Verder gaan we deze week nog wat vrienden en kennissen bezoeken en dan zit ons bezoek in Nederland er alweer op. Dinsdag 4 december vliegen we weer terug naar Panama, alwaar we de draad en ons "opgeslagen duikschooltje" weer zullen oppakken....
IN ORDER TO MAKE YOUR DREAMS COME TRUE, YOU HAVE TO WAKE UP!
maandag 26 november 2012
Kort berichtje
Verder gaan we deze week nog wat vrienden en kennissen bezoeken en dan zit ons bezoek in Nederland er alweer op. Dinsdag 4 december vliegen we weer terug naar Panama, alwaar we de draad en ons "opgeslagen duikschooltje" weer zullen oppakken....
woensdag 14 november 2012
Emotionele dag
14 november is voor ons altijd een speciale dag. Vijfentwintig jaar geleden, op 14 november 1987, hadden Roberto en ik ons allereerste afspraakje. Een feit dat wij ieder jaar weer vieren. Maar vandaag hebben we helaas niets te vieren. Op 14 november 2012 komen we aan op Schiphol voor de begrafenis van mijn vader.
Afgelopen zondag zijn we de hele dag bezig geweest met het inpakken van onze duikschool. Gelukkig mogen we alle spullen bij onze bootkapitein stallen en maandagochtend laden we alle spullen in de boot en brengen het naar zijn huis waar het in een aparte schuur opgeslagen wordt. Ook bellen we de ANWB die voor ons de terugreis naar Nederland gaat regelen. Het heeft behoorlijk wat voeten in aarde, met wachtlijsten en nerveuze onzekerheid, maar uiteindelijk kunnen we dinsdagochtend vroeg naar Panama Stad vliegen en hebben we plek op de KLM vlucht van dinsdagavond. Als we dinsdagmiddag op het vliegveld in Panama Stad zitten te wachten op onze vlucht, krijgen we het telefoontje uit Nederland: mijn vader is zojuist overleden... Tegenstrijdige gevoelens overspoelen me. Aan de ene kant het gevoel dat ik net te laat ben, aan de andere kant het gevoel dat het beter is zo want mijn vader had de laatste dagen veel pijn. Maar uiteindelijk ook blij dat we in ieder geval al onderweg zijn naar Nederland.
Vandaag is een dag van emoties. Vermoeid van de reis, iedereen weer zien, huilen, knuffelen, praten. Maar ook van alles regelen, want zaterdag is de crematie. Het is een emotionele rollercoaster; geen tijd om dingen te verwerken, dat komt allemaal nog wel...
Afgelopen zondag zijn we de hele dag bezig geweest met het inpakken van onze duikschool. Gelukkig mogen we alle spullen bij onze bootkapitein stallen en maandagochtend laden we alle spullen in de boot en brengen het naar zijn huis waar het in een aparte schuur opgeslagen wordt. Ook bellen we de ANWB die voor ons de terugreis naar Nederland gaat regelen. Het heeft behoorlijk wat voeten in aarde, met wachtlijsten en nerveuze onzekerheid, maar uiteindelijk kunnen we dinsdagochtend vroeg naar Panama Stad vliegen en hebben we plek op de KLM vlucht van dinsdagavond. Als we dinsdagmiddag op het vliegveld in Panama Stad zitten te wachten op onze vlucht, krijgen we het telefoontje uit Nederland: mijn vader is zojuist overleden... Tegenstrijdige gevoelens overspoelen me. Aan de ene kant het gevoel dat ik net te laat ben, aan de andere kant het gevoel dat het beter is zo want mijn vader had de laatste dagen veel pijn. Maar uiteindelijk ook blij dat we in ieder geval al onderweg zijn naar Nederland.
Vandaag is een dag van emoties. Vermoeid van de reis, iedereen weer zien, huilen, knuffelen, praten. Maar ook van alles regelen, want zaterdag is de crematie. Het is een emotionele rollercoaster; geen tijd om dingen te verwerken, dat komt allemaal nog wel...
zondag 11 november 2012
K*****week!
Het zat er natuurlijk dik in... Iedere buitenlander die hier wat langer zit, overkomt het een keer en nu zijn wij de sigaar.
Afgelopen vrijdag zijn we terug gekomen van de verplichte visa-run en zaterdag zijn we gelijk naar het nieuwe huis gaan kijken. De eigenaren waren inmiddels weg (dat hadden ze ons al verteld) en we kregen de sleutel van de contactpersoon hier. Ondanks de belofte van de eigenaren dat alles af zou zijn vóórdat ze weg gingen, was dat natuurlijk niet het geval, maar daar hadden we al een beetje rekening mee gehouden. Wat ons wel rauw op ons dak viel, was het commentaar wat we kregen toen we de eigenaren belden om te vragen wanneer ze het zouden komen afmaken. Het geld wat wij hen voorgeschoten hadden (en waarvan ze gezegd hadden dat ze met dat bedrag álles zouden kunnen doen) was op dus de rest moesten we maar zelf doen en ook bekostigen! En, oja, die koelkast en dat gasfornuis konden we ook niet op de huur in mindering brengen. En als we het er niet mee eens waren dan hoefden we het huis niet te huren en dan zouden ze ons het geld wel terug betalen.
Tja, daar sta je dan, in een half afgemaakt huis aan de telefoon met eigenaren die alweer in Costa Rica zitten en die iedere keer de afspraken wijzigen... Dan voel je je niet alleen belazerd, dan bén je ook belazerd!
Maar ja, je hebt wel een locatie voor je duikschool nodig... We zouden het natuurlijk wel kunnen doen, wat meer geld investeren en dan maar hopen dat we later ooit de koelkast en het fornuis kunnen verkopen, maar het vertrouwen in de eigenaren is inmiddels helemaal weg. Want wat gebeurt er als wij alles netjes maken en in het huis zitten? Gaan ze dan ineens meer huur vragen? Of zeggen ze na 3 maanden dat we er toch maar uit moeten omdat ze een andere huurder hebben? We hebben er een hele dag over getobd, maar uiteindelijk kwamen we tot de slotsom dat het gewoon absoluut niet meer goed voelt, en we gaan het risico niet willens en wetens aan. We hebben ze vanmorgen opgebeld om te vertellen dat het niet doorgaat en ze hebben gezegd dat ze aan het eind van de week het geld komen terugbrengen. Maar ja, ze zeggen zoveel... Uiteraard proberen we het wel terug te krijgen maar misschien zullen we het ooit onder de post "leergeld" moeten afschrijven.
En nu? Nu even niets... Omdat we op dit moment geen andere locaties weten hebben we besloten om de spullen ergens op te slaan, zodat we op ons gemak nog een aantal mogelijkheden kunnen bekijken; wie weet wat er nog op ons pad komt. Misschien is dit het begin van het eind. Misschien ook niet. Als we iets geleerd hebben op dit eiland dan is het wel "niets is voor eeuwig".
En bij deze enorme domper komt vanmorgen ook nog het telefoontje van mijn zus: het gaat weer achteruit met mijn vader. Hij wil of kan niet meer eten en drinken en hoewel de artsen er geen tijdplanning aan kunnen geven, zal het op deze manier natuurlijk niet lang meer duren.
Met de gedachte dat we waarschijnlijk heel binnenkort naar Nederland moeten, zijn we vandaag dus maar direct aan het inpakken geslagen. Rob is op zoek naar een locatie waar we de spullen tijdelijk kunnen opslaan en als we dat niet op korte termijn vinden dan stallen we het desnoods bij ons in huis...
Afgelopen vrijdag zijn we terug gekomen van de verplichte visa-run en zaterdag zijn we gelijk naar het nieuwe huis gaan kijken. De eigenaren waren inmiddels weg (dat hadden ze ons al verteld) en we kregen de sleutel van de contactpersoon hier. Ondanks de belofte van de eigenaren dat alles af zou zijn vóórdat ze weg gingen, was dat natuurlijk niet het geval, maar daar hadden we al een beetje rekening mee gehouden. Wat ons wel rauw op ons dak viel, was het commentaar wat we kregen toen we de eigenaren belden om te vragen wanneer ze het zouden komen afmaken. Het geld wat wij hen voorgeschoten hadden (en waarvan ze gezegd hadden dat ze met dat bedrag álles zouden kunnen doen) was op dus de rest moesten we maar zelf doen en ook bekostigen! En, oja, die koelkast en dat gasfornuis konden we ook niet op de huur in mindering brengen. En als we het er niet mee eens waren dan hoefden we het huis niet te huren en dan zouden ze ons het geld wel terug betalen.
Tja, daar sta je dan, in een half afgemaakt huis aan de telefoon met eigenaren die alweer in Costa Rica zitten en die iedere keer de afspraken wijzigen... Dan voel je je niet alleen belazerd, dan bén je ook belazerd!
Maar ja, je hebt wel een locatie voor je duikschool nodig... We zouden het natuurlijk wel kunnen doen, wat meer geld investeren en dan maar hopen dat we later ooit de koelkast en het fornuis kunnen verkopen, maar het vertrouwen in de eigenaren is inmiddels helemaal weg. Want wat gebeurt er als wij alles netjes maken en in het huis zitten? Gaan ze dan ineens meer huur vragen? Of zeggen ze na 3 maanden dat we er toch maar uit moeten omdat ze een andere huurder hebben? We hebben er een hele dag over getobd, maar uiteindelijk kwamen we tot de slotsom dat het gewoon absoluut niet meer goed voelt, en we gaan het risico niet willens en wetens aan. We hebben ze vanmorgen opgebeld om te vertellen dat het niet doorgaat en ze hebben gezegd dat ze aan het eind van de week het geld komen terugbrengen. Maar ja, ze zeggen zoveel... Uiteraard proberen we het wel terug te krijgen maar misschien zullen we het ooit onder de post "leergeld" moeten afschrijven.
