Alweer een huis

Ik begin een beetje moeite te krijgen met het verzinnen van titels boven mijn stukjes. Want met 5 verhuizingen op Bastimentos binnen 4 jaar heb ik alle titels wel een keer gehad: huis, nieuw huis, duikschool met huis, tijdelijk huis... Maar het blijft toch altijd leuk om te vertellen, en vooral om te laten zien, hoe we wonen dus nu dan maar: alweer een huis.

Het huis waar we twee weken geleden naartoe verhuisd zijn, is het meest luxe huis waar we tot nog toe in gewoond hebben op Bastimentos. Voor zover je van echte luxe kan spreken natuurlijk want het is nog steeds gewoon een houten huis met een golfplaten dak. Maar het is vorig jaar pas gebouwd en heeft alles erop-en-eraan. Een nette keuken met koelkast en gasfornuis, allebei gloednieuw, een ruime badkamer met een keurig betegelde douche, twee slaapkamers met tweepersoonsbedden, een ruime zit/eethoek en natuurlijk een brede veranda. De extra luxe komt in de vorm van grote plafond-ventilatoren in iedere ruimte én een eigen wasmachine!

Ook dit huis is gemeubileerd maar gelukkig wel wat functioneler. Dus geen vaasjes, kleedjes, namaakbloemen of tierlantijntjes, maar wel een bankstel met fauteuils, een salontafeltje, een eettafel met stoelen en wat planken om spullen op te zetten.

We hebben een grote watertank dus heerlijk de hele dag stromend water uit de kraan en, dit is echt een primeur, in de douche hebben we warm water! Temperatuur van het water fluctueert weliswaar maar op een regenachtige dag is zelfs een lauwe douche toch wel aangenaam.

Het huis heeft mooie grote kunststof ramen - tja, wel weer ramen zemen, klein nadeel ;o) - met vliegengaas ervoor dus dit keer gelukkig geen muggenkolonies in de slaapkamer.

Maar zoals altijd, aangezien je hier nu eenmaal altijd buiten leeft, het mooiste blijft de veranda. En omdat dit huis redelijk hoog op de berg staat, hebben we een schitterend uitzicht over het dorp en de baai.

Maar genoeg gekletst, beelden zeggen meer dan woorden en we hadden jullie een video beloofd. Helaas laat de kwaliteit van de video te wensen over. We hebben de opnames gemaakt met ons nieuwe fototoestel in de veronderstelling dat deze betere camera ook goeie videocapaciteiten zou bezitten maar dat valt erg tegen. Ondanks dat hoop ik toch dat jullie een aardig beeld krijgen en genieten van ons huidige huis!

Klik hier voor de video 

Medische pitstop

Het betalings-probleem met de nieuwe eigenaren is nog niet opgelost, maar is op hun verzoek een paar weken vooruitgeschoven. Omdat er begin november, zonder verdere discussie, glashard geweigerd werd om te betalen, hadden we in onze frustratie en onmacht een bericht op Facebook geplaatst. Uiteraard zonder namen te noemen of details te vermelden, maar ja in dit kleine wereldje was natuurlijk wel duidelijk waar het om ging, dus dat ging een eigen leven leiden. Het resultaat daarvan was dat ze uiteindelijk per e-mail contact zochten en toestemden in een gesprek. Maar aangezien Arron op dit moment midden in zijn instructeurstraining zit hebben we toegezegd dat we het gesprek zullen hebben als hij klaar is met de cursus, eind november.

Wij maken van de tussenliggende tijd gebruik om wat "achterstallig onderhoud" te plegen. Ik moet namelijk weer voor mijn halfjaarlijkse controle een uitstrijkje laten maken en Roberto heeft al een paar maanden en vreemd plekje op zijn rechter slaap dat niet weg gaat en waar we toch ook maar even naar willen laten kijken. De afgelopen dagen zijn we dus op ziekenhuis-bezoek geweest in David. Dat kost altijd een paar dagen aangezien de reis er naartoe al minstens 5 uur boten-en-bussen in beslag neemt. Eenmaal in het ziekenhuis is het dan een kwestie van loketten-zoeken en wachtkamer-zitten, maar met een beetje geduld is alles wel weer gelukt.

