Juni vakantie-maand

Het hoogseizoen loopt hier duidelijk tot en met april. Mei was al een stuk rustiger en juni blijkt nog minder druk te zijn. En wat doe je als hoteliers als het stil is? Je gaat zelf vakantie vieren!

Strand bij Pigeon Point

Het toeval wil dat mijn (Debby's) zus vrij onverwachts besloten heeft om ons begin juni een weekje te komen bezoeken dus we maken dankbaar van deze gelegenheid gebruik om haar (en onszelf) alle mooie plekjes op Tobago te laten zien. We rijden het hele eiland rond en bekijken de verschillende uitkijkpunten en baaitjes. We bezoeken tropische strandjes en maken een heerlijke wandeling door het regenwoud.

Strand

Main Ridge Reservaat

Waterval bij Parlatuvier

Natuurlijk moeten we af en toe ook nog wel een beetje werken, maar mijn zus vermaakt zich in haar eentje ook prima met wandelingen in het dorp en omgeving en af en toe een dagje aan het zwembad. En tussen de bedrijven door genieten we heerlijk van elkaars gezelschap en gesprekken.

Met een cocktail aan het zwembad

Na deze "vakantie-in-eigen-land" moeten we nog een weekje werken en dan gaan we echt op vakantie: op bezoek bij vrienden op Curacao!

We boeken voor dinsdag 20 juni een vlucht van Trinidad naar Curacao maar daarna blijken alle vluchten (er gaan er minstens 15 per dag!) van Tobago naar Trinidad op 20 juni al vol te zitten. Sterker nog... ook alle vluchten op 19 juni zijn ook al compleet volgeboekt. We vliegen dus noodgedwongen op zondagmorgen 18 juni al naar Trinidad en beginnen onze vakantie met een bezoekje aan het nationale park Asa Wright en maken van de gelegenheid gebruik om een beetje te shoppen.

Asa Wright is een vogelparadijs

Onze vlucht naar Curacao heeft ook nog wat voeten in aarde. Eerst wordt de vlucht van dinsdagmiddag naar dinsdagavond verschoven (veroorzaakt door een defect vliegtuig) en daarna gooit de tropische storm Bret roet in het eten. In de nacht van maandag op dinsdag woedt Bret over Trinidad en Tobago met vooral veel regen. Bret trekt westwaarts en tegen de tijd dat het dinsdagavond is, raast hij over Curacao heen en wordt onze vlucht dus geannuleerd omdat we niet op Curacao kunnen landen.

Prachtige natuur op Curacao

Al met al arriveren we woensdagavond, met ruim een dag vertraging, op Curacao maar dan is de vakantie toch echt begonnen. Onze vrienden nemen hun kans waar om ook lekker vakantie in eigen land te houden en laten ons al het moois van Curacao zien.

Suikerdiefjes in de tuin

of gewoon op je hand

Ook dit eiland wordt van noord naar zuid en van west naar oost doorkruist. We bezoeken de prachtige tropische stranden aan de zuidkant en de indrukwekkende ruige noordkust. We spenderen een hele dag in en rondom Willemstad en gedurende de week pikken we regelmatig een zonnig terrasje om wat te drinken of te eten.

Strand Cas Abau

De ruige noordkust

Willemstad

En, gewoon omdat het kan op Curacao, doen we ons tegoed aan allerlei oerhollandse happen: broodje kroket, frikadel, kaassouflé, patatje met, nieuwe haring en drop. Wat een verwennerij! En dan heb ik het nog niet eens over de heerlijke kaas- en worstsoorten die we "gewoon" 's morgens bij het ontbijt eten...

Nieuwe Hollandse haring

We genieten met volle teugen van deze week die natuurlijk veel te snel voorbij is en dinsdag 27 juni reizen we weer terug naar Tobago waar we, dankzij het laagseizoen, op ons gemak weer kunnen thuiskomen.

Het schone vak van hotellier...

We hebben het de afgelopen maand druk gehad. En druk zijn in een hotel betekent vooral heel veel gasten. En alle gasten hebben hun eigen vragen en hun specifieke wensen. Nou zijn de meeste gasten over het algemeen in een relaxte vakantiestemming en hebben we de vragen en verzoeken na een dag of twee allemaal beantwoord en ingewilligd zodat ze daarna in alle rust van hun vakantie kunnen genieten. Maar helaas, er zijn gasten waarbij je op het moment van binnenkomst al weet: het wordt een zwaaaaarre tijd!

Zo arriveerde er vorige week een alleen-reizende Francaise. Ze spreekt nauwelijks een woord Engels dus we worden er al snel bijgeroepen. Ons Frans is ook niet meer wat het geweest is, maar na drie woorden Frans concludeert ze opgetogen dat wij haar begrijpen en begint ze in rap tempo te ratelen.

Op het moment dat ze naar haar kamer gebracht wordt, roept ze direct dat deze te klein is. Ze eist een andere kamer. "De béste van het hotel!". We zitten behoorlijk vol maar met enig schuiven, kunnen we haar een andere kamer geven. Dan kijkt ze naar buiten en ziet dat haar zeezicht enigszins onderbroken wordt door electriciteitsdraden, die hier (zoals in dit soort landen veelal gebruikelijk is) bovengronds via palen lopen. "Dat is geen gezicht, die draden moeten weg!". Ze wil een kamer die niet op de draden uitkijkt. Tja, dat wordt lastig want alle kamers hebben hetzelfde (zee)zicht...

Vanaf het moment dat ze binnen is, neemt ze ons volledig in beslag. Met een nerveus dribbeltje en opgestoken vinger komt ze iedere keer weer aangelopen met de volgende vraag/verzoek/opmerking. De lunchkaart moet ik eerst in z'n geheel vertalen voordat ze een keuze maakt (een portie frites). Daarna vraagt ze voor de volledigheid ook maar gelijk naar het diner en het ontbijt en niet te vergeten de drankkaart die ik ook van A tot Z mag uitleggen (ze drinkt de hele vakantie alleen maar vruchtensap). 