En nu? Nu even niets... Omdat we op dit moment geen andere locaties weten hebben we besloten om de spullen ergens op te slaan, zodat we op ons gemak nog een aantal mogelijkheden kunnen bekijken; wie weet wat er nog op ons pad komt. Misschien is dit het begin van het eind. Misschien ook niet. Als we iets geleerd hebben op dit eiland dan is het wel "niets is voor eeuwig".
En bij deze enorme domper komt vanmorgen ook nog het telefoontje van mijn zus: het gaat weer achteruit met mijn vader. Hij wil of kan niet meer eten en drinken en hoewel de artsen er geen tijdplanning aan kunnen geven, zal het op deze manier natuurlijk niet lang meer duren.
Met de gedachte dat we waarschijnlijk heel binnenkort naar Nederland moeten, zijn we vandaag dus maar direct aan het inpakken geslagen. Rob is op zoek naar een locatie waar we de spullen tijdelijk kunnen opslaan en als we dat niet op korte termijn vinden dan stallen we het desnoods bij ons in huis...
zaterdag 3 november 2012
Grote schoonmaak
Hèhè, de spijkers met koppen zijn eindelijk geslagen. Afgelopen woensdag kwamen de eigenaren inderdaad in Bastimentos aan. De huur is rond en we zijn samen door het huis gelopen en hebben aangegeven wat er allemaal moet gebeuren. En aangezien het huis al een tijd niet meer bewoond wordt, is dat best een hoop. Het dak (golfplaten) moet vervangen worden, de badkamer moet opgeknapt worden, er moet een watertank met pomp komen zodat we de hele dag water hebben en er moet een keuken in komen. We hebben afgesproken dat wij het geld dat hiervoor nodig is voorschieten en dat we een bedrag van de maandelijkse huur inhouden totdat alles is terugbetaald. We hadden al eerder gehoord dat dit een gangbare regeling is in Panama. De mensen hebben vaak niet het geld beschikbaar om alles in één keer op te knappen en op deze manier kunnen we toch snel in het huis en uiteindelijk krijgen we het geleende geld weer terug via de ingehouden huur.
Omdat we graag zelf een koelkast en gasfornuis kiezen, moeten we die zelf kopen, maar ook dat bedrag kunnen we in mindering brengen op de huur.
Verder hebben we deze week een onverwachte "grote schoonmaak" gekregen in het huis waar we nu nog wonen. Na de drukte van oktober, is november rustig begonnen dus deze dagen nemen we het er even van en gaan in de middag lekker vroeg naar huis. Ik stond in de badkamer toen ik vanuit mijn ooghoek ineens achter op de veranda een donkere vlek zag bewegen. Een nadere inspectie wees uit dat het mieren waren, mieren van een flink formaat die in grote getale langs de palen van ons huis omhoog kwamen. We hadden al eerder horen praten over dit fenomeen. Het zijn "army-ants" die om de één of andere reden met een hele kolonie je huis bestormen en daarbij alles wat ze tegenkomen aan insecten groot en klein opeten. De invasie is niet te stoppen en het enige wat je kunt doen is uit hun buurt blijven want ze bijten alles wat op hun pad komt en die beten zijn behoorlijk pijnlijk en veroorzaken vervelende zwellingen.
Dus we hebben ons terug getrokken in onze hangmat (voetjes van de vloer) en hebben met verbazing zitten kijken hoe er een zwarte deken van krioelende mieren onder ons doortrok. Je ziet hoe ze gestructureerd allemaal een bepaald pad volgen en daar waar meer ongedierte zit (bijvoorbeeld onder de bank) waren ze duidelijk langer bezig. Toen ze van achter helemaal naar voren waren getrokken, leken ze als door een onzichtbaar signaal te worden terug geroepen want plotseling keerden ze allemaal tegelijk op hun schreden terug en verdwenen ze aan de achterkant weer het bos in. De schoonmaak nam slechts een paar uur in beslag en het is ons nu volkomen duidelijk waarom deze dieren ook wel bekend staan als "cleaning ants".
Omdat we graag zelf een koelkast en gasfornuis kiezen, moeten we die zelf kopen, maar ook dat bedrag kunnen we in mindering brengen op de huur.
Verder hebben we deze week een onverwachte "grote schoonmaak" gekregen in het huis waar we nu nog wonen. Na de drukte van oktober, is november rustig begonnen dus deze dagen nemen we het er even van en gaan in de middag lekker vroeg naar huis. Ik stond in de badkamer toen ik vanuit mijn ooghoek ineens achter op de veranda een donkere vlek zag bewegen. Een nadere inspectie wees uit dat het mieren waren, mieren van een flink formaat die in grote getale langs de palen van ons huis omhoog kwamen. We hadden al eerder horen praten over dit fenomeen. Het zijn "army-ants" die om de één of andere reden met een hele kolonie je huis bestormen en daarbij alles wat ze tegenkomen aan insecten groot en klein opeten. De invasie is niet te stoppen en het enige wat je kunt doen is uit hun buurt blijven want ze bijten alles wat op hun pad komt en die beten zijn behoorlijk pijnlijk en veroorzaken vervelende zwellingen.
zondag 28 oktober 2012
Onzeker
November gaat een onzeker maandje worden want er is van alles gaande.
Allereerst het huis. We hebben via een contactpersoon hier contact met de eigenaren van het huis en in principe kunnen we het huis huren. Nu moeten we alleen nog bespreken wat er allemaal aan het huis opgeknapt moet worden en het eens worden over wie wat gaat bekostigen. Volgens de laatste berichten komen de eigenaren aanstaande woensdag naar Bastimentos, dus we hopen dan eindelijk spijkers met koppen te slaan.
Daarnaast kregen we afgelopen dinsdag erg vervelend nieuws uit Nederland: Mijn vader was niet goed geworden en het zag er slecht uit. Dan staat de wereld toch ineens op z'n kop en realiseer je je dat er een grote kans is dat we plotseling naar Nederland moeten. Gelukkig is hij inmiddels wel weer iets opgeknapt maar het blijft toch een man met een zwakke gezondheid, dus er is niets van te zeggen.
Tot slot zitten we ook nog tegen een visa-run aan te hikken want begin november is ons halfjaarlijks toeristenvisum alweer verlopen en moeten we dus een paar dagen het land uit. Daar staat ons hoofd nu uiteraard al helemaal niet naar maar het hoort er nou eenmaal bij.
Al met al hebben we dus geen idee hoe het de komende maand allemaal gaat lopen.We hebben ondertussen een stuk of wat verschillende scenario's uitgedacht die allemaal beginnen met "als.... dan...." en wachten het verder maar af.
En tussen al deze toestanden door zijn we volop aan het werk. Want hoewel we verwacht hadden dat oktober heel rustig zou worden (van de afgelopen jaren weten we dat oktober hier de slechtste maand van het jaar is) hebben we juist onvoorstelbaar goed gedraaid deze keer. Nou ja, dat is dan weer een geluk bij een ongeluk. Het maakt alleen de "als... dan..." scenario's nog lastiger te organiseren...
Allereerst het huis. We hebben via een contactpersoon hier contact met de eigenaren van het huis en in principe kunnen we het huis huren. Nu moeten we alleen nog bespreken wat er allemaal aan het huis opgeknapt moet worden en het eens worden over wie wat gaat bekostigen. Volgens de laatste berichten komen de eigenaren aanstaande woensdag naar Bastimentos, dus we hopen dan eindelijk spijkers met koppen te slaan.
Daarnaast kregen we afgelopen dinsdag erg vervelend nieuws uit Nederland: Mijn vader was niet goed geworden en het zag er slecht uit. Dan staat de wereld toch ineens op z'n kop en realiseer je je dat er een grote kans is dat we plotseling naar Nederland moeten. Gelukkig is hij inmiddels wel weer iets opgeknapt maar het blijft toch een man met een zwakke gezondheid, dus er is niets van te zeggen.
Tot slot zitten we ook nog tegen een visa-run aan te hikken want begin november is ons halfjaarlijks toeristenvisum alweer verlopen en moeten we dus een paar dagen het land uit. Daar staat ons hoofd nu uiteraard al helemaal niet naar maar het hoort er nou eenmaal bij.
Al met al hebben we dus geen idee hoe het de komende maand allemaal gaat lopen.We hebben ondertussen een stuk of wat verschillende scenario's uitgedacht die allemaal beginnen met "als.... dan...." en wachten het verder maar af.