Mijn uitstrijkje is, voor de tweede achtereenvolgende keer, helemaal goed dus daar zijn we erg blij mee. Het plekje op Roberto's gezicht is helaas niet goed, en hoewel de arts aangeeft dat het om een hele milde vorm gaat, adviseert hij om het weg te laten halen. Dat kan poliklinisch en we hebben besloten om dat ergens in december te laten doen.
We waren sowieso al van plan om in december onze eerste kleine vakantie te houden en naar Boquete te gaan en David ligt op de weg naar Boquete dus kunnen we het weer mooi combineren. Tja, het blijft hier altijd zaak om de dingen een beetje praktisch in te vullen... Of zou dat toch nog steeds onze Hollandse inslag zijn?

Huis

Het tijdelijke huis waar we sinds 22 oktober in zitten is, zoals dat heet, gemeubileerd. Wat in dit geval inhoudt dat het bomvol staat met grote en kleine tafels, stoelen in allerlei variaties, banken (zowel 2- als 3-zits), uit het lood gezakte kastjes en heel veel kleedjes, vaasjes, namaakbloemen, beeldjes en andere tierlantijntjes. Daarnaast staan er ook nog de nodige dozen met kleding en andere spullen van de eigenaar. Tel daarbij onze eigen koffers en dozen die inmiddels allemaal half uitgepakt zijn, omdat je in de loop van de tijd nu eenmaal toch het één en ander nodig hebt, en je kunt je voorstellen in wat voor een uitdragerij we hier wonen.

Daarbij is het wat behelpen af en toe. Zo hebben we alleen maar stromend water van 6.30 tot 8.00 uur. Dus ’s morgens vroeg zijn we druk bezig met het vullen van een grote ton in de badkamer en verder wat emmers en jerrycans in de keuken, waarmee we de rest van de dag in ieder geval het toilet kunnen doorspoelen, de was, de schoonmaak en de vaat kunnen doen. Douchen kunnen we niet, dus dat doen we al een tijdje bij vriend Chris (die momenteel Tio Tom beheert).
En als klap op de vuurpijl lijkt het erop dat er in de slaapkamer een enorme kolonie muggen huist die, ondanks onze dagelijkse pogingen, nog steeds niet uitgeroeid is.

Maar ach, onze hangmatten hangen op de veranda, en in een variant op de tekst van the Temptations (Papa was a Rolling Stone): “Wherever our hammock hangs, is our home”.  
En voor het eerst sinds we op Bastimentos wonen, kijkt onze veranda niet uit over het water maar over de straat, oftewel het enige pad wat dit dorp rijk is. En aangezien we midden in het dorp zitten, zien we de hele dag een hoop “verkeer”. Voetvolk wel te verstaan, want zoals jullie weten rijden hier geen auto’s. En dat is best gezellig, want aangezien we hier al heel wat mensen kennen, hebben we regelmatig aanspraak, een babbeltje dat steevast begint met “Hé zitten jullie nu hier?”
Maar vooral ’s avonds is het leuk om, vanuit onze luie hangmat, de straat te observeren. Want zodra de zon ondergaat, verschijnen de locals in al hun pracht op straat. We zien ze paraderen, flirten, kletsen, lachen, swingen op de altijd aanwezige muziek, discussiëren en soms ruziën. Het is net een real-life TV-show.

Maar, zoals al gezegd, het is maar tijdelijk. Want gisteren kregen we goed nieuws: het huis wat we al op het oog hadden (niet ons oude huisje maar het pas nieuw gebouwde huis) was vrijgekomen! Dus vandaag, voor de tweede keer in nog geen 3 weken, staat ons hele boeltje weer op het dek om in Roberto’s (onze oude bootkapitein) boot te stouwen en we ploeteren in de brandende zon om alles naar het nieuwe huis te sjouwen want dat is deze keer weer een hele klim. 
Het is altijd even zoeken om in een ander huis alles weer z’n plekje te geven, maar rond een uur of twee zijn we toch wel redelijk op orde. En de hangmatten hangen alweer, dus we gaan nu heerlijk genieten van ons nieuwe uitzicht! (Vervolgverslag van het nieuwe huis inclusief foto’s en/of video volgen uiteraard binnenkort.)