Een half uur later moet ik met haar mee om te vertellen hoe de safe werkt en niet lang daarna weet ze Roberto te vinden om een hamer te lenen. Eeehhh, een hamer? Ja, haar schoen is kapot en ze wil het weer vastspijkeren...

Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat houdt ze ons bezig. Zodra ze ons in de smiezen krijgt, gaat dat vingertje omhoog en begint ze te roepen. Ze heeft een nogal apart loopje, een beetje voorovergebogen en met haar hoofd vooruitgestoken, wat doet denken aan een kip en al snel dopen we haar Madame Poulet. 

Op de tweede dag ontdekt ze ons appartement. We hebben een klein tweekamer-appartementje aan de voorkant van het hotel en meestal aan het eind van de middag of  's avonds laat zitten we daar nog even op ons terrasje. De meeste gasten zien dat en gunnen ons onze privacy. Zo niet, uiteraard, Mme Poulet. Voor we het goed en wel in de gaten hebben, staat ze die middag ineens in onze kamer en kan ik haar net op tijd met zachte dwang weer naar buiten loodsen, voordat ze de slaapkamer inloopt. Gelukkig maar, want Rob stond net onder de douche...

Het is onvoorstelbaar, maar iedere keer heeft ze weer iets in rap Frans te ratelen. Bij het ontbijt, begrijpt ze niet waarom het meisje iedere keer weer vraagt wat ze wil hebben. Ze heeft toch al de eerste dag gezegd dat ze een spiegelei wil! (Ja, maar er staan ook andere dingen op de kaart en sommige mensen eten niet iedere ochtend hetzelfde). En om die toast heeft ze niet gevraagd! (Oke, maar de toast zit standaard bij het ontbijt wat je besteld hebt, dus je hoeft er niet extra voor te betalen). Oh, dan is het goed...

De eerste dag dat ze gaat duiken, struikelt ze op de boot. Hoewel ik haar die middag uitgebreid laat vertellen hoe ze gevallen is, en dat ze een beetje beurs is maar dat ze voldoende paracetemol heeft en dat het wel goed gaat, komt ze 's avonds ineens naar ons appartement om te zeggen dat ze vindt dat we haar maar weinig aandacht geven en dat we wel wat bezorgder mogen zijn.

Een volgende avond zitten we samen op ons terrasje te kletsen als ze aan komt dribbelen met de mededeling dat ze haar bril kwijt is. We hebben de bril niet gevonden of gezien maar beloven haar dat we het na zullen vragen bij het personeel. En ja, als we een bril vinden dan weten we van wie die is. Ze druipt af en wij hervatten onze gesprek dat (geen idee meer waar het over ging) nogal vrolijk is. Ze komt onmiddellijk terug gestormd om te zeggen dat ze er niet van gediend is dat we haar uitlachen. Het is helemaal niet grappig dat ze haar bril verloren is!

Ook het personeel in zowel duikschool als hotel wordt gek van d'r. Ze ratelt iedereen de oren van het hoofd en omdat niemand er een letter van begrijpt, worden wij er iedere keer weer met ons steen-kolen-frans bijgehaald.

Gezamenlijk tellen we de dagen af (ze blijft gelukkig maar een week) en op de laatste dag bezorgt ze de taxichauffeur die haar naar het vliegveld moet brengen ook nog een hartverzakking. Haar handbagage zit bevestigd op een ijzeren frame met wieltjes (zo'n ouderwetse stewardessen-koffertje) waarvan het handvat niet in kan schuiven. Voordat de chauffeur het in de gaten heeft, probeert ze het gevaarte onhandig en met grof geweld op de achterbank te schuiven en hij neemt echt een megaspurt (ik zie de locals hier niet vaak hard lopen, maar deze man was opeens heel snel) om te voorkomen dat ze met het frame het binnenwerk van de auto openrijt!

Als de taxi uiteindelijk met haar wegrijdt, halen we allemaal opgelucht adem: één week was lang zat...

Van Fawlty Towers tot Columbo

Jaren geleden heb ik het boek "Hotel op het dak van de wereld" gelezen, geschreven (zeer beeldend en humoristisch) door een fransman die vijf jaar manager was van een prestigieus hotel hoog in de bergen van Tibet. De laatste paar maanden denk ik heel vaak aan dat boek terug...

Buiten dat we natuurlijk nog niet zo lang bezig zijn en eerst nog routine moeten krijgen in de dagelijkse gang van zaken in zowel hotel als duikschool, zijn er ook nog de personele aangelegenheden, de renovatie en het onderhoud van van-alles-en-nog-wat.
En daar hebben we onze handen vol aan want er gebeuren hier af en toe de vreemdste dingen.

Pompen die zonder aanleiding kapotdraaien, een watersysteem dat plotseling niet meer functioneert, watertanks die op mysterieuze wijze leeglopen en niemand weet waarheen, electriciteit die dusdanig fluctueert dat alle lampen er spontaan uitknallen, een koelkast die het op een goed moment voor gezien houdt maar drie dagen later (zonder dat er naar gekeken is) gewoon weer werkt, een electronische safe met precies dezelfde kuren, een  bootmotor die inmiddels al bijna geheel in onderdelen vervangen is maar nog steeds om de andere dag niet wil starten en ga zo maar door.

Af en toe trekken wij ons de haren uit het hoofd, want hoe zijn die dingen in hemelsnaam mogelijk?? De locals niet. Het personeel hier haalt zijn schouders op en zegt doodleuk: Ach, dat is de Huisgeest! En als je die tevreden houdt, dan komt het vanzelf weer goed...