En tussen al deze toestanden door zijn we volop aan het werk. Want hoewel we verwacht hadden dat oktober heel rustig zou worden (van de afgelopen jaren weten we dat oktober hier de slechtste maand van het jaar is) hebben we juist onvoorstelbaar goed gedraaid deze keer. Nou ja, dat is dan weer een geluk bij een ongeluk. Het maakt alleen de "als... dan..." scenario's nog lastiger te organiseren...
zondag 21 oktober 2012
Afwachten
We zijn de afgelopen week druk bezig geweest met huizen bekijken, maar het valt niet mee. Het moet uiteraard aan het water staan maar het moet ook groot genoeg zijn om er zelf te wonen. Het punt is namelijk dat zolang de duikschool in het hostel zat, het automatisch beheerd werd. In Tio Tom is altijd iemand aanwezig en zo wisten we dat onze spullen veilig waren. Echter als we de duikschool ergens anders gaan onderbrengen waar 's avonds niemand is, dan is dat een behoorlijk risico. Zelfs de lokale bewoners waarschuwen ons hiervoor en je wilt niet op een ochtend binnenkomen en constateren dat je halve duikschool is leeg gejat.
Oftewel we moeten een huis hebben groot genoeg voor de duikschool én een woning en we hebben inmiddels iets op het oog dat daaraan voldoet. Ook hier moet het nodige aan gebeuren (dat moet hier eigenlijk met ieder huis) maar niet zoveel als bij het eerste huis wat we bezichtigd hebben en bovendien is de huur hier iets gunstiger. Helaas wonen de eigenaren van het huis in Costa Rica en zijn lastig te bereiken. Hopelijk kunnen we ze volgende week te pakken krijgen en dan zullen we afspraken moeten maken over de te verrichten werkzaamheden en hopen dat we tot overeenstemming kunnen komen. Afwachten dus...
Verder gaat het leven gewoon verder. Naast de nodige dagen duiken zijn we de afgelopen week naar de tandarts geweest. Dat was al een tijd geleden (halfjaarlijkse controle is hier niet echt gebruikelijk en één of twee jaar zijn om voordat je er erg in hebt) en het was dus wel nodig. We hebben allebei een grote schoomaak-beurt gekregen en bij Roberto moest er ook nog geboord worden, maar nu zijn we voorlopig weer even klaar.
En gisterenavond zijn we weer eens echt luxe uit eten geweest. Het was alweer ruim twee jaar geleden dat we in het restaurant Guari-Gauri gegeten hadden en we wilden ons ter ere van mijn verjaardag maar weer eens verwennen. Omdat het restaurant volgende week toevallig de hele week gesloten is, zijn we gisteren geweest. We hadden ons er van tevoren al erg op zitten verheugen en toen mijn moeder me verraste met een geldbedrag op mijn rekening om het etentje te bekostigen was het feest helemaal compleet.
We hebben heerlijk genoten van dit cadeau dat bestond uit een zes-gangen verrassingsmenu: Allereerst een gazpacho (koude tomatensoep) gevolgd door een gegratineerde aubergine mousse. Daarna kregen we kip in een soja-honing marinade en gang nummer vier was een gehaktstaaf met een sirtaki sausje. Het hoofdgerecht was grouper, een heerlijk stevige witvis, met een dun laagje gerookte zalm gecompleteerd met gebakken aardappeltjes en een wortelpuree. Tot slot volgde een klassieke Dame Blanche, vanille ijs met chocolade saus, geflankeerd met wat stukjes peer. Natuurlijk hebben we nog lekker nagetafeld met een espresso en cointreau. In één woord: heerlijk!
Oftewel we moeten een huis hebben groot genoeg voor de duikschool én een woning en we hebben inmiddels iets op het oog dat daaraan voldoet. Ook hier moet het nodige aan gebeuren (dat moet hier eigenlijk met ieder huis) maar niet zoveel als bij het eerste huis wat we bezichtigd hebben en bovendien is de huur hier iets gunstiger. Helaas wonen de eigenaren van het huis in Costa Rica en zijn lastig te bereiken. Hopelijk kunnen we ze volgende week te pakken krijgen en dan zullen we afspraken moeten maken over de te verrichten werkzaamheden en hopen dat we tot overeenstemming kunnen komen. Afwachten dus...
Verder gaat het leven gewoon verder. Naast de nodige dagen duiken zijn we de afgelopen week naar de tandarts geweest. Dat was al een tijd geleden (halfjaarlijkse controle is hier niet echt gebruikelijk en één of twee jaar zijn om voordat je er erg in hebt) en het was dus wel nodig. We hebben allebei een grote schoomaak-beurt gekregen en bij Roberto moest er ook nog geboord worden, maar nu zijn we voorlopig weer even klaar.
zondag 14 oktober 2012
Bom!
Ach, de dag begon gisteren zo rustig. We waren op tijd naar de duikschool gegaan, want het was mijn vaders verjaardag en hij zou 's middags (Nederlandse tijd, bij ons dus 's morgens vroeg) een paar uurtjes bij mijn moeder thuis zijn om het met de familie te vieren en we hadden afgesproken dat ik dan even zou skypen. Het is alweer 5 maanden geleden dat we in Nederland afscheid van hem genomen hadden en het was ontzettend fijn om hem weer even te zien en hem "live" te kunnen feliciteren.
De ochtend verliep verder ook relaxed want na 9 dagen achter elkaar gedoken te hebben, hadden we gisteren geen klantjes. Ik ben op tijd naar huis gegaan om een was te doen. Normaal gesproken doe ik altijd de was in het hostel (ca. 1 keer in de week, als we voor Tom en Ina werken) maar helaas is Ina's wasmachine al twee weken kapot en hoewel ze in eerste instantie dachten dat ze hem inmiddels wel weer gemaakt zouden hebben, begint het erop te lijken dat dat nog wel een tijdje gaat duren. Dus doen we het maar weer eventjes op de ouderwetse manier, met de hand.
Rond een uur of twee houdt Rob het op de duikschool ook voor gezien en als hij gedag zegt tegen Ina (Tom is op hun Finca aan het werk, dus alleen Ina is er op het moment) dan laat zij even nonchalant een bom vallen op deze rustige dag: Ze willen graag dat we per 1 december met de duikschool uit Tio Tom zijn! Hè? Que? Wat?!
"Ja, het is de laatste maanden heel slecht geweest en ze willen meer geld verdienen omdat ze de Finca moeten afmaken en daar moeten ze in mei mee klaar zijn want dan willen ze het hostel verkocht/verhuurd hebben om permanent op de Finca te gaan wonen", krijgen we als uitleg. Ze willen van de duikschool een soort snackbar maken en ze hopen daarmee in het hoogseizoen (december t/m april) meer geld te verdienen.
Nou klopt het inderdaad dat het de zomermaanden (juli, augustus en september) slechter is geweest dan vorig jaar, dat hebben wij ook gemerkt, maar wij vinden deze actie van hun nogal paniekvoetbal. Maar ja, dat neemt niet weg dat hun besluit vast staat en dat we dus vóór 1 december een andere locatie voor onze duikschool nodig hebben.
Nogal verbouwereerd komt Rob me deze tijding brengen en na een kort overleg ("spoed-directie-beraad") besloten we de straat maar op te gaan en hier en daar wat navraag te doen. Dat werkt hier gelukkig altijd goed en na een half uurtje hadden we al een paar opties aangeboden gekregen. Helaas niet allemaal even bruikbaar, want voor een duikschool is het wel noodzakelijk dat we aan het water zitten en dan wordt het al wat lastiger en, aangezien die locaties uiteraard populair zijn, ook duurder. Maar goed, we zijn dus ineens volop op huizenjacht. We hebben gisteren al één huis bekeken, maar daar moet een hele hoop aan opgeknapt worden. Dus we gaan vanmiddag, als Rob terug is van het duiken, nog naar een andere locatie kijken.
Wordt vervolgd....
De ochtend verliep verder ook relaxed want na 9 dagen achter elkaar gedoken te hebben, hadden we gisteren geen klantjes. Ik ben op tijd naar huis gegaan om een was te doen. Normaal gesproken doe ik altijd de was in het hostel (ca. 1 keer in de week, als we voor Tom en Ina werken) maar helaas is Ina's wasmachine al twee weken kapot en hoewel ze in eerste instantie dachten dat ze hem inmiddels wel weer gemaakt zouden hebben, begint het erop te lijken dat dat nog wel een tijdje gaat duren. Dus doen we het maar weer eventjes op de ouderwetse manier, met de hand.
Rond een uur of twee houdt Rob het op de duikschool ook voor gezien en als hij gedag zegt tegen Ina (Tom is op hun Finca aan het werk, dus alleen Ina is er op het moment) dan laat zij even nonchalant een bom vallen op deze rustige dag: Ze willen graag dat we per 1 december met de duikschool uit Tio Tom zijn! Hè? Que? Wat?!
"Ja, het is de laatste maanden heel slecht geweest en ze willen meer geld verdienen omdat ze de Finca moeten afmaken en daar moeten ze in mei mee klaar zijn want dan willen ze het hostel verkocht/verhuurd hebben om permanent op de Finca te gaan wonen", krijgen we als uitleg. Ze willen van de duikschool een soort snackbar maken en ze hopen daarmee in het hoogseizoen (december t/m april) meer geld te verdienen.
Nou klopt het inderdaad dat het de zomermaanden (juli, augustus en september) slechter is geweest dan vorig jaar, dat hebben wij ook gemerkt, maar wij vinden deze actie van hun nogal paniekvoetbal. Maar ja, dat neemt niet weg dat hun besluit vast staat en dat we dus vóór 1 december een andere locatie voor onze duikschool nodig hebben.
