook een kleine opname van gemaakt, zie: Bocas promotiefilm

Bij navraag blijkt dat de opnames bestemd zijn voor een promotiefilm over de provincie Bocas de Toro, die waarschijnlijk op de nationale televisie getoond zal worden. Aangezien wij geen tv hebben, zullen we die wel nooit te zien krijgen, maar misschien kunnen we het terugvinden op internet bij "uitzending gemist".... ;o)

Kleine ingreep

We zijn de afgelopen paar weken twee maal naar Changuinola gereisd. De eerste keer was op maandag 16 november voor de biopsie. Op door-de-weekse dagen begint de arts pas om 3 uur 's middags (overdag werkt hij in het ziekenhuis) en er kan geen vaste afspraak gemaakt worden, het gaat op volgorde van binnenkomst. Dat is voor ons wat lastig want wij moeten uiterlijk tussen 4 uur en half 5 de bus terug nemen naar Almirante om nog de laatste boot naar Bocas te halen. Dus wij staan om 14.15 uur op de stoep. Gelukkig is er al een assistente aan wie wij ons probleem uitleggen en als de gynaecoloog om 15.15 uur arriveert, mogen we als eerste naar binnen. Hij neemt de biopsie en constateert tevens dat ik een cyste heb, waarvan hij adviseert om die sowieso weg te laten halen. We moeten zelf even de biopsie bij het laboratorium afgeven en nog een crème halen bij de apotheek. Dan rennen we snel naar de bushalte en zijn precies op tijd in Almirante om de boot nog te halen.

Na ongeveer anderhalve week komt de uitslag van de biopsie-analyse (meegenomen door de arts van het laboratorium die toevallig ook een huis op Bastimentos heeft en daar regelmatig komt) met het verlossende woord: het betreft een milde vorm van een onschuldige variant van het virus!

Wel maken we een nieuwe afspraak bij de gynaecoloog voor het verwijderen van de cyste. En dat stelt ons weer voor het tijdsprobleem. Want we kunnen niet iedere keer een voorkeursbehandeling verwachten en bovendien, als de ingreep iets langer duurt, halen we de boot naar Bocas zeker niet meer. Op zaterdag echter werkt de arts in de ochtend dus plannen we de eerstvolgende zaterdag (3 december) in. Een tijd afspreken is ook nu niet mogelijk, dus we vertrekken voor dag en dauw (5.30 uur) om de allereerste boot naar Almirante te halen en om 8 uur staan we als eerste voor de deur van de kliniek. En hoewel de arts officieel pas om 9 uur begint, komt hij al om half 9 binnen en mogen we gelijk meelopen. De cyste wordt weggehaald d.m.v. cauterisatie (wegbranden) en omdat hij toch bezig is, brandt de gynaecoloog ook gelijk het stukje weg waar het virus zit. Het is een kleine ingreep zonder verdoving (beetje onaangenaam maar niet echt pijnlijk) en binnen een half uur staan we al weer buiten. Alle tijd om nog wat te shoppen en dan rustig aan de terugreis te beginnen...

Herfst

Ik hoorde dat in Nederland de herfst dit jaar al heel vroeg begonnen was, maar nu is hij blijkbaar ook bij ons gearriveerd want we hebben sinds een week nogal onstuimig weer. Het is somber en grijs, het regent uren aan een stuk, er staat een stevige wind en het is koud! Het is maar 23 graden en hoewel dat in Nederlandse oren lekker warm klinkt, hebben we het hier gewoon koud. Overdag gaan de lange mouwen aan en 's nachts pakken we de deken erbij.

Voor Roberto is dit weer nog iets vervelender want hij heeft de afgelopen week iedere dag moeten duiken. Op zich natuurlijk fijn, want we hebben weer klantjes, maar met dit weer is ook het duiken een stukje minder aangenaam. De zee is behoorlijk woelig. De normaal zo gladde en rustige lagune heeft nu veel golven en stroming en het zicht onder water is ook minder. En hoewel het zeewater nog steeds 28 graden is, blijkt de gevoelstemperatuur toch wel wat lager te zijn, vooral als je daarna nat op de boot in een fikse wind zit. Het is voor de cursisten redelijk afzien en iedere dag komen vooral de dames terug met blauwe lippen. Organisatorisch is het ook even behelpen. Normaal gesproken hangen we de natte wetsuits en jackets altijd buiten op het dek te drogen, maar dat heeft met dit weer niet zoveel zin. Met die hoosbuien wordt het toch niet droog en met die wind moeten we nog uitkijken dat de hele boel niet spontaan de zee inwaait. Dus hangen we noodgedwongen al het natte spul maar in de duikschool waar we met teiltjes en dweilen proberen de ergste nattigheid op te vangen. Maar ach, we klagen nog steeds niet. Het koufront zal heus wel weer eens overtrekken en zolang we niet 's ochtends vroeg ruiten hoeven te krabben...