Maar ja, wij Europeanen willen gewoon dat dingen werken en gelukkig hebben we op dit moment Karl op bezoek. Karl is een goeie vriend van de baas, gepensioneerd en technisch onderlegd en hij is een paar weken hier om met allerhande zaken te helpen.
Ook hij snapt niet hoe het watersysteem in elkaar zit (dat is in de loop der jaren dusdanig omgelegd en uitgebouwd dat niemand er nog enige logica in kan ontdekken) en krabt zich achter de oren als hij ziet hoe electriciteitzaken aangelegd zijn maar hij is heel vindingrijk in het vinden van acceptabele oplossingen.

En terwijl Karl rustig rondkuiert en aan het klussen is, zijn Rob en ik druk met... Tja, weet je wat het gekke is, ik kan niet eens exact zeggen wat we allemaal doen. Naast alle dingen die kapot gaan/zijn en wat weer geregeld, gerepareerd of vervangen moet worden, zijn er gewoon duizend-en-één kleine zaken die iedere dag moeten gebeuren.  Eigenlijk met name het personeel aansturen. Dat er iedere dag een ander menu op het schoolbord komt. Dat we alle benodigdheden daarvoor hebben. Dat we niet misgrijpen in de bar. Dat de kamers op tijd gereed zijn. Dat we iedere dag kunnen duiken. Dat we op tijd inkopen doen voor eten, drinken, schoonmaakspullen, toiletpapier, lampen, etc. want het is onvoorstelbaar hoeveel bijvoorbeeld alleen al aan eten (brood, eieren, vlees, kaas, groente, fruit, en andere aanverwante artikelen) er in een week doorheen gaat.

En dan zijn er natuurlijk nog de gasten, die heerlijk op vakantie zijn en ook zo hun vragen en wensen hebben. Waar kunnen we geld pinnen? De airco doet het niet. Hoe komen we bij de waterval? Mag ik een extra laken? Ik heb mezelf buitengesloten. Hoe werkt de safe? Kunnen jullie een tour voor ons regelen? O jee, de safesleutel is in het slot afgebroken. Kunnen jullie een huurauto regelen? De airco is wel een beetje koud, hebben jullie een deken?

We leven op het moment dan ook met briefjes. Overal liggen boodschappenlijstjes, notities en krabbeltjes van waar we allemaal aan moeten denken.
En we hebben een nieuw fenomeen ontwikkeld: het "Columbo-moment".
Je weet wel Peter Falk die, als lieutenant Columbo, wegloopt van de scene, stilstaat, z'n vinger naar zijn hoofd brengt, zich omdraait en zegt: "One more thing..."
Zo lopen wij ook regelmatig hier rond, bedenken ons iets, staan stil, de vinger gaat naar het hoofd (echt waar) en we draaien ons om: "O ja, dát moest ik nog doen..."

Jungle-tour

Als hotelmanagers worden we regelmatig gevraagd wat er allemaal te doen is op Tobago en dat kun je natuurlijk het allerbeste uit eigen ervaring vertellen. Het is dus zaak om de komende tijd de nodige toeristische attracties te gaan bezoeken. Op het moment dat een groepje hotelgasten een jungle-tocht boekt, besluiten we dan ook om een ochtendje vrij te nemen en mee te gaan.

familie van de IJsvogel

De bewuste ochtend staan we om kwart over vier op (nee, ook voor ons niet echt het idee van een vrije ochtend, maar je moet er iets voor over hebben) want om half vijf worden we opgehaald. In een uurtje rijden we naar Tobago Main Ridge Forest Reserve, het oudste beschermde regenwoud ter wereld. Daar parkeren we de wagen en houden we een ontbijt-picknick. 

Af en toe een klein stroompje oversteken

Net voor de schemering duiken we de jungle in. De in eerste instantie brede bedauwde graslanen gaan langzaam over in smalle, af en toe glibberige modderpaadjes. Het oerwoud om ons heen wordt gaandeweg wakker. We horen het specifieke geluid van de Chakalaka, een grote zwart/grijze vogel die zich moeilijk laat spotten, en we zien de Papagaaien-paartjes (die hun hele leven samen blijven) hoog over de boomtoppen vliegen.

Bluecrowned Motmot

Christiaan, onze rondbuikige Zwitserse gids, vertelt van alles over de flora en fauna om ons heen. We ruiken aan bloemen, voelen aan boomschors, knabbelen op medicinale planten en proeven termieten. Dit alles onder het genot van de constante geluiden van het oerwoud: het gekrakeel van de vogels, het gekreun van de bamboebomen, het geruis van de boombladeren. 

Reusachtige Bamboe

De weg is niet moeilijk (het gaat slechts licht omhoog en omlaag) en Christiaan stopt iedere honderd meter om iets te laten zien, ruiken of horen. We spotten diverse vogels en bestuderen de bladsnijdersmieren, we zien prachtige bloemen en bijzondere bomen.

Bromelia's op de electriciteitsdraden

Ongeveer drie uur later zijn we weer terug bij de auto waar we nog iets eten en drinken. Daarna vertrekken we naar Parlatuvier, aan de Caribische kant van Tobago, waar we na een korte wandeling nog even lekker afkoelen bij een watervalletje.

Rond elven rijden we via de kustweg in een uurtje terug naar Speyside (aan de Atlantische kant van Tobago) waar we ons, na deze relaxte ochtend, weer in het hotelleven-gedruis storten.

Kapper-afknapper

Tja, we lachen er maar om...

Het klinkt misschien vreemd maar één van de uitdagingen als je in een ander land gaat wonen, is altijd weer het vinden van een goeie kapper. Vooral omdat we tot op heden iedere keer ergens zitten waar men niet gewend is aan mijn geblondeerde, sluike, Europese haar. Meestal ga ik dan ook te rade bij mensen in onze omgeving. Zo ook deze keer.