Nogal verbouwereerd komt Rob me deze tijding brengen en na een kort overleg ("spoed-directie-beraad") besloten we de straat maar op te gaan en hier en daar wat navraag te doen. Dat werkt hier gelukkig altijd goed en na een half uurtje hadden we al een paar opties aangeboden gekregen. Helaas niet allemaal even bruikbaar, want voor een duikschool is het wel noodzakelijk dat we aan het water zitten en dan wordt het al wat lastiger en, aangezien die locaties uiteraard populair zijn, ook duurder. Maar goed, we zijn dus ineens volop op huizenjacht. We hebben gisteren al één huis bekeken, maar daar moet een hele hoop aan opgeknapt worden. Dus we gaan vanmiddag, als Rob terug is van het duiken, nog naar een andere locatie kijken.
Wordt vervolgd....
woensdag 10 oktober 2012
Tropische vogels
We wonen hier nu al een paar jaar, maar we blijven in verwondering genieten van de natuur om ons heen. Het nachtaapje heeft inmiddels een vaste routine en iedere avond in de laatste schemering komt hij via de elektriciteitskabel omhoog lopen en springt vlak voor ons huis de bomen in. Hij heeft een goeie interne klok want ook hier worden de dagen korter (niet veel hoor, het verschil tussen zonsondergang in mid-zomer en mid-winter is ongeveer een half uur) en het aapje komt steevast iedere keer ietsjes eerder.
De kinkajou's zijn minder tijdvast maar ook die spotten we nog met enige regelmaat, meestal in de loop van de avond als ze terugkomen van hun jachttocht.
En de vogels blijven een lust voor het oog en vooral het oor. Het is onvoorstelbaar wat een verschillende geluiden ze voort kunnen brengen. Ze zingen, fluiten, kwetteren, tjilpen, kwinkeleren, kakelen, schetteren, snateren en kraken. Ja ook dat laatste, ze kraken. Er is namelijk één vogel hier die een zo ontzettend apart geluid voortbrengt dat je het eigenlijk niet onder woorden kan brengen. Zoals mijn neef het zo mooi omschreef toen hij hier vorig jaar was: "het lijkt wel een kapotte radio".
Het probleem met de vogels is dat ze bijna altijd verstopt zitten in de volle bebladering van de bomen en zeker deze bewuste vogel kon ik, ondanks veelvuldig zoeken, maar niet ontdekken. Tot voor kort, want vorige week zag ik hem toen hij vlak nadat hij zijn gekraak ten gehore had gebracht, van de ene boom naar de andere vloog: het is een Montezuma Oropendola. Hij heeft een felgele staart die je vooral goed ziet als hij vliegt en zijn kop doet een beetje aan een clown denken. Behalve het kapotte-radio-geluid heeft hij ook nog een heel andere specifieke roep, iets wat op Wikipedia omschreven wordt als tic-tic-glik-glak-GLUUuuuuu.
Tja, dat heb ik altijd al grappig gevonden van vogelboekjes, want probeer op papier maar eens uit te leggen hoe een vogel klinkt. Daarom heb ik op het internet maar weer eens wat foto's (zie boven) en een filmpje opgesnord: Montezuma Oropendola
En ik heb dit keer zelfs een geluidsopname gevonden waar zowel de specifieke roep als de krakende radio van deze vogel op staat:
Roep van de Montezuma Oropendola
De kinkajou's zijn minder tijdvast maar ook die spotten we nog met enige regelmaat, meestal in de loop van de avond als ze terugkomen van hun jachttocht.
Tja, dat heb ik altijd al grappig gevonden van vogelboekjes, want probeer op papier maar eens uit te leggen hoe een vogel klinkt. Daarom heb ik op het internet maar weer eens wat foto's (zie boven) en een filmpje opgesnord: Montezuma Oropendola
En ik heb dit keer zelfs een geluidsopname gevonden waar zowel de specifieke roep als de krakende radio van deze vogel op staat:
Roep van de Montezuma Oropendola
dinsdag 2 oktober 2012
Ach en wee...
Jullie zijn het niet gewend van me dat ik zo snel achter elkaar blog, maar dit vraagt toch om een extra bericht: Spikey is weg!
Gisteravond stond er ineens een indiaanse local voor Tom's deur die claimde dat Spikey zijn hond was. Onder dreiging van politie-interventie heeft Tom het beestje maar mee gegeven aan de man.
Arme Spikey... hij zal het bij de indiaan nooit zo goed krijgen als hier.
En voor ons geen speelkameraadje meer. Gelukkig hebben we de foto's nog. Hier nog eentje ter afscheid.
Gisteravond stond er ineens een indiaanse local voor Tom's deur die claimde dat Spikey zijn hond was. Onder dreiging van politie-interventie heeft Tom het beestje maar mee gegeven aan de man.
Arme Spikey... hij zal het bij de indiaan nooit zo goed krijgen als hier.
zondag 30 september 2012
Speeltjes
Tom was afgelopen week jarig en omdat hij vijftig werd, waren zijn moeder, broer en schoonzus overgekomen uit Duitsland en ook Tom's dochter was met vriend samen uit Panama City gekomen. En van zijn moeder kreeg Tom een nieuw speeltje cadeau: een pasta-maker. Die moest natuurlijk direct uitgeprobeerd worden.
Tom doopt het scharminkel "Sparrow" (van Captain Sparrow, Pirates of the Caribbean) maar Rob vindt het meer een "Spikey". En ach, het beestje maakt het niet uit hoe ze hem noemen. Hij heeft ineens een veilige haven gevonden waar er eten en drinken voor hem wordt neergezet en waar iedereen het leuk vindt om met hem te spelen.
zondag 23 september 2012
Opgelost
Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Weer zo'n mooi hollands gezegde, en wederom een waarheid als een koe.
Na zo'n anderhalve maand zonder gezeten te hebben, begon het inkt-probleem ondertussen behoorlijk nijpend te worden. De bodem van onze voorraad noodzakelijke papieren (inschrijfformulieren, examens voor diverse cursussen en logboekjes) was al een tijdje in zicht. De afgelopen weken hadden we diverse mensen, die naar een grote stad gingen, gevraagd om voor ons te kijken, maar van iedereen kregen we nul op request. Zowel in Changuinola als in David, zelfs in San José hadden mensen voor ons gezocht, maar helaas niet gevonden. De wanhoop nabij zaten we er al over te denken om dan desnoods maar zelf naar Panama stad te gaan om het daar te kopen. Maar ja, dat is een reis van minimaal 2 dagen en gaat met transport en noodzakelijke overnachting aardig in de cijfers lopen. Dat wordt wel hele dure inkt...
Maar begin deze week, geheel onverwachts, komt het verlossende woord via Facebook. Ik heb al eens verteld dat we op Facebook een netwerk van mensen en bedrijven op Bocas hebben en in het kader "niet geschoten, is altijd mis" had Rob een noodkreet op Facebook geplaatst. En begin deze week kregen we ineens van iemand uit dit netwerk een antwoord: "Ik zit in David en ik heb jullie inkt gekocht." Geweldig! Deze man, die wij niet eens persoonlijk kennen maar alleen via het Bocas-forum op Facebook, had onze oproep gezien en was in David op zoek gegaan naar onze inkt. Het enige probleem was dat hij voorlopig niet terug zou komen naar Bocas, maar ook daar had hij een oplossing voor. Hij zou het pakketje afgeven op het vliegveld in David en dan konden wij het 's middags afhalen op het vliegveld in Bocas. Helemaal fantastisch. En op onze vraag hoe wij hem dan het geld, dat hij zo genereus had voorgeschoten, konden terugbetalen, antwoordde hij simpel: "Doe maar in een envelop en stuur het met het vliegtuig terug naar David." Geld in een envelop per vliegtuig sturen? We hadden al eerder van dit soort praktijken gehoord en waren daar altijd sceptisch over geweest, maar ja, blijkbaar is dat hier toch een normale gang van zaken. En dan, we wilden deze aardige meneer die ons zo fantastisch geholpen had, niet op zijn geld laten wachten. Dus zo gezegd, zo gedaan. Woensdag haalden we het pakketje met inkt op van het vliegveld in Bocas en de volgende dag bevestigde onze weldoener dat hij de envelop met geld in goede staat had ontvangen.
Geweldig toch? Ook al wonen we hier ondertussen al een tijdje, ook wij blijven er iedere keer weer versteld van staan hoe de dingen hier geregeld en gedaan worden. Het blijft bijzonder...
Na zo'n anderhalve maand zonder gezeten te hebben, begon het inkt-probleem ondertussen behoorlijk nijpend te worden. De bodem van onze voorraad noodzakelijke papieren (inschrijfformulieren, examens voor diverse cursussen en logboekjes) was al een tijdje in zicht. De afgelopen weken hadden we diverse mensen, die naar een grote stad gingen, gevraagd om voor ons te kijken, maar van iedereen kregen we nul op request. Zowel in Changuinola als in David, zelfs in San José hadden mensen voor ons gezocht, maar helaas niet gevonden. De wanhoop nabij zaten we er al over te denken om dan desnoods maar zelf naar Panama stad te gaan om het daar te kopen. Maar ja, dat is een reis van minimaal 2 dagen en gaat met transport en noodzakelijke overnachting aardig in de cijfers lopen. Dat wordt wel hele dure inkt...