Bastimentos Day

Afgelopen woensdag (23 november) was het "Bastimentos Day". Dé feestdag van het eiland. Wat er nu precies gevierd wordt is niet helemaal duidelijk, maar het meest aannemelijke verhaal is dat Columbus op 23 november 1502 Bastimentos "ontdekte". Volgens de overlevering zette hij op 16 november 1502 voet aan wal op het eiland Colon (Columbus in het Spaans) en een week later dus op Bastimentos. Of dit authentiek is aan de geschiedenis is niet bekend, maar 23 november is reden voor een feestje op Bastimentos!

Rond half 11 verzamelen zich allerlei hoogwaardigheidsbekleders op een podium. We beginnen met een zegening door de lokale pastoor Roberto (ja ook al...) Daarna wordt het volkslied gespeeld waarbij iedereen de petjes, hoeden en andere hoofddeksels keurig afzet. Daarna volgt de plechtige eed op Vlag, Vaderland en Grondwet. En dan moet er gespeecht worden. Een lange reeks van sprekers, van de burgemeester en politiecommandant  tot en met de dokter en de schoolhoofden, allemaal mogen ze hun zegje doen. Ruim drie kwartier later begint dan eindelijk de parade. De hoogwaardigheidsbekleders gaan met de band van de bomberos (brandweer) voorop en daarachter volgen alle schoolkinderen, elk in hun eigen uniform. Iedere school heeft ook zijn eigen (drum)band met marionetten en elke band speelt z'n eigen deuntje. De rest van het dorp loopt in hun zondagse pak natuurlijk ook mee. Het is een kakofonie van muziek en kleur! Voor een impressie, zie het volgende filmpje:

Bastimentos Day 2011

Nadat de parade twee keer het hele dorp (één straat van 800 meter) is doorgegaan, gaat het feest echt van start. Uit iedere bar en huis schalt de gezellige Caribische muziek en overal wordt tot ver in de avond feestgevierd.

Veel gebeurd

Tja dit blog gaat over ons leven en soms gebeuren daarin veel dingen tegelijk, niet alleen leuke maar ook erge dingen en dan kan het gebeuren dat een verhaal leuk begint maar triest eindigt....

Onze kleine vakantie in Costa Rica was leuk. We hebben lekker door Puerto Viejo gestruind, ik heb mezelf op een zonnig jurkje getrakteerd en we hebben iedere avond heerlijk getafeld in verschillende restaurantjes (japans, italiaans en "fusion"). Natuurlijk stootte ik de eerste avond alweer mijn teen dus het brekebeentje liep weer met een wondje rond. Op zich niets ernstigs maar in dit vochtige klimaat willen wondjes niet zo snel helen en je moet altijd uitkijken voor infectie in zo'n stoffige omgeving.

Donderdag hebben we een jungle-tocht gemaakt. Met een gids (een Duitse vent die al 17 jaar in Costa Rica woont) en nog één andere klant gaan we in Manzanillo het oerwoud in. De Duitser weet ontzettend veel van de bomen, planten, bloemen, vogels, insecten en andere dieren die we tegen komen. Iedere twee meter stopt hij bij een volgende plant om te laten voelen, zien en ruiken en te vertellen wat de medicinale kracht ervan is. We zien brulapen (zie foto, zoals altijd een zoekplaatje), vogels, vlinders, spinnen (zie foto), mieren en giftige slangen (zie foto). We ruiken én proeven vruchten, pitten, bloemen en bladeren. Geloof het of niet maar we eten zelfs termieten. De tocht duurt de hele dag, van 's morgens 9 uur tot 's middags 5 uur en is ontzettend interessant. Helaas doet de 8 uur lopen met sokken en wandelschoenen geen goed aan het wondje op mijn teen. Te meer omdat we ook nog twee keer op blote voeten door kniediep water hebben moeten waden. Maar daar weet onze gids wel iets voor. Hij snijdt de stengel af van een palm (vraag me niet welk soort, het enige wat ik onthouden heb is dat het de enige palmsoort is die bladeren heeft die 360 graden in het rond groeien) en geeft die aan ons mee. Van het sap zou de wond sneller moeten genezen. In het hostel teruggekomen maak ik de wond, die inderdaad weer helemaal open en week is, eerst goed schoon. Daarna snijden we, op instructie van de gids, de stengel overdwars open en "wringen 'm uit". Er komt een kleurloos sap vrij wat ik op de wond smeer. Voor ons westerlingen toch wel een vreemde gewaarwording om zoiets te doen, maar het heeft zeker niet geschaad want de volgende dag zit er al een mooie korst op!

Na deze leuke paar dagen, krijgen we zaterdag op de terugweg een kleine domper. Op de heenweg had ik nl. in Changuinola een uitstrijkje laten maken en op de terugweg moesten we daar de uitslag van ophalen. Er blijkt een kleine afwijking te zijn en we worden geadviseerd om een afspraak te maken met een gynaecoloog voor een biopsie. Dat is natuurlijk even schrikken. Maar eenmaal thuisgekomen hebben we op het internet opgezocht wat er nu precies op het uitslagformulier stond en het blijkt een soort virus te zijn die in de meeste gevallen onschuldig is en heel vaak zelfs vanzelf weer verdwijnt. Er bestaat echter een variant die in een veel later stadium (10 tot 15 jaar) zou kunnen uitgroeien tot kanker. De biopsie is natuurlijk bedoeld om vast te stellen welke variant ik heb. Het hoeft dus niet zo ernstig te zijn...