Het blijkt dat ik voor de kapper naar de grote stad moet (jawel, die anderhalf uur rijden is hier vandaan), dus maandagochtend vertrek ik samen met onze officemanager naar Scarborough. Zij brengt me naar een soort winkelcentrum waar meerdere kapperszaken zitten, maar ze gaat op zoek naar een speciaal iemand en klopt aan. Met een hoofdknik naar mij vraagt ze: "Can you cut this?" en ze krijgt het nogal verbolgen antwoord: "Of course. I can cut anything!". De officemanager laat me achter met de mededeling dat ik maar moet bellen als ik klaar ben want zij gaat ondertussen boodschappen doen voor het hotel.

Nou hebben al mijn kappers in het buitenland om de één of andere reden altijd zeer exotische namen. In Panama heette ze Cariben en in Indonesië luisterde ze naar de mysterieuze naam Ebony. Afgaand op de naam die op de deur geschreven staat, beland ik dit keer bij een zekere Pompy...

"Pompy's Barbershop" is drie bij drie meter en lijkt meer op een kledingwinkel dan een kapperszaak. Alle muren zijn beladen met hippe broeken, T-shirts, slippers en petjes, allemaal met veel bling-bling. In één hoek staat een klein kabinet met spiegel en een soort kappersstoel. Op een roestige koelkast zendt een oude breedbeeld televisie luidruchtig flashy muziekvideos uit. Pompy zelf is een gespierde rasta-vent met grote goudkleurige kettingen om z'n nek en dreadlocks tot op z'n kont, die hij regelmatig met een wulpse hoofd- en handbeweging over zijn schouder gooit.

De zaak zit vol met opgeschoten tienerjongens dus ik neem plaats op één van de houten bankjes en wacht mijn beurt af. De kroeskoppen van de jongens hoeven blijkbaar alleen getrimd te worden: met een scheerapparaat wordt heel secuur de haargrens bijgewerkt in een rechthoekig model en ook de pluizige sikjes worden haartje voor haartje verzorgd.

Terwijl ik deze werkzaamheden zit te bewonderen, begin ik me af te vragen of dit wel een dameskapper is en of Pompy überhaupt wel een schaar bezit. Maar ja, ik stel mezelf maar gerust met de gedachte dat de kappersbezoeken in het buitenland altijd spannend zijn geweest en dat het tot nog toe altijd is goed gekomen. Bovendien, mijn officemanager is weg en zij heeft deze kapper tenslotte uitgezocht omdat ze dacht dat hij mijn haar wel kon knippen... Ik blijf dus braaf zitten kijken naar de sexy videoclips totdat alle tieners klaar zijn en exact hetzelfde koppie hebben (zal wel mode zijn).

Twee uur later mag ik plaatsnemen in de stoel en wordt mijn grote angst bewaarheid: Pompy zet het scheerapparaat op mijn blonde lokken!
Ondanks dat ik hem gezegd heb dat ik hetzelfde model wilde en hij nog gevraagd heeft of er veel of weinig vanaf moet (tja, wat vindt hij veel of weinig? Doe maar medium...) valt de eerste pluk haar al op de grond voordat ik het goed en wel in de gaten heb! Volgens mij schrikt hijzelf ook van het resultaat, want hij zet direct een ander kopstuk op het apparaat maar ja, dan is het kwaad al geschied: een praktisch gemillimeterde voorlok. Ik kan niet veel anders dan hem de rest ook maar te laten kortwieken en dat gaat met het nieuwe kopstuk gelukkig ietsiepietsie minder rigoreus.

De gewraakte pluk

Maar goed, dankzij dit nieuwe avontuur loop ik dus verplicht met een nieuwe coupe door het leven. Om er een positieve draai aan te geven, noemen we het: "pittig kort met modieuze pluk". (En met enige wraakzucht doop ik in gedachte Pompy om tot Stompy...)

Tja, wat doe je eraan. Het groeit wel weer aan, zullen we maar denken. En natuurlijk heeft het nadeel altijd weer een voordeel: Ik hoef voorlópig niet naar de kapper en kan in alle rust op zoek gaan naar een andere!

Aan de slag!

Uitzicht vanaf ons terrasje.

Na het bezoek van de baas, vertrekken we de volgende dag naar Trinidad, het andere eiland. We moeten namelijk onze aanvraag voor de werkvergunningen indienen en dat moet gebeuren in Port of Spain, de hoofdstad van Trinidad en Tobago, dat op het andere eiland ligt. In één dag even op en neer met het vliegtuig. 

Bepakt met ruim tweeënhalve kilo aan papierwerk (alle documenten moeten in achtvoud worden ingediend) vertrekken we woensdag 18 januari om vier uur 's morgens met de auto naar het vliegveld van Tobago (anderhalf uur rijden), daar stappen we op een propellorvliegtuigje (25 minuten vliegen) naar Port of Spain waar we door een bekende opgehaald worden die ons naar de betreffende instantie rijdt (2 uur rijden). 

Daar zijn we in een kwartiertje klaar. Alle documenten (brieven, applicatieformulieren, paspoorten, pasfoto's, CV's, referentie-brieven, diploma's en functie-advertenties) worden op aanwezigheid en compleetheid gecheckt, dan even betalen en het bewijs van aanvraag wordt ons overhandigd met de mededeling dat we over 4 tot 6 weken iets zullen horen. Daarna reizen we in omgekeerde volgorde weer terug.

Met dat uit de weg kunnen we in het hotel aan de slag. Te beginnen met heel veel renovaties en reparaties. Boot, auto, kamers, daken, plafonds, balkondeuren, lampen, pompen... overal moet wel iets aan gebeuren. De hele dag door worden er materialen aangeleverd en lopen werklui te klussen. Timmerman, schilder, loodgieter, electricien, we kennen inmiddels al de nodige mensen uit het dorp.

Daar tussendoor loopt de dagelijks gang van zaken. Hotelgasten, ontbijt, lunch, diner, check-in, check-out, emails, administratie, telefoon. Leveranciers betalen, inkopen doen, vragen beantwoorden, huurauto's regelen, tours boeken. Duikgasten, duiken, spullen spoelen, flessen vullen. 