Maar begin deze week, geheel onverwachts, komt het verlossende woord via Facebook. Ik heb al eens verteld dat we op Facebook een netwerk van mensen en bedrijven op Bocas hebben en in het kader "niet geschoten, is altijd mis" had Rob een noodkreet op Facebook geplaatst. En begin deze week kregen we ineens van iemand uit dit netwerk een antwoord: "Ik zit in David en ik heb jullie inkt gekocht." Geweldig! Deze man, die wij niet eens persoonlijk kennen maar alleen via het Bocas-forum op Facebook, had onze oproep gezien en was in David op zoek gegaan naar onze inkt. Het enige probleem was dat hij voorlopig niet terug zou komen naar Bocas, maar ook daar had hij een oplossing voor. Hij zou het pakketje afgeven op het vliegveld in David en dan konden wij het 's middags afhalen op het vliegveld in Bocas. Helemaal fantastisch. En op onze vraag hoe wij hem dan het geld, dat hij zo genereus had voorgeschoten, konden terugbetalen, antwoordde hij simpel: "Doe maar in een envelop en stuur het met het vliegtuig terug naar David." Geld in een envelop per vliegtuig sturen? We hadden al eerder van dit soort praktijken gehoord en waren daar altijd sceptisch over geweest, maar ja, blijkbaar is dat hier toch een normale gang van zaken. En dan, we wilden deze aardige meneer die ons zo fantastisch geholpen had, niet op zijn geld laten wachten. Dus zo gezegd, zo gedaan. Woensdag haalden we het pakketje met inkt op van het vliegveld in Bocas en de volgende dag bevestigde onze weldoener dat hij de envelop met geld in goede staat had ontvangen.
Geweldig toch? Ook al wonen we hier ondertussen al een tijdje, ook wij blijven er iedere keer weer versteld van staan hoe de dingen hier geregeld en gedaan worden. Het blijft bijzonder...
zaterdag 15 september 2012
Beetje vakantie
Het was voor ons de afgelopen week een beetje anders dan anders, want duikvrienden uit Nederland vereerden Bastimentos en ons met een bezoek. En hoewel we gewoon iedere dag zijn gaan duiken en de dagen er dus eigenlijk hetzelfde uitzagen als altijd, hadden we deze week toch een beetje een vakantie-gevoel. We hebben mooie, relaxte duiken gemaakt en veel leuk spul gezien. Het weer was helaas niet zo geweldig, we hebben iedere dag wel een fikse bui gehad, maar daar klaagden wij eigenlijk meer over dan onze vrienden (maar ja, we hadden hen zo graag een mooie tropische stranddag gegund!).
Verder hebben we een paar heel gezellige avonden gehad. We zijn een keertje lekker samen uit eten geweest en we hebben ook een avondje bij ons thuis gegeten (Roberto had heerlijk gekookt) en de laatste avond hebben we met een paar afhaalpizza's op onze veranda verpoosd.Het was echt een zalig weekje.
Het internetprobleem is overigens in de kiem gesmoord. Juist toen onze stick het voor gezien hield, kregen we een telefoontje van een vriend die via-via gehoord had dat er weliswaar nog steeds geen telefoonkaarten te koop waren in Bocas maar dat je bij de farmacia wel op de één of andere manier je internet-stick kon opwaarderen.
De oplettende lezer zal nu denken: "die farmacia, daar schrijft ze wel vaker over..." Dat klopt. Officieel is de farmacia een drogisterij, maar wij hebben in de loop van de tijd geleerd dat ze werkelijk, op z'n oud-hollands gezegd, de duvel en z'n ouwe moer verkopen. Van printerinkt tot knoopbatterijen en van broodroosters tot duikbrillen. Zelfs als je bankpasje niet werkt bij de flappentap van de bank (en dat overkomt toeristen nog wel eens), kun je bij de farmacia met je creditcard geld opnemen.
En sinds een paar dagen weten we dus dat deze wonderwinkel ook "internet" verkoopt. Want Rob is natuurlijk dezelfde dag nog bij de farmacia binnen gestapt, en eureka... ze hebben een soort elektronisch kastje waarmee ze de chip van je internet-stick kunnen opwaarderen. Weer een probleem minder. Nu alleen de printerinkt nog.....
Verder hebben we een paar heel gezellige avonden gehad. We zijn een keertje lekker samen uit eten geweest en we hebben ook een avondje bij ons thuis gegeten (Roberto had heerlijk gekookt) en de laatste avond hebben we met een paar afhaalpizza's op onze veranda verpoosd.Het was echt een zalig weekje.
Het internetprobleem is overigens in de kiem gesmoord. Juist toen onze stick het voor gezien hield, kregen we een telefoontje van een vriend die via-via gehoord had dat er weliswaar nog steeds geen telefoonkaarten te koop waren in Bocas maar dat je bij de farmacia wel op de één of andere manier je internet-stick kon opwaarderen.
De oplettende lezer zal nu denken: "die farmacia, daar schrijft ze wel vaker over..." Dat klopt. Officieel is de farmacia een drogisterij, maar wij hebben in de loop van de tijd geleerd dat ze werkelijk, op z'n oud-hollands gezegd, de duvel en z'n ouwe moer verkopen. Van printerinkt tot knoopbatterijen en van broodroosters tot duikbrillen. Zelfs als je bankpasje niet werkt bij de flappentap van de bank (en dat overkomt toeristen nog wel eens), kun je bij de farmacia met je creditcard geld opnemen.
En sinds een paar dagen weten we dus dat deze wonderwinkel ook "internet" verkoopt. Want Rob is natuurlijk dezelfde dag nog bij de farmacia binnen gestapt, en eureka... ze hebben een soort elektronisch kastje waarmee ze de chip van je internet-stick kunnen opwaarderen. Weer een probleem minder. Nu alleen de printerinkt nog.....
maandag 10 september 2012
Schaarste
Goed, we wonen op een eiland. En we weten dat op het eiland niet altijd alles voor handen is. We hebben geleerd om "opportunistisch" in te kopen. Oftewel, kopen als het er is en af en toe een voorraadje aanleggen, want het kan heel goed zijn dat het betreffende artikel er daarna een tijdje niet is. Sommige dingen zijn hier gewoon niet te krijgen en daarvoor moeten we naar Bocas op het andere eiland, alwaar de opportuun-regel ook regelmatig van kracht is. Maar ach, daar leer je mee leven en het levert eigenlijk nooit problemen op want uiteindelijk grepen we nooit echt mis. Tot nu dan...
Het begon met inkt-cartridges voor de printer. Zoals jullie je misschien kunnen herinneren werden we eind juli onaangenaam verrast met een kapotte printer die slechts 5 maanden oud was. Een geluk bij een ongeluk was dat we wisten dat de dochter van Tom en Ina vanuit Panama City zou komen en op ons verzoek heeft zij begin augustus een nieuwe printer meegenomen. Een HP printer dit keer want Rob wilde na twee Canon printers die het binnen anderhalf jaar begeven hadden absoluut geen Canon meer. De HP is een mooi alles-in-één apparaat (printer/copier/scanner) die het prima doet. Precies 1 week, daarna is de inkt op. Tja, ze zullen bij zo'n apparaat wel een extra kleine cartridge leveren... Maar niet getreurd, in Bocas bij de farmacia verkopen ze allerhande printerinkt. Helaas is het niet op voorraad en moet het besteld worden, duurt een weekje. Geen punt, dit is Panama. Natuurlijk wordt het weekje ruim twee weken en als de bestelling dan eindelijk binnen is, blijken ze alle HP inkt-cartridges ontvangen te hebben behálve het type wat wij nodig hebben! De dame van de farmacia vond het zo vervelend voor ons dat ze zelf naar David zou reizen om ze daar te halen, maar we zijn nu bijna weer twee weken verder en we hebben haar nog steeds niet terug gezien...
En ondertussen heeft het volgende probleem zich aangediend. Voor het internet maken we gebruik van een Claro pre-paid stick, die we iedere maand kunnen opwaarderen met mobiele telefoonkaarten. De telefoonkaarten zijn in iedere supermarkt in Bocas te krijgen. Maar je raadt het natuurlijk al... sinds een week of drie is er in heel Bocas niet één Claro telefoonkaart meer te vinden! En onze maand is bijna om...
Gelukkig kennen we ondertussen al aardig wat mensen op Bastimentos en Colón en er is altijd wel iemand onderweg in Panama. We hebben dus bij diverse mensen inmiddels een "bestelling" uitstaan, dat mochten ze ergens in een grote stad zijn, of ze dan inkt-cartridges en telefoonkaarten mee willen nemen voor ons. Er rest ons dus niets anders dan af te wachten en te hopen dat één van die bestellingen snel binnenkomt.
Het begon met inkt-cartridges voor de printer. Zoals jullie je misschien kunnen herinneren werden we eind juli onaangenaam verrast met een kapotte printer die slechts 5 maanden oud was. Een geluk bij een ongeluk was dat we wisten dat de dochter van Tom en Ina vanuit Panama City zou komen en op ons verzoek heeft zij begin augustus een nieuwe printer meegenomen. Een HP printer dit keer want Rob wilde na twee Canon printers die het binnen anderhalf jaar begeven hadden absoluut geen Canon meer. De HP is een mooi alles-in-één apparaat (printer/copier/scanner) die het prima doet. Precies 1 week, daarna is de inkt op. Tja, ze zullen bij zo'n apparaat wel een extra kleine cartridge leveren... Maar niet getreurd, in Bocas bij de farmacia verkopen ze allerhande printerinkt. Helaas is het niet op voorraad en moet het besteld worden, duurt een weekje. Geen punt, dit is Panama. Natuurlijk wordt het weekje ruim twee weken en als de bestelling dan eindelijk binnen is, blijken ze alle HP inkt-cartridges ontvangen te hebben behálve het type wat wij nodig hebben! De dame van de farmacia vond het zo vervelend voor ons dat ze zelf naar David zou reizen om ze daar te halen, maar we zijn nu bijna weer twee weken verder en we hebben haar nog steeds niet terug gezien...