Het allerslechtste nieuws krijgen we pas als we thuis zijn, via e-mail. De zoon (33 jaar oud) van één van onze beste vrienden is een paar weken geleden geopereerd aan een hersentumor en gisteren kregen we te horen dat het kwaadaardig en snelgroeiend is. Ze gaan proberen met chemo en bestraling de restanten van de tumor onder controle te houden, maar als de behandeling niet aanslaat is er niets meer te doen... Dit zijn van die berichten die je als mens gewoon niet kan bevatten en je heel erg machteloos kwaad maken!

Even weg

Vandaag exact een jaar geleden hield ons bestaan als hostel-houders op. Toen vertrokken we voor een paar weken naar Nederland, nu staan we op het punt om een paar dagen naar Costa Rica te gaan. "Verplichte vakantie" want ons visum moet vernieuwd worden, en daarvoor moet je minimaal 72 uur in het buitenland verblijven. Dit keer toch wel leuk, want we kunnen nu sámen op visa-run. Onze laatste visa-run naar Costa Rica (vorige jaar juni - zie archief 2010) moesten we allebei apart omdat er iemand in het hostel moest blijven. Dus we gaan er een leuke mini-vakantie van maken. Morgen (woensdag 16 november) vertrekken we en dan komen we zaterdag 19 november in de middag weer terug. Onderweg komen we door het stadje Changuinola dus zullen we op de terugweg gelijk de kans waarnemen om te shoppen voor zaken die we hier niet kunnen krijgen.

Verder gaat het hier z'n gebruikelijke gangetje. Sinds half oktober is het weer hier omgeslagen. Na een paar maanden van extreem droog en warm weer, hebben we nu zeer regelmatig fikse en lange regenbuien. Het meeste valt gelukkig in de avond en nacht dus we hebben er weinig last van en we zijn er ook wel blij mee want er is nu in ieder geval weer voldoende water in het dorp beschikbaar. De seizoenswisseling is overigens logisch want ook hier is de winter in aantocht. We zitten tenslotte nog steeds op het noordelijk halfrond, weliswaar slechts 9 graden boven de evenaar, maar toch. We merken het toch aan de stand van de zon, die iets lager is en een beetje eerder ondergaat en aan de wat koelere temperatuur - niet dat we bang hoeven te zijn voor sneeuw of ijs, want het is nog altijd zo'n 28 tot 30 graden ;o) - En we merken het dus aan meer regen.
En hoewel we hier meestal wel gewapend met een paraplu op pad gaan, hopen we natuurlijk (als echte Hollanders) dat het de komende dagen in Costa Rica lekker en droog weer is!

Nieuw blog!

Het wil met ons oude blog nog steeds voor geen meter lukken. Aangezien we de laatste tijd van weblog.nl helemaal geen informatie meer krijgen, zijn we op zoek gegaan naar forums met lotgenoten. Uit alle verhalen blijkt dat het één grote puinhoop is bij Sanoma (de uitgeverij van het weblog) en het vertrouwen dat het ooit nog eens goed zal komen is bij ons, evenals bij zoveel andere gedupeerden, volledig verdwenen. We hebben WEBlog.nl inmiddels omgedoopt tot WEGlog.nl!

Enige alternatief was dus een nieuwe, goeie blogsite zoeken en die hebben we gelukkig gevonden bij blogspot.com. We hebben de naam ook maar direct veranderd naar een wat toepasselijker variant, en vanaf heden kan iedereen ons dus weer volgen op "robendebinpanama.blogspot.com".

Ondanks het feit dat weblog.nl altijd beloofd heeft dat er bij de migratie geen problemen zouden optreden, heb ik in juli (dus vlak voordat de weblog off-line is gegaan) besloten om mijn bestaande blog te kopiëren in een Word-bestand. Dat blijkt dus een heel slimme zet, want nu heb ik alle oude teksten in dit blog kunnen importeren, zodat ons verhaal weer compleet is. Voor het leesgemak heb ik het oude blog in 3 berichten onderverdeeld: "november 2009" (archief vanaf november 2009), "januari 2010" (archief 2010) en "januari 2011" (archief 2011 tot heden). Tevens heb ik deze archieven in chronologische volgorde geplaatst (van januari tot december). We moeten er nog wel een beetje aan werken want de lay-out is niet optimaal en we moeten kijken of we de foto's en de links naar de filmpjes er weer in kunnen zetten, maar voorlopig zijn we alweer heel erg blij dat we weer on-line zijn.

Dus vanaf nu weer wekelijkse updates op dit blog. En mochten jullie het prettig vinden om de verhaaltjes via e-mail te ontvangen, ook daar heeft dit blog een mogelijkheid voor. Rechts bovenin staat een knop "volg dit blog per email", als je daaronder je e-mail adres invult en op "submit" klikt dan krijg je (als het goed is) onze updates automatisch in je mail.