En aangezien het allemaal nog geen routine is, kunnen we wel stellen dat we er op het moment aardig druk mee zijn. Maar, meestal aan het eind van de middag nemen we eventjes een uurtje vrij. Dan zitten we op het kleine terras voor ons appartement en kijken we uit over de zee. Lekker briesje, ruisende golven, duikende pelikanen... dan komen we weer heerlijk tot rust.

Ons terrasje

Hoeveel uitdaging wil je hebben...

Op 1 januari laat in de middag vertrekken de voorgaande managers. De dag erna beginnen er uit alle kasten lijken te rollen!

De verhalen en frustraties van het personeel en buurtbewoners komen los en vertellen het horror-scenario (dat de managers ons hebben voorgeschoteld) van een andere zijde. Al heel snel wordt het duidelijk dat er sprake is geweest van compleet mismanagement. De vorige managers hebben het bedrijf bestolen, zowel in cash als in goederen (m.n. drank) en hebben op onverantwoorde wijze geld uitgegeven aan niet noodzakelijke of waardeloze spullen. Omdat de financiële situatie steeds slechter werd (rara, hoe zou dat nou komen?) hebben ze het laatste jaar zwaar beknibbeld op reparatie en vervanging van gebouw en materialen.
Het zinken van de duikboot (wat gebeurd is vlak voordat wij kwamen) is een direct gevolg van het niet willen vervangen van een kapotte pomp en het niet opvolgen van directe instructie om de boot uit het water te halen.

Op diezelfde dag krijgen we ook een mailtje vanuit Duitsland van onze baas: hij is zich van de situatie bewust en komt half januari om één en ander uit te leggen. Dus op 14 januari ontmoeten we de grote baas en eigenaar himself. Hij realiseert zich dat hij onvoldoende heeft opgelet en dat er veel moet gebeuren om het hotel weer op orde te krijgen. De (met name) financiële ondersteuning daarvoor zegt hij ons toe. Daarnaast is hij een echte "big boss" dus hij heeft nog een hele waslijst aan extra wensen waarmee we het resort op een hoger niveau moeten krijgen en we worden drie dagen lang overspoeld met zijn (soms niet-reële) ideeën en plannen.

Als hij eenmaal weg is, besluiten we dat we eerst maar eens bij de basis beginnen. Er moet heel veel gerenoveerd of gerepareerd worden dus dat proberen we op poten te krijgen. Daarnaast moeten we werken aan een goeie samenwerking met het personeel. Er is de afgelopen tijd zóveel gebeurd dat er bij hen nog heel veel oud zeer zit en de situatie was dermate dat het ook z'n weerslag had op de onderlinge samenwerking. We zullen ze dus moeten proberen te motiveren om weer als team te gaan werken en elkaar te helpen.

Met al die lijken uit de kast zijn we opgezadeld met een negatieve erfenis en het zal tijd en geld kosten om die weg te werken. Genoeg uitdaging, zullen we maar zeggen!
Maar als de baas zijn belofte nakomt en het personeel ons een kans geeft dan moet dat lukken...

Een nieuw jaar, een nieuwe uitdaging

Doorkijkje richting dorp vanaf Little Tobago

Op 24 december 's morgens vroeg vliegen we via München naar Tobago waar we rond 19.00 uur (lokale tijd) worden opgehaald door één van de huidige managers. Er volgt een rit van anderhalve uur over een donkere, slingerende kustweg naar het noord-oostelijk gelegen plaatsje Speyside. Hoewel het al donker is krijgen we toch wel een gevoel bij de omgeving. De natuur lijkt erg op Bastimentos (veel groen, palmbomen, bloemen, regenwoud), terwijl de bebouwing me aan Curacao en Aruba doet denken (vrolijk gekleurde huizen en kleine winkeltjes).

Het Hotel

Na een korte kennismaking rollen we die avond moe in ons bed maar vanaf de volgende dag worden we intensief ingewerkt. De huidige managers willen ons graag behoeden voor alles wat kán en zál misgaan en we krijgen het ene na het andere horror-verhaal te horen. Electronica die het spontaan begeeft, materialen die binnen de kortste keren wegrotten of verroesten, personeel dat doet waar ze zin in hebben en tenenkrommende bureaucratie bij officiële instanties.
Nu hebben we natuurlijk al een tijdje in het Caribisch gebied gewoond dus veel dingen komen ons in meer of mindere mate bekend voor, maar als je het allemaal in één week over je heen gestort krijgt dan is het toch wel overweldigend.

De zee kan behoorlijk onstuimig zijn

En dat er veel fout kan gaan, blijkt wel. Twee weken geleden is één van de duikboten gekapzeisd (dak kwijt en motoren stuk) en deze week zijn er respectievelijk twee printers en een computer kapot gegaan. De auto heeft ook de geest gegeven maar die hebben we gelukkig alweer aan de praat. En daarbij is het hotel sowieso onder constante renovatie want er is altijd wel iets wat vervangen of gerepareerd moet worden.

Ach, het hoort allemaal bij het werk en we laten ons voorlopig niet gek maken. We gaan er open in en zullen van lieverlee wel een idee krijgen van hoe dingen hier werken.

Blue-crowned Motmot op Little Tobago

Red-billed Tropical Bird op nest (Little Tobago)

Het hotel is mooi, met nette kamers, een zwembad en een gezellige bar/restaurant. De duikschool is voorzien van alle benodigdheden. De omgeving is prachtig. Vanuit het hotel kijken we uit over de baai met de eilandjes Goat Island en Little Tobago (natuurpark) en 's avonds vallen we in slaap met het geluid van de branding. Het duiken is (voor Caribische maatstaf) ook mooi. En de mensen zijn heerlijk afrikaans-caribisch en erg relaxt.