En ondertussen heeft het volgende probleem zich aangediend. Voor het internet maken we gebruik van een Claro pre-paid stick, die we iedere maand kunnen opwaarderen met mobiele telefoonkaarten. De telefoonkaarten zijn in iedere supermarkt in Bocas te krijgen. Maar je raadt het natuurlijk al... sinds een week of drie is er in heel Bocas niet één Claro telefoonkaart meer te vinden! En onze maand is bijna om...
Gelukkig kennen we ondertussen al aardig wat mensen op Bastimentos en Colón en er is altijd wel iemand onderweg in Panama. We hebben dus bij diverse mensen inmiddels een "bestelling" uitstaan, dat mochten ze ergens in een grote stad zijn, of ze dan inkt-cartridges en telefoonkaarten mee willen nemen voor ons. Er rest ons dus niets anders dan af te wachten en te hopen dat één van die bestellingen snel binnenkomt.
dinsdag 4 september 2012
Wizard Beach
Vanuit het dorp is het een half uur lopen naar Wizard Beach (of zoals de locals het noemen "First Bay" of "First Beach") over een smal pad dwars door de jungle. Hier en daar zijn er wat modderige stukken, maar over het algemeen is het pad goed te belopen en we genieten van alle oerwoudgeluiden: vogels, kikkers, krekels, het is onvoorstelbaar hoeveel herrie ze kunnen maken.
Het liefste willen ze het hostel verkopen, maar dat zou best wel eens lastig kunnen worden, dus als dat niet lukt, willen ze het voor langere tijd verhuren. Dus.... mocht er iemand nog zin hebben in een leuk avontuur op het mooie Bastimentos, dan is dit je kans! Je hebt in ieder geval een goed aangeschreven duikschool in je hostel als trekpleister... ;o)
maandag 27 augustus 2012
Boek-onderzoek
Oké, ik moet met de billen bloot... Zoals jullie weten, vind ik schrijven leuk en uiteraard heb ik (net als duizenden anderen, zoals ik zojuist in een tijdschrift lees) de droom om ooit nog eens een boek te schrijven. En ja, sinds de schrijverscursus die ik begin dit jaar heb gevolgd, heb ik nu ook een concreet idee voor een boek. Dus wat let je dan nog... Ik heb de stoute slippers maar aan getrokken en de pen ter hand genomen.
Het verhaal speelt zich natuurlijk af in deze omgeving (hoe kan het ook anders) en de eerste hoofdstukken staan inmiddels "op papier", oftewel in Word. Maar omdat het een thriller is, kom ik in het verhaal automatisch terecht bij het onderwerp politie en dan is het natuurlijk wel handig om wat meer inzicht te hebben in hoe de politie hier in elkaar zit. Tijd dus voor mijn allereerste "research".
We stappen het politie-bureau in Bocas binnen en leggen de situatie uit. In eerste instantie lijkt het nogal lastig en moeten we een schriftelijk verzoek indienen bij één of andere hoge pief in Changuinola. Daar komt natuurlijk nooit een reactie op terug. Gelukkig kan Roberto lekker kletsen en na een paar keer met verschillende mensen op het bureau in Bocas gebabbeld te hebben, komt hij uiteindelijk bij de "mayor" terecht, de hoogste chef aldaar en hij is wel bereid om ons te woord te staan. Eigenlijk zouden we van tevoren telefonisch een afspraak moeten maken, maar toen we afgelopen donderdag toevallig langs het bureau liepen en hem zagen, had hij wel tijd voor ons.
Het politie-bureau is niet veel meer dan een grote kale hal met een kleine balie waar een paar agenten zitten. De mayor neemt ons mee naar een klein, donker kantoortje zonder ramen. Twee robuuste bureaus, afgeladen met computers, printers, dossiermappen en stapels papier nemen de ruimte grotendeels in beslag. Er is nog net plek voor een oude bank, waarop we mogen plaats nemen.
Roberto fungeert als tolk, want mijn Spaans is niet toereikend en via hem vuur ik mijn vragen af. De mayor heeft er blijkbaar lol in want hij beantwoordt alles zeer uitgebreid. Al snel wordt er een groot boek bij gehaald en komt hij naast me zitten terwijl hij alles uitlegt en laat zien over rangen, uniformen, strepen en sterren. Ik krijg te horen welke afdelingen er zijn, welke mensen er werken en wat ze er precies doen. Er blijkt zelfs een heuse "CSI"-afdeling op het eiland te zijn. De man is bijzonder enthousiast en terwijl ik druk aan het schrijven ben en de mayor vol overgave vertelt, merk ik dat hij een merkwaardige gewoonte heeft. Aan het einde van iedere zin geeft hij een apart knufje. Het is een vreemd keelgeluid waarvan hij zichzelf waarschijnlijk niet eens bewust is, maar het geeft mij ineens een idee voor één van mijn karakters in het boek. Leuk, daar is research dus voor... Na anderhalf uur zijn al mijn vragen ruimschoots beantwoord en nemen we afscheid van de vriendelijke mayor.
Ik heb geen idee of dit boek ooit écht iets gaat worden, maar het hele proces er omheen is al een hele ervaring en ontzettend leuk!
Het verhaal speelt zich natuurlijk af in deze omgeving (hoe kan het ook anders) en de eerste hoofdstukken staan inmiddels "op papier", oftewel in Word. Maar omdat het een thriller is, kom ik in het verhaal automatisch terecht bij het onderwerp politie en dan is het natuurlijk wel handig om wat meer inzicht te hebben in hoe de politie hier in elkaar zit. Tijd dus voor mijn allereerste "research".
We stappen het politie-bureau in Bocas binnen en leggen de situatie uit. In eerste instantie lijkt het nogal lastig en moeten we een schriftelijk verzoek indienen bij één of andere hoge pief in Changuinola. Daar komt natuurlijk nooit een reactie op terug. Gelukkig kan Roberto lekker kletsen en na een paar keer met verschillende mensen op het bureau in Bocas gebabbeld te hebben, komt hij uiteindelijk bij de "mayor" terecht, de hoogste chef aldaar en hij is wel bereid om ons te woord te staan. Eigenlijk zouden we van tevoren telefonisch een afspraak moeten maken, maar toen we afgelopen donderdag toevallig langs het bureau liepen en hem zagen, had hij wel tijd voor ons.
Het politie-bureau is niet veel meer dan een grote kale hal met een kleine balie waar een paar agenten zitten. De mayor neemt ons mee naar een klein, donker kantoortje zonder ramen. Twee robuuste bureaus, afgeladen met computers, printers, dossiermappen en stapels papier nemen de ruimte grotendeels in beslag. Er is nog net plek voor een oude bank, waarop we mogen plaats nemen.
Roberto fungeert als tolk, want mijn Spaans is niet toereikend en via hem vuur ik mijn vragen af. De mayor heeft er blijkbaar lol in want hij beantwoordt alles zeer uitgebreid. Al snel wordt er een groot boek bij gehaald en komt hij naast me zitten terwijl hij alles uitlegt en laat zien over rangen, uniformen, strepen en sterren. Ik krijg te horen welke afdelingen er zijn, welke mensen er werken en wat ze er precies doen. Er blijkt zelfs een heuse "CSI"-afdeling op het eiland te zijn. De man is bijzonder enthousiast en terwijl ik druk aan het schrijven ben en de mayor vol overgave vertelt, merk ik dat hij een merkwaardige gewoonte heeft. Aan het einde van iedere zin geeft hij een apart knufje. Het is een vreemd keelgeluid waarvan hij zichzelf waarschijnlijk niet eens bewust is, maar het geeft mij ineens een idee voor één van mijn karakters in het boek. Leuk, daar is research dus voor... Na anderhalf uur zijn al mijn vragen ruimschoots beantwoord en nemen we afscheid van de vriendelijke mayor.
Ik heb geen idee of dit boek ooit écht iets gaat worden, maar het hele proces er omheen is al een hele ervaring en ontzettend leuk!
zondag 19 augustus 2012
Nieuwe wereldburger
Ondanks dat we zover weg zitten, zijn we door de familie goed op de hoogte gehouden via skype en mail en konden we bijna-real-time meegenieten van de spanning, de opluchting en het geluk die altijd bij zo'n moment horen. Dan is die moderne media wel weer een uitkomst, want het is toch heel apart om aan de andere kant van de wereld te zitten en foto's te zien van je pasgeboren achternichtje. Ik verheug me al op het eerste skype-contact met haar!