Visa-run, vakantie en venijn

Het allereerste uitje in onze nieuw verworven vrije tijd is de verplichte visa-run. En omdat we de afgelopen maanden, vooral via Facebook, hadden gehoord dat Panama de regels aan het aanscherpen is en meerdere mensen al problemen hebben ondervonden bij de grens, beginnen we met enige zorg aan deze reis. De heenreis is geen enkel probleem, we zijn in no-time het land uit. De binnenkomst in Costa Rica neemt meer tijd in beslag, dankzij twee busladingen toeristen die vlak vóór ons arriveren bij het één-mans-douane-loketje, maar tegen de tijd dat we eindelijk aan de beurt zijn, levert ook dit geen strubbelingen op.

De korte vakantie in Puerto Viejo is lekker relaxed. We verblijven op ons vertrouwde adresje, bezoeken alle oude bekenden (want na 4 jaar visa-runs kennen we ook hier de nodige mensen) en gaan lekker uit eten bij onze favoriete restaurantjes.

Voor we het weten zijn de 3 dagen alweer voorbij en reizen we vice versa. Gelukkig is het bij de Costaricaanse grens dit keer heel rustig en ondanks onze zorg verloopt het ook aan Panamese zijde vlekkeloos. Ze vragen weliswaar om een vliegticket als bewijs dat we het land ook weer verlaten maar zodra we dat overhandigen, wordt er verder niets meer gevraagd of bekeken en krijgen we onze stempeltjes.

Zodra we in Panama zijn, worden we ondergedompeld in feesten. 4 november is "Dia de la Bandera" (Dag van de Vlag), een nationale feestdag die in Panama groots gevierd wordt met parades. En omdat we er nu toch zijn, blijven we even in Changuinola om de parades te bewonderen, want die zijn hier een stuk indrukwekkender dan die op Bastimentos. Daarna doen we nog wat boodschappen en reizen we vlot terug naar huis.

Nou, dat is allemaal toch weer soepeltjes verlopen. Eind goed, al goed zou je zeggen... Helaas, het venijn van dit blog zit hem in de staart.
Want vanmorgen gaan we, zoals van tevoren afgesproken, naar Arron om de huur van november te ontvangen. Beleefd als we toch altijd weer zijn, hadden we via e-mail en skype gevraagd hoe laat we langs konden komen, maar daar kregen we al geen reactie op. Hmmm, dat geeft dus al te denken... En jawel, op het moment dat ik, dan maar onaangekondigd, de duikschool binnen loop wordt dat vermoeden bevestigd: Arron weigert pertinent om ons nog iets te betalen. Hij heeft allerlei totaal niet-steekhoudende argumenten waarom hij ons het voorgeschoten geld voor de huur niet schuldig is. Tja... en wij zijn natuurlijk té goed van vertrouwen geweest en hebben deze gentlemen's agreement niet op papier gezet (dom, dom, dom). Uiteraard bezinnen we ons nog wel op een aantal acties om in te zetten, maar of die ons het geleende geld gaan opleveren, is nog maar de vraag.

Het is toch niet te geloven, hè. We wonen al 4 jaar zonder problemen op een eiland waar velen van zullen denken of zeggen dat de mensen er niet te vertrouwen zijn en nou worden we belazerd door een achterlijke amerikaan!

Ach ja....

De inwerk-periode in de duikschool is onverwacht drastisch ingekort. We hadden beloofd om tot het eind van het jaar beschikbaar te blijven om te helpen met allerlei officiële en vooral ook onofficiële zaken en Roberto zou Arron in de maanden oktober en november zijn Divemaster- en Instructortraining geven. Maar het liep anders.... We kregen al heel snel het gevoel dat Arron en Iza niet zo happig waren op onze adviezen. Iedere keer als we voorstelden om bij elkaar te zitten om alle administratieve zaken uit te leggen, werd er overheen gepraat en met tegenzin stemden ze op het laatste moment in om een ochtendje mee te gaan naar Bocas zodat ze in ieder geval wisten hoe ze, waar, welke rekeningen moeten betalen.

Toen wij dus afgelopen dinsdag naar ons tijdelijke huis vertrokken, hebben we ze nog nauwelijks gezien of gehoord. Woensdagochtend moest Roberto in alle vroegte nog wel even langs komen om te vertellen hoe het ook al weer zat met het vullen van de watertanks en later in de ochtend mocht ik dan toch ook langs komen om even alle administratieve dingen over te dragen.
Over duiken werd al helemaal niet meer gesproken. Al heel snel na hun aankomst merkten we dat Arron en Iza hele dikke maatjes waren met Michel en Ginette. Dezelfde Michel en Ginette waar wij de afgelopen jaren Kerst en Nieuwjaar mee gevierd hebben en misschien herinner je je dat Michel, een course director, vorig jaar toen wij naar Nederland gingen, voor ons de duikschool heeft gedraaid. Het lijkt er op dat Michel inmiddels de rol van instructeur en gids op zich heeft genomen, dus Roberto is onverwachts vrij.