Het enige echte probleem is dat ook hier het afgelopen jaar heel slecht is geweest; blijkbaar is de toeristen-industrie op Tobago geheel ingezakt (het lijkt ons wel te achtervolgen). En in hoeverre we daar invloed op hebben, moeten we maar zien...

Kortom: er ligt weer een mooie uitdaging voor ons in het nieuwe jaar!

Uitzicht vanaf het hotel

De wereld op z'n kop

Ik heb de afgelopen jaren in dit blog het leven al regelmatig omschreven als 'spannend', 'roerig' of 'woelig' en het vergeleken met een 'achtbaan' of 'sneltrein' maar 2016 is inmiddels zó'n turbulent jaar gebleken dat superlatieven tekort schieten. Zoekende naar nieuwe woorden die het gevoel een beetje kunnen beschrijven, kom ik op 'draaikolk' of 'tornado'. Je voelt het al aankomen: er is weer iets gebeurd...

We zitten nu twee maanden in Sulawesi en houden nog steeds "vakantie". Onze aanvraag voor vergunningen loopt en moet, volgens de eigenaar van het resort, op korte termijn geregeld zijn. Probleem is echter dat de autoriteiten geen enkele indicatie over looptijd geven. Tegen de tijd dat de vergunning er is, krijg je het wel te horen. Dus wachten we af...

En dan plotseling, volkomen out of the blue, ontvangen we een email met een zeer concreet werk-aanbod! Het is van een bedrijf waarmee we ruim anderhalf jaar geleden (toen we vanuit Panama op zoek waren naar een andere baan) in contact zijn gekomen. Een Europese organisatie die wereldwijd diverse resorts, duikcentra en liveaboards heeft en regelmatig op zoek is naar management-koppels. Tot twee keer toe (vorig jaar in Panama en eerder dit jaar toen we, na ons Divine-Diving-debacle, weer actief op zoek waren) komen we heel dichtbij een aanstelling, die nét niet doorgaat. En nu benaderen ze ons met een heel aantrekkelijk voorstel met de vraag of we interesse hebben.
Het is de spreekwoordelijke offer you can't refuse. En hoewel we het heel vervelend vinden voor de eigenaar van het resort waar we nu zitten, besluiten we het aanbod te accepteren.

En dan staat je wereld ineens weer op z'n kop. Letterlijk en figuurlijk want het lot brengt ons terug naar een eiland in het Caribisch gebied: Tobago!

Terugkijkend, lijkt het er dus op dat ons uitstapje naar Indonesië niet de juiste keus is geweest. We zijn begin dit jaar voor de meest verkeerde persoon hierheen gekomen (iemand die achter haar rug 'She Who Shall Not Be Named' wordt genoemd... dat zegt al genoeg); een grote karakter-inschattingsfout onzerzijds. Daarnaast komen we gelukkig wel in contact met heel goeie, aardige mensen en bedrijven, maar helaas blijft de officiële papierwinkel hier een bijzonder moeizaam proces.

Maar... ik hoor jullie al denken: Weten we nu zeker dat deze stap het dan wel gaat worden? Nee, zekerheid heb je namelijk nooit. En er is maar één manier om het uit te vinden... Zoals de Engelsen zeggen the proof of the pudding is in the eating.
Het is hetzelfde als voor mijn achternichtje van net 1 jaar die nu begint te lopen: Niet bang zijn om te vallen. Met als beloning een grijns van oor tot oor als ze met succes de tafelrand aan de overkant gehaald heeft. En lukt het niet? Dan probeer je het gewoon nog een keer!

Jarig

Ik heb me, tijdens dit toch wel onverwachts roerige jaar, regelmatig afgevraagd waar en hoe ik mijn vijftigste verjaardag zou vieren. Dat het uiteindelijk al vakantie-vierend in een duikresort zou zijn, dat had ik toch niet kunnen dromen...

Eind september zijn we naar onze nieuwe locatie verhuisd en de eigenaar ontvangt ons als gasten in zijn resort. Het blijkt dat hij alles zoveel mogelijk volgens de regels wil doen en dat betekent dat we nog niet mogen werken totdat we onze vergunningen hebben. Samen regelen we zo snel mogelijk alle papieren die ingediend moeten worden. Zodra de aanvragen officieel zijn geaccepteerd, mogen we binnen het bedrijf 'in training' gaan en als de vergunningen binnen zijn, kunnen we voor de volle 100% er tegen aan.

Tot die tijd verblijven we in het resort en zijn we dus op vakantie! We zitten in één van de mooie hotelkamers en gaan regelmatig lekker duiken. Het duiken is hier geweldig. Denk aan die documentaires waar je de meest vreemde, aparte en bijzondere onderwater-creaturen ziet: pygmee zeepaardjes van een halve centimeter, mossels die een soort electrische schicht afgeven, inktvissen die continue van kleur veranderen en halve kokosnootschalen met zich meesjouwen waarin ze zich kunnen verschuilen en allerhande andere dieren die vermomd zijn als steen, zeewier of koraal; we hebben het allemaal gezien.

De omgeving is mooi en prachtig groen. Het klimaat is hier dan ook anders dan in Labuan Bajo; de warmte is veel vochtiger en er valt regelmatig een flinke bui. Het mooie daarvan is dat er veel meer bloemen en planten te vinden zijn evenals vogels. Het lijkt wat dat betreft veel op Bastimentos...

Het is dus geen straf om hier 'verplicht' op vakantie te zijn en dan ook nog je verjaardag te vieren.
Het wordt een dag vol verrassingen. 's Morgens vroeg staan er al een heleboel lieve verjaardagswensen van de familie op de What'sApp en gedurende de hele dag komen er felicitaties binnen via Facebook en e-mail.
's Middags blijkt Rob een afspraak voor me gemaakt te hebben in de Spa van het hotel: ik krijg een heerlijke gezichtsbehandeling en voetmassage.