En, zoals dat gaat in de cyclus van het leven: terwijl er mensjes geboren worden, gaan er ook weer mensen dood. Afgelopen woensdag hoorden we de kerkklok luiden en we weten inmiddels wat het betekent als dit op een ongebruikelijk moment gebeurt: iemand uit het dorp is overleden. Het blijkt de zus te zijn van Sebaio, wiens begrafenis we vorig jaar beschreven hebben, inclusief een video-impressie (zie blogarchief januari 2011, hoofdstukje "Dagelijks leven - 27 februari"). Ze was nog niet oud, in de veertig, en net als haar broer is ze gestorven aan die rotziekte die wereldwijd zoveel slachtoffers eist.
Dus vandaag hebben we weer een begrafenis en aangezien iedereen hier op de één of andere manier familie van elkaar is, is praktisch het hele dorp daarbij aanwezig. Terwijl ik dit schrijf, loopt de lange stoet mensen langs mijn raam richting begraafplaats. Voorafgegaan door de muzikanten van de Bomberos die hun treurige tonen ten gehore brengen...
Voor degene die het nog een keertje willen zien/horen zet ik hierbij nogmaals de link naar het filmpje van Sebaio's begrafenis Begrafenis Sebaio - februari 2011
zondag 12 augustus 2012
Z'n normale gangetje
Tja, soms hebt je eigenlijk niets te schrijven omdat alles z'n normale gangetje gaat.
Het weer is weer genormaliseerd. We hebben al meer dan een week mooi weer. Zo'n één à twee keer per week hebben we in de nacht of 's ochtends vroeg een flinke onweersbui maar halverwege de ochtend klaart het dan weer op en is het de rest van de dag prachtig weer. Zoals we dat hier gewend zijn...
En ook de "workload" is terug op een niveau dat gebruikelijk is voor dit seizoen. We hebben zo gemiddeld 3 à 4 dagen per week duikers. Dat komt vaak in clusters: een paar dagen geen klanten en dan ineens een paar dagen achter elkaar weer wel, zoals nu. Gisteren zijn we (na 3 dagen geen klanten) weer gaan duiken, vandaag ligt Rob ook weer in het water en voor morgen hebben we ook al een reservering staan.
Geen nieuws dus uit het westen...
We focussen ons dus wat meer op Nederland waar de familie en vrienden in deze periode juist veel te vertellen hebben en we genieten van de vakantie-verhalen en vooral van de vakantie-foto's die via e-mail, Picasa en Facebook rondgaan.
Verder wachten we in spanning op een telefoontje uit Boskoop want mijn nichtje Manon loopt op alledag zoals dat zo mooi heet... wordt hopelijk heel snel vervolgd :o)
Het weer is weer genormaliseerd. We hebben al meer dan een week mooi weer. Zo'n één à twee keer per week hebben we in de nacht of 's ochtends vroeg een flinke onweersbui maar halverwege de ochtend klaart het dan weer op en is het de rest van de dag prachtig weer. Zoals we dat hier gewend zijn...
En ook de "workload" is terug op een niveau dat gebruikelijk is voor dit seizoen. We hebben zo gemiddeld 3 à 4 dagen per week duikers. Dat komt vaak in clusters: een paar dagen geen klanten en dan ineens een paar dagen achter elkaar weer wel, zoals nu. Gisteren zijn we (na 3 dagen geen klanten) weer gaan duiken, vandaag ligt Rob ook weer in het water en voor morgen hebben we ook al een reservering staan.
Geen nieuws dus uit het westen...
We focussen ons dus wat meer op Nederland waar de familie en vrienden in deze periode juist veel te vertellen hebben en we genieten van de vakantie-verhalen en vooral van de vakantie-foto's die via e-mail, Picasa en Facebook rondgaan.
Verder wachten we in spanning op een telefoontje uit Boskoop want mijn nichtje Manon loopt op alledag zoals dat zo mooi heet... wordt hopelijk heel snel vervolgd :o)
zondag 5 augustus 2012
Na regen...
Onze taal zit vol mooie oer-hollandse gezegdes en gelukkig schuilt er ook nog waarheid in want na zowel de spreekwoordelijke als de letterlijke regen komt er inderdaad weer zonneschijn.
We hebben de afgelopen week weer de nodige klanten gehad; weliswaar zijn we niet alle dagen uit duiken geweest, maar in vergelijking met het begin van juli is het een hele verbetering. Dan gebeurt het natuurlijk ook weer dat je op één dag meer klanten binnen krijgt dan dat er mee kunnen (zoals vandaag) en dan moet je ze helaas door verwijzen naar een con-collega, maar ja, ook dat hoort erbij.
En, waar we misschien nog wel blijer mee zijn, ook het weer is eindelijk verbeterd. Na bijna twee maanden van somber, grijs weer met héél veel regen en slechts af en toe één redelijke dag ertussendoor, is het vandaag voor de derde (!) dag op rij weer prachtig zonnig weer. En dat is heerlijk want alles ziet er toch altijd leuker uit met mooi weer (zelfs hier) en het maakt het een stuk makkelijker om duiken te verkopen. Bovendien fleuren wij zelf ook weer helemaal op van die Vitamine-D stoot.
Dus al met al ziet het er weer wat zonniger uit en gisterenavond hebben we ook nog ons eerste nachtaapje gespot! We horen de aapjes regelmatig 's avonds van boom naar boom springen maar de begroeiing rondom ons huis is zo dicht dat we eigenlijk nooit meer dan een vluchtige staart kunnen ontdekken. Maar gisteren hoorden we er één op ons dak springen en naar de andere kant rennen, waar hij weer in een boom sprong en waren we er snel genoeg bij met een zaklantaarn om hem goed te kunnen zien. Een schattig wollig beestje met een lange staart en grote ronde ogen. Natuurlijk waren we niet meer snel genoeg om ook nog een foto te nemen, maar daarvoor biedt het internet dan weer uitkomst, dus zie hier...
We hebben de afgelopen week weer de nodige klanten gehad; weliswaar zijn we niet alle dagen uit duiken geweest, maar in vergelijking met het begin van juli is het een hele verbetering. Dan gebeurt het natuurlijk ook weer dat je op één dag meer klanten binnen krijgt dan dat er mee kunnen (zoals vandaag) en dan moet je ze helaas door verwijzen naar een con-collega, maar ja, ook dat hoort erbij.
En, waar we misschien nog wel blijer mee zijn, ook het weer is eindelijk verbeterd. Na bijna twee maanden van somber, grijs weer met héél veel regen en slechts af en toe één redelijke dag ertussendoor, is het vandaag voor de derde (!) dag op rij weer prachtig zonnig weer. En dat is heerlijk want alles ziet er toch altijd leuker uit met mooi weer (zelfs hier) en het maakt het een stuk makkelijker om duiken te verkopen. Bovendien fleuren wij zelf ook weer helemaal op van die Vitamine-D stoot.
zaterdag 28 juli 2012
Jarig
Ja,ja, het is alweer zover: Rob is weer een jaartje ouder. En wie jarig is krijgt cadeautjes. Helaas, het enige cadeautje dat Rob vanmorgen krijgt, is een kapotte printer!
Gisteren begonnen er ineens allemaal lampjes te knipperen en deed hij niets meer. Vanmorgen hebben we geprobeerd om hem opnieuw te installeren, maar de lampjes bleven knipperen. Dus we halen de on-line handleiding erbij. Geloof het of niet, maar die is in het Chinees, Koreaans of andere rare taal met kriebelschrift en we kunnen nergens een Engelse versie ontdekken. Dan maar googlen op het internet. Er worden allerhande "reset"-opties gegeven maar niets werkt. Inmiddels knipperen er ook geen lampjes meer en is het apparaat helemaal dood.Even voor de duidelijkheid: dit is de printer die we afgelopen maart gekocht hebben! Over cadeautje gesproken...
En dan nog even een vervolgje op het belasting-verhaal. Want we hebben natuurlijk nog wel even wat meer informatie gevraagd over de aanslag die we gekregen hebben. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat we belasting betalen over 2010, een jaar waarin we nog helemaal geen omzet gedraaid hebben, maar alleen in november en december geld geïnvesteerd hebben in de duikschool?
We krijgen een heel verhaal te horen en het is voor ons nog steeds niets helemaal helder, maar blijkbaar is er een wet dat buitenlanders die voor langere tijd in Panama verblijven de eerste paar jaar een soort belasting betalen als bijdrage aan het onderwijs-systeem in Panama. Het betreft een in hoogte aflopend bedrag voor de eerste 2 of 3 jaar.
Daarbij proeven we tussen de regels door ook een beetje dat de accountant in verband met dat NIT-nummer-probleem wat heeft moeten "fröbelen" om één en ander geregeld te krijgen... Het goede nieuws is dat de accountant bevestigt dat alles nu goed op de rit staat en dat de kosten volgende jaren niet zo hoog zullen zijn, dus we houden het maar op "opstartkosten".
We hebben in ieder geval, als brave burgers, alles netjes betaald en hebben inmiddels van de overheid een "Certificacion de Paz y Salvo" ontvangen, een soort "bewijs van goed gedrag" dat we alles volgens de regels van de wet voldaan hebben ;o)
Nou ja, sinds dat ik vorige week schreef dat het de slechtste maand ooit wordt, hebben we wel weer wat klanten gehad en vandaag zijn we begonnen met een cursus, dus dat is wel weer positief. Het maakt de maand niet meer goed (zeker niet met al die kosten) maar alle beetjes helpen nietwaar.