Ach, de meeste belangrijke officiële zaken hadden we ondertussen wel geregeld, dus we vonden het wel goed. Er was nog één ding wat we moesten doen: de ´Scuba 6 Diving´ Facebook-pagina (die aan Roberto z'n Facebook hangt) moest overgedragen worden, wat in de praktijk inhoudt dat wij hem moeten afsluiten, zodat Arron zelf een Facebook-pagina kan aanmaken. En het leek ons leuk om nog een laatste berichtje te plaatsen met een foto van Arron en Iza om hen te introduceren als nieuwe eigenaren van de duikschool. Dus Roberto stuurt Arron een e-mail met de vraag of hij een foto mag komen maken met een uitleg waarom. Een paar uur later ontvangen we een e-mail terug waarin in niet mis te verstane bewoordingen staat dat wij absoluut geen recht meer hebben om de naam Scuba 6 Diving te gebruiken of ons in welke vorm dan ook te presenteren als voormalige eigenaar van de duikschool. Hij eist dat de Facebook-pagina nog diezelfde dag wordt afgesloten en als hij merkt dat dat niet het geval is, of dat wij toch de naam Scuba 6 Diving nog gebruiken, zal hij niet aarzelen om zijn advocaat op ons af te sturen!
WTF........???
Wij willen het op een leuke manier afsluiten en hij dreigt met advocaten? Had ik al gezegd dat Arron Amerikaan is? I rest my case...

Na de eerste verbouwereerde minuten besluiten we er maar een punt achter te zetten. We sluiten de Facebook-pagina (duurt echter 14 dagen voordat FB deze ook echt annuleert) en lopen naar de duikschool om Roberto's duikspullen op te halen.
Achteraf stuurt Arron nog een e-mail waarin hij schrijft dat hij het niet zo hard bedoeld had en dat het slechts bedoeld was om zakelijk duidelijkheid te scheppen. We hebben hem zakelijk gemeld dat we het geld dat we hem hebben voorgeschoten om de huur te betalen vóór het einde van dit jaar terugbetaald willen hebben.

In zijn e-mail sluit Arron af met: "De duikschool is nu van mij, het wordt tijd om mijn eigen fouten te maken." Prima jongen, dat lijkt me een goed plan....

Woningnood

We hebben een huisvestingsprobleem. Aangezien de duikschool nu van Arron en Iza is, willen zij uiteraard ook hier wonen en moeten wij er dus uit. Dat wisten we natuurlijk al vanaf het moment dat alles officieel rond was en vorige maand zijn we dan ook op huizenjacht gegaan. Nu kennen we de meeste beschikbare huizen wel (het dorp is tenslotte niet zo groot) en we hadden twee voorkeuren. Ten eerste het huis waar we woonden voordat we naar deze locatie verhuisden en ten tweede een mooi nieuw huis dat afgelopen jaar pas gebouwd is.
Probleem is echter dat men hier niet aan langer-termijn-planning doet. Als je ze vraagt of hun huis over een maand of zo te huur is, dan geven ze daar niet echt antwoord op. Meestal krijg je te horen dat je tegen de tijd dat je het nodig hebt maar terug moet komen. Dus anderhalve week geleden zijn we weer eens op zoek gegaan naar de desbetreffende mensen, maar helaas niet met het gewenste resultaat. In ons oude huis woont op dit moment iemand en op onze vraag hoe lang hij blijft, geeft de eigenaar een vaag “niet lang” zonder verdere tijdsbepaling. Het nieuwe huis is niet bewoond, maar de eigenaar verwacht iemand op bezoek, een dame die blijkbaar het huis mede heeft gefinancierd en die wil graag een weekje in het betreffende huis verblijven. Probleem daarmee is, dat deze dame iedere keer haar reisschema wijzigt. Eerst zou ze half oktober komen en zouden we vanaf de 22^e het huis kunnen huren. Daarna werd het ongeveer anderhalve week doorgeschoven en het laatste bericht is dat ze pas begin november komt...