's Avonds eten we in het restaurant van het hotel. Daar eten we iedere avond, gewoonweg omdat dit gebied niet toeristisch is en er dus geen bijzondere restaurants te vinden zijn, maar Rob weet er toch nog een verrassing van te maken want hij heeft een fles goeie bubbeltjeswijn kunnen bemachtigen! Nou zullen velen van jullie denken "nou ja, een flesje wijn, is dat nu zo bijzonder?" maar als je al bijna een jaar in Indonesië woont, een moslimland waar alcohol niet te betalen is en goeie drankjes (dus internationale drankjes) bijna niet te krijgen zijn, dan is een Argentijnse champagne echt een enorme traktatie! Het blijkt dat Roberto de eigenaar van het resort heeft ingeschakeld die de fles elders in het land gekocht heeft voor ons. Voor het eerst in 10 maanden (uitgezonderd 1 glas Indonesische wijn, die die naam eigenlijk niet verdient) genieten we weer eens van een droge Brut.

Ook het menu is een verrassing want we krijgen allemaal gerechten voorgeschoteld die niet op de kaart staan en ze zijn stuk voor stuk overheerlijk.

En als sluitstuk komen de ober en kok al Happy Birthday zingend ten tonele met een grote taart, die we samen met de andere gasten en het personeel soldaat hebben gemaakt.

Spannende September

Soms is het leven een gezapig boemeltje dat door een bekend landschap tjoekt en met regelmaat alle vertrouwde stationnetjes aandoet. En soms is het een sneltrein die voorbij raast richting onbekende oorden, terwijl jij op zo'n vertrouwd station staat en in een split seconde moet beslissen of je erop springt of niet...

September begint slecht. Het komt ons ter ore dat 'iemand' Roberto heeft gerapporteerd bij Immigratie. Zoals jullie weten is Roberto's verblijfs- en werkvergunning al aan gevraagd maar de procedure duurt een aantal maanden en officieel mag je niet werken totdat de vergunningen rond zijn. In de praktijk doet iedereen hier dat natuurlijk wel en dat weet iedereen ook van elkaar. Het is dus bijzonder triest dat iemand (die zelf in exact dezelfde situatie zit) het nodig vindt om een con-collega te naaien...
Gelukkig wordt het bedrijf waar Roberto werkt op tijd gewaarschuwd en weten we dat Rob niet naar Immigratie kan voor zijn visumverlenging (want dat levert een flinke boete en uitzetting op). Ze lossen de situatie op door Roberto naar Singapore te sturen om op een nieuw sociaal visum binnen te komen (zie vorige blog).

Maar ondertussen worden er door Immigratie strenge controles aangekondigd (álle bedrijven zullen de komende tijd willekeurig bezocht worden) dus ik zit ook niet echt lekker op mijn werk; het is een kwestie van tijd voordat ík de klos ben. De eigenaar van het hotel begint nu ook het risico wel te voelen en gezamenlijk besluiten we dat ik beter kan stoppen.
Omdat Roberto al een keertje is aangegeven, kan hij niet het risico lopen dat hij nog een keer gesnapt wordt, dus we zitten even met z'n tweeën thuis. Rob's werkgever doet er alles aan om de dingen zo goed en snel mogelijk te regelen (ze willen hem echt héél graag houden) maar dan komt het slechte nieuws dat het nog wel 6 maanden kan duren voordat de vergunningen rond zijn. Vorig jaar zijn zowel de regels als de procedure voor het aanvragen van de vergunningen gewijzigd en blijkbaar kampen ze met wat kinderziektes die enorme vertragingen veroorzaken.

De situatie is onhoudbaar. We kunnen niet 6 maanden zonder inkomen wachten totdat de vergunningen geregeld zijn...

En op dat moment raast die sneltrein voorbij!
Het is eigenlijk een nabrander van de sollicitatie-sessie die we in mei/juni gedaan hebben die ons nu ineens benadert met de vraag of we nog beschikbaar zijn. Dat pakken we dus met beide handen aan en we springen op die trein.
Het is een klein boutique-resort met duikschool en die combinatie gaan we managen. En ja, ook hier moeten we een verblijfs- en werkvergunning hebben, maar de eigenaar zegt dat hij dat op redelijke termijn geregeld krijgt. Misschien vergist hij zich en loopt hij straks tegen dezelfde problemen aan maar we gunnen hem het voordeel van de twijfel. Bovendien hebben we er goeie hoop op dat de controles op onze nieuwe locatie minder streng zullen zijn.

We gaan dus weer eens verhuizen. We verkopen onze nog niet zolang geleden gekochte spulletjes (tja, als we alles vantevoren hadden geweten...) en boeken een ticket naar onze nieuwe bestemming.
We gaan er met volle moed weer in!

Soms is het leven een avontuur dat in sneltreinvaart voort raast...

Kip met ster!

Chinatown, Singapore

Ik heb al eerder gemeld dat ik hier niet zo vrij kan schrijven als ik dat vroeger gewend was en het is wel weer gebleken dat dat terecht is.
Iemand hier heeft zich heel erg veel moeite getroost om ons het leven zuur te maken! Het is te triest voor woorden en die maak ik er dan ook niet aan vuil. Het volstaat te zeggen dat we ons niet laten kisten, noch voor één gat te vangen zijn...
Wel heeft het Roberto een geheel verzorgd reisje naar Singapore opgeleverd en omdat hij er toch is, besluit hij 's werelds eerste met Michelin-ster bekroonde streetfoodvender te bezoeken.
Dit keer dus een verslagje van Rob:

Michelin-waardig

Goed, de visa-run hebben we pas nog gedaan dus de routine is bekend. Er was echter één ding veranderd sinds ons bezoek aan Singapore twee maanden geleden. Vorige maand lazen we in de krant dat er voor het eerst een streetfoodvender bekroond was met een Michelin-ster, en wel in Singapore! Als liefhebber van lekker eten, zeker van Michelin-kwaliteit, ben ik daar natuurlijk heel erg nieuwsgierig naar.