Helaas voor Rob en de duikers wil het weer maar niet beter worden en zijn ze nu net onderweg naar de eerste duikstek in de zoveelste gietende stortbui (ook al geen verjaardagscadeautje voor Rob).
Als Rob straks terug is, maken we er een rustig middagje van. Op Rob's verzoek hebben we het verjaardags-etentje namelijk gisteren al gehad bij Cisto, onze favoriete Pizzeria. En we hadden nog zoveel over dat we vanavond nog een keertje pizza eten, lekker thuis op de veranda. En dan sluiten we af met een kopje espresso mét een likeurtje, want Rob heeft van Tom en Ina een fles Cointreau voor zijn verjaardag gekregen (dus toch nog een leuk verjaardagscadeautje)!
Gisteren begonnen er ineens allemaal lampjes te knipperen en deed hij niets meer. Vanmorgen hebben we geprobeerd om hem opnieuw te installeren, maar de lampjes bleven knipperen. Dus we halen de on-line handleiding erbij. Geloof het of niet, maar die is in het Chinees, Koreaans of andere rare taal met kriebelschrift en we kunnen nergens een Engelse versie ontdekken. Dan maar googlen op het internet. Er worden allerhande "reset"-opties gegeven maar niets werkt. Inmiddels knipperen er ook geen lampjes meer en is het apparaat helemaal dood.Even voor de duidelijkheid: dit is de printer die we afgelopen maart gekocht hebben! Over cadeautje gesproken...
En dan nog even een vervolgje op het belasting-verhaal. Want we hebben natuurlijk nog wel even wat meer informatie gevraagd over de aanslag die we gekregen hebben. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat we belasting betalen over 2010, een jaar waarin we nog helemaal geen omzet gedraaid hebben, maar alleen in november en december geld geïnvesteerd hebben in de duikschool?
We krijgen een heel verhaal te horen en het is voor ons nog steeds niets helemaal helder, maar blijkbaar is er een wet dat buitenlanders die voor langere tijd in Panama verblijven de eerste paar jaar een soort belasting betalen als bijdrage aan het onderwijs-systeem in Panama. Het betreft een in hoogte aflopend bedrag voor de eerste 2 of 3 jaar.
Daarbij proeven we tussen de regels door ook een beetje dat de accountant in verband met dat NIT-nummer-probleem wat heeft moeten "fröbelen" om één en ander geregeld te krijgen... Het goede nieuws is dat de accountant bevestigt dat alles nu goed op de rit staat en dat de kosten volgende jaren niet zo hoog zullen zijn, dus we houden het maar op "opstartkosten".
We hebben in ieder geval, als brave burgers, alles netjes betaald en hebben inmiddels van de overheid een "Certificacion de Paz y Salvo" ontvangen, een soort "bewijs van goed gedrag" dat we alles volgens de regels van de wet voldaan hebben ;o)
Nou ja, sinds dat ik vorige week schreef dat het de slechtste maand ooit wordt, hebben we wel weer wat klanten gehad en vandaag zijn we begonnen met een cursus, dus dat is wel weer positief. Het maakt de maand niet meer goed (zeker niet met al die kosten) maar alle beetjes helpen nietwaar.
Helaas voor Rob en de duikers wil het weer maar niet beter worden en zijn ze nu net onderweg naar de eerste duikstek in de zoveelste gietende stortbui (ook al geen verjaardagscadeautje voor Rob).
Als Rob straks terug is, maken we er een rustig middagje van. Op Rob's verzoek hebben we het verjaardags-etentje namelijk gisteren al gehad bij Cisto, onze favoriete Pizzeria. En we hadden nog zoveel over dat we vanavond nog een keertje pizza eten, lekker thuis op de veranda. En dan sluiten we af met een kopje espresso mét een likeurtje, want Rob heeft van Tom en Ina een fles Cointreau voor zijn verjaardag gekregen (dus toch nog een leuk verjaardagscadeautje)!
zondag 22 juli 2012
Slechte maand
Het begint ernaar uit te zien dat juli de boeken in gaat als de slechtste maand ooit. We hebben in de hele maand welgeteld drie dagen gedoken, vandaag incluis.En dat zul je altijd zien, juist als je het het minst kan gebruiken, vallen de rekeningen op de mat (of in ons geval: in de inbox).
Allereerst de rekening van een zekere Mares-leverancier in Panama City, waar Roberto de cursus heeft gedaan om onze Mares-spullen te kunnen servicen. De cursus was natuurlijk al begin juni afgerond, maar vorige week ontvingen we eindelijk de bestelde onderhouds-setjes en het gereedschap die nodig zijn voor de service-beurten. En daarbij dus ook de totale rekening van cursus en materialen. Hmm, even slikken.
En aangezien dit soort tegenvallers nooit alleen komen, laat ook de Belasting deze week plotseling iets van zich horen... (sommige dingen gaan hier dus niet anders dan in Nederland!). Hoewel het niet in de schrikwekkende blauwe envelop komt, maar gewoon in een onschuldig e-mailtje, is de inhoud er niet minder om.
We wisten natuurlijk dat we, dankzij dat gedoe met het nietbestaande NIT-nummer, veel te laat waren met de aangifte en daarom een boete moesten betalen, maar de aanslag zelf was ook meer dan gedacht. Er was ons namelijk in eerste instantie verteld dat we alleen over 2011 hoefden te betalen, aangezien we pas in december 2010 gestart zijn en de kosten van november/december 2010 als investering op 2011 beschouwd zouden kunnen worden. Helaas denkt de Belastingdienst daar anders over en tellen ze 2010 als een heel belastingjaar, wat inhoudt dat we niet alleen een aanslag krijgen over zowel 2010 en 2011 maar ook de boete moeten betalen voor beide jaren.
Daarbij hebben we natuurlijk twee accountantkantoren moeten inschakelen. Eerst hadden we een accountant in Bocas maar toen het hele NIT-nummer-probleem naar boven kwam, waren we genoodzaakt om een accountant in Panama City in de arm te nemen. Beiden hebben er de nodige arbeid in gestoken en ook die rekeningen hebben we nu gepresenteerd gekregen.
Al met al een flinke financiële aderlating, en dat in een maand waarin we sowieso verlies draaien...
Nou ja, we gaan er maar vanuit dat dit "opstartkosten" van het eerste jaar zijn. Zo hoeven we volgend jaar geen Mares-cursus en -gereedschap meer te betalen, maar alleen nog maar de onderhouds-setjes. En voor wat betreft de belasting is het NIT-nummer nu in ieder geval geregeld en kunnen we dus volgend jaar tijdig via de accountant in Bocas onze aanslag laten regelen, zonder boetes of andere problemen (als het goed is... hier houd ik een slag om de arm want je weet het maar nooit).
Nu het zo rustig is en we eindelijk de Mares-spullen hebben, kan Rob aan de slag met de service-beurten, dus hij is regelmatig te vinden in zijn "werkplaats". En ach, daar zit hij zo slecht nog niet....
Allereerst de rekening van een zekere Mares-leverancier in Panama City, waar Roberto de cursus heeft gedaan om onze Mares-spullen te kunnen servicen. De cursus was natuurlijk al begin juni afgerond, maar vorige week ontvingen we eindelijk de bestelde onderhouds-setjes en het gereedschap die nodig zijn voor de service-beurten. En daarbij dus ook de totale rekening van cursus en materialen. Hmm, even slikken.
En aangezien dit soort tegenvallers nooit alleen komen, laat ook de Belasting deze week plotseling iets van zich horen... (sommige dingen gaan hier dus niet anders dan in Nederland!). Hoewel het niet in de schrikwekkende blauwe envelop komt, maar gewoon in een onschuldig e-mailtje, is de inhoud er niet minder om.
We wisten natuurlijk dat we, dankzij dat gedoe met het nietbestaande NIT-nummer, veel te laat waren met de aangifte en daarom een boete moesten betalen, maar de aanslag zelf was ook meer dan gedacht. Er was ons namelijk in eerste instantie verteld dat we alleen over 2011 hoefden te betalen, aangezien we pas in december 2010 gestart zijn en de kosten van november/december 2010 als investering op 2011 beschouwd zouden kunnen worden. Helaas denkt de Belastingdienst daar anders over en tellen ze 2010 als een heel belastingjaar, wat inhoudt dat we niet alleen een aanslag krijgen over zowel 2010 en 2011 maar ook de boete moeten betalen voor beide jaren.
Daarbij hebben we natuurlijk twee accountantkantoren moeten inschakelen. Eerst hadden we een accountant in Bocas maar toen het hele NIT-nummer-probleem naar boven kwam, waren we genoodzaakt om een accountant in Panama City in de arm te nemen. Beiden hebben er de nodige arbeid in gestoken en ook die rekeningen hebben we nu gepresenteerd gekregen.
Al met al een flinke financiële aderlating, en dat in een maand waarin we sowieso verlies draaien...
Nou ja, we gaan er maar vanuit dat dit "opstartkosten" van het eerste jaar zijn. Zo hoeven we volgend jaar geen Mares-cursus en -gereedschap meer te betalen, maar alleen nog maar de onderhouds-setjes. En voor wat betreft de belasting is het NIT-nummer nu in ieder geval geregeld en kunnen we dus volgend jaar tijdig via de accountant in Bocas onze aanslag laten regelen, zonder boetes of andere problemen (als het goed is... hier houd ik een slag om de arm want je weet het maar nooit).
Abonneren op:
Posts (Atom)