Maarja, wij hebben Arron en Iza beloofd dat we 22 oktober uit de duikschool zouden vertrekken zodat zij zich kunnen settelen en we willen van ons probleem niet hun probleem maken, dus we trekken wederom het dorp in op zoek naar een tijdelijke verblijfplaats. Na wat rondvraag worden er al gauw drie huisjes aangeboden. Maar aangezien we er zo snel mogelijk in willen en we geen zin hebben om aan een tijdelijke woning veel op te knappen, vallen er twee alweer heel snel af. Het derde huisje is ook niet geweldig maar het is in ieder geval wel in bewoonbare staat dus daar hebben we gisteren maar ja tegen gezegd.

Vandaag zijn de koffers en dozen dus weer tevoorschijn gehaald en ben ik aan het inpakken geslagen. Morgenochtend vroeg komt Roberto, de bootkapitein, ons ophalen en vaart hij ons met ons hele hebben en houwen (3 koffers en een stuk of 7 dozen) naar onze volgende verblijfplaats. Omdat het maar tijdelijk is, zijn we niet van plan om veel uit te pakken dus het zal de komende tijd een beetje kamperen worden. En nu maar hopen dat één van de huizen die we op het oog hebben op korte termijn vrijkomt...

Nieuwkomers

De nieuwkomers zijn gearriveerd. Maandag 7 oktober laat in de middag haalt Roberto de nieuwe eigenaar Arron en zijn vriendin Iza op van het vliegveldje in Bocas. Een half uurtje later zetten ze voet op Bastimentos en vieren we hun aankomst op gepaste wijze met een glaasje champagne.

Vanaf dinsdag zijn we alle dagen druk bezig. Allereerst moet er een hoop geregeld worden. Het bedrijf moet overgeschreven worden, we moeten de nieuwe eigenaar registreren bij de Caja Seguro en de Municipio en er moet een nieuw huurcontract vastgelegd worden bij de eigenaar van het pand.
Natuurlijk gaat niet alles even soepel. Hoewel het drie jaar geleden in Bocas slechts een half uurtje duurde om het nieuwe bedrijf te registreren, blijkt nu dat dit niet meer in Bocas kan aangezien het betreffende bureau alleen nog in Changuinola zit. Gelukkig weten we een lange reisdag naar Changuinola te vermijden want onze accountant helpt ons uit de brand. Zij moet toch naar Changuinola dus ze neemt alle benodigde formulieren, foto's en kopieën mee om het voor ons te regelen. Uiteindelijk moet ze de reis naar Changuinola nog een tweede keer maken omdat alles ook daar toch nét even anders blijkt te gaan dan verwacht, maar na een goeie week is het dan toch voor elkaar. Met het nieuwe eigendomsbewijs in de hand kunnen we direct daarna ook de procedures bij de Municipio en de Caja Seguro opstarten. Deze laatste heeft binnenkort nog wat opvolging nodig maar de belangrijkste dingen zijn gedaan.

Voor het huurcontract is een lange reis echter niet te vermijden, want de huiseigenaren wonen in Boquete en dat is niet in één dag heen en weer te bereizen. Rob vertrekt dus op vrijdag samen met Arron en Iza naar het vasteland terwijl ik thuis blijf om op de duikschool te passen. In Boquete verlopen de zaken verder zonder problemen en zaterdagmiddag laat zijn ze weer terug. En hoewel de reis hun wel is tegen gevallen, kunnen we ook dit van ons "to-do" lijstje afvinken.

En op de dagen dat we niet aan het 'regelen' zijn, wordt er gedoken. Het is ongelooflijk stil met toeristen dus veel klanten hebben we niet maar Arron moet voor eind oktober Divemaster gemaakt worden om in november aan de IDC (instructeurscursus) mee te kunnen doen dus we gaan iedere mogelijkheid het water in.

Ondertussen zijn Arron en Iza nog steeds behoorlijk overweldigd door alle nieuwe indrukken. Het is natuurlijk ook niet niets. De afgelopen maanden hebben ze in Duitsland praktisch al hun bezittingen verkocht en nu zijn ze ineens in een ander land met een andere cultuur, een andere mentaliteit, een ander klimaat. Het zal dus nog wel een tijdje duren voordat ze gewend zijn aan de hitte, de regenbuien, de gekko's, de insectenbeten, de winkeltjes, het eten, de bootjes, de honden, de jungle-geluiden, de mensen, het watertekort... kortom, aan het leven op Bastimentos!

Rust

Zoals we al verwacht hadden, is het sinds de laatste week van september plotseling erg stil geworden. Er zijn nauwelijks toeristen op het eiland en we kunnen dus even heerlijk genieten van de rust en stilte.

We zijn getuige van een vlinder trek. Dezelfde soort vlinders komen in grote getale voorbij fladderen, allemaal dezelfde kant op. Vanwege het onregelmatige vliegpatroon is het onmogelijk om ze duidelijk in de lens te vangen, maar na eventjes zoeken op internet heb ik er al snel een mooi plaatje van gevonden. Het is de Narrow Green-banded Swallowtail.

De trek gaat nu al dagenlang door, alleen maar in de ochtenduren, en we hebben er inmiddels al duizenden voorbij zien komen. Fascinerend.

Eén van onze vrije dagen nemen we te baat om een keer een wandeling te maken door de jungle die achter ons huis ligt, en daar lopen we een volgende lokale bewoner tegen het lijf. Op een tak, net even boven ooghoogte ligt een ruim anderhalve meter lange gitzwarte slang. Als we het lange, geschubde lijf volgen ontdekken we uiteindelijk ook de zwart met witte kop van het beest. Met het nodige geduld lukt het om hem goed op de foto krijgen, maar ik wil toch ook weten hoe deze slang heet dus ik kruip wederom achter de computer.

Dit keer kost het me een stuk meer moeite om de juiste informatie te vinden, en hoewel ik nog steeds niet helemaal overtuigd ben ("onze" slang heeft namelijk meer wit op z'n kop), denk ik dat het een Black Ratsnake is.

En verder genieten we van onze hangmat, een goed boek en af en toe een siësta'tje. We nemen het nog even van deze stilte voor de storm, want volgende week komt de nieuwe eigenaar met zijn vriendin aan op Bastimentos en dan hebben we weer zat te doen...

Boete

We zijn vrijdag net bezig om een Rescue Diver cursus af te ronden als er een Panamees de steiger oploopt. Ôhôh, die ziet er officieel uit... je herkent ze altijd al van verre. Hoewel de "officials" nooit echt een uniform hebben, dragen ze wel altijd dezelfde soort kleding: poloshirt met één of ander logo, lange broek en altijd zo'n keycord om hun nek met daaraan een identificatiekaart. En jawel hoor, meneer stelt zich voor als medewerker van het Ministerio de Trabajo. Daar gaan we weer...

Hij schuift aan tafel, haalt uit een grote bruine envelop een dossier tevoorschijn en begint, al bladerend, te vertellen over de controle die 10 juli is uitgevoerd en waarbij geconstateerd is dat ene Señora Debora (aan de achternaam waagt hij zich niet) geen werkvergunning kon overleggen. Dus Roberto legt uit dat we direct daarna dat probleem opgelost hebben door iemand in dienst te nemen en we laten hem het nieuwe contract zien evenals de afgetekende urenstaten van beide werknemers die we sinds de laatste controle ook bijhouden omdat dat blijkbaar verplicht is.
De man knikt bevestigend, zegt dat hij een kopie van het contract in het dossier heeft, en overhandigt ons vervolgens een drie pagina tellend document waaruit blijkt dat we een boete moeten betalen van honderd dollar!
Maar waarom dan? We hebben toch, zoals ons dat toen opgedragen is, direct actie ondernomen om het op te lossen? Het contract zit in uw dossier en de urenstaten liggen voor uw neus. Helaas, de man is niet geïnteresseerd. Hij vindt het prima dat het opgelost is (dat mogen we bij een volgende controle dan weer laten zien) maar hij komt alleen maar even de boete langs brengen...
Als we het document doorlezen, zien we dat het al begin augustus in Changuinola is opgesteld, dus al onze snelle acties ten spijt, die boete was al een voldongen feit. Hadden ze ons dat niet gelijk op 10 juli kunnen vertellen?
Nou ja, niets aan te doen. We betalen de boete keurig netjes binnen drie werkdagen bij de bank, geven het betalingsbewijs af op het Ministerio de Trabajo in Bocas en met een grote "PAGADO" stempel op het boete-document wordt het dossier afgesloten.

Maar er is ook nog goed nieuws! Want eindelijk, eindelijk, heeft het vannacht weer eens heerlijk, ongegeneerd hard geonweerd en gestortregend en ook vanmorgen is er nog een flinke bui gevallen. Nooit gedacht dat we nog eens