Hong Kong Soya Sauce Chicken Rice & Noodle

En ik moet toch de hele dag in Singapore doorbrengen dus ik op weg naar Chinatown. Daar moet het inmiddels beroemde restaurant met de illustere naam "Hong Kong Soya Sauce Chicken Rice & Noodle" zich in het hawkercenter bevinden. Na enig zoeken en kriskras straatjes doorkruisen zie ik ergens in een hoekje een smal trapje omhoog gaan en jawel, daar is het hawkercenter: smalle gangetjes met verschillende eetstalletjes omringd door formica tafeltjes en stoeltjes.

Een gedeelte van de rij

Nu nog op zoek naar het bewuste stalletje. Dat blijkt niet zo lastig want als snel ontdek ik een lange rij die als een slang door de gangetjes slingert. Ik volg de rij naar voren en vind inderdaad het betreffende stalletje, dus ik sluit braaf achteraan en schuifel geduldig met iedereen mee. Twee uur later ben ik inmiddels in een geanimeerd gesprek met een Spaans stel achter mij en we besluiten gezamenlijk wat te bestellen.

Chef Chan Hon Meng aan het werk

De selectie van het restaurant bestaat uit (de naam suggereert het al) kip, rijst en noedels, dus we nemen kip met rijst, kip met noedels en een halve kip. Bij een naastliggend stalletje kopen we er een biertje bij en dan kunnen we aan onze lang verwachte maaltijd beginnen.

Sterren-eten

Tja en kip is kip, dat eten we in Indonesië zeer regelmatig, en het blijft natuurlijk kip... daar kun je geen tournedos of ganzenlever van maken. Maar toch, als je dan een hapje neemt... zo zacht, zo mals, zo sappig en op smaak gebracht met een subtiel soyasausje, het smelt echt op de tong!
Toch heel bijzonder wat deze man in een eenvoudig straatstalletje met "gewoon" kip presteert. En dat voor zo'n 4 Singapore Dollar per persoon (ca. euro 2,75).

Een leuke ervaring en goed bestede middag tijdens mijn wachttijd in Singapore!

Verhuizing numero zoveel...

We zijn een tijdje uit de lucht geweest. Onze internet hotspot, die we half januari op Bali gekocht hebben toen we hierheen reisden, heeft namelijk kuren. Hij lijkt regelmatig een soort korsluiting te maken en springt dan na 10 minuten spontaan uit, om het daarna uren niet meer te doen... Slechts 8 maanden oud maar ja, dat weten we: electronica en een tropisch klimaat gaan nu eenmaal niet samen. Vervelender is het dat we hier geen nieuwe kunnen kopen. Tenminste, op het moment niet. Ze zijn uitverkocht want, zo vertellen de vriendelijke verkopers, ze hebben ze soms wel. Wanneer ze er dan weer zijn? Tja... (geduldig glimlachend en verontschuldigend schouderophalend) dat kan niemand ons vertellen. Gelukkig gaat een bekende van ons naar Bali en hij neemt er eentje voor ons mee... als hij na anderhalve week weer terug komt.

Ik kon dus even niet bloggen en dat terwijl er toch wel weer het één en ander gebeurd is. Eind juli komt een vriend van ons namelijk vertellen dat er ergens een kamer vrij komt. Ongeveer vergelijkbaar met wat we hebben maar mét een klein keukenblok. En... de huur is slechts eenderde van wat we voor onze kamer betalen. Als echte Hollanders kunnen we die kans niet laten schieten! Vrijdag 29 juli besluiten we de kamer te huren en aangezien het precies het einde van de maand is, verhuizen we op maandag 1 augustus.
Enige bijkomstigheid is dat dit huisje niet inclusief inboedel is, dus we zullen wat spullen moeten kopen, maar aangezien we nu toch het vooruitzicht hebben dat we hier een tijdje blijven, is dat niet zo bezwaarlijk. Dezelfde dag kopen we een koelkast en een matras die de volgende maandag geleverd kunnen worden. Een bed, een kast en een tafel met twee stoelen moeten gemaakt worden en dat gaat volgens zeggen zo'n twee weken duren.

Maandag 1 augustus pakken we dus, voor de zoveelste keer in de afgelopen 7 jaar, ons hele boeltje weer in. Op dit soort momenten ben ik altijd weer blij dat we (nog) niet zo heel veel spullen vergaard hebben en het past allemaal makkelijk in een personenauto. Het is nog even behelpen met op de grond slapen en uit koffers leven maar (hoe is het mogelijk) na precies 2 weken zijn de meubeltjes klaar! Het huisje is klein maar voorzien van alle basisbehoeften met als bonus een leuk zitje in de schaduw waar het heerlijk vertoeven is.

We wonen nu in een andere wijk en de mensen moeten nog wel wennen aan hun nieuwe buren. Het lijkt erop dat er hier nog niet veel bule (westerlingen) wonen of gewoond hebben want de eerste week komen er toch wel heel veel mensen even nieuwsgierig langs lopen... We kunnen nog niet echt een gesprek met ze voeren maar we kennen inmiddels wel wat Indonesische woorden en sommige jongeren spreken ook wel wat Engels en met vriendelijke begroetingen en gebaren komen we al een heel eind.

Ondertussen is Roberto heel druk. Het is hoogseizoen en hij is regelmatig een paar dagen op tour. Ik ben inmiddels het gesprek aangegaan met de eigenaar van het hotel, maar helaas kan hij voor mij geen verblijfs- en werkvergunning aanvragen omdat hij niet voldoende lokaal personeel daarvoor heeft. (Een bedrijf mag namelijk 1 buitenlander aannemen op 15 lokale werknemers en aangezien hij kortgeleden zelf zijn vergunning heeft gekregen, kan hij geen tweede aanvragen.) Ik moet me dus nog even beraden maar voorlopig blijf ik gewoon m'n dingetjes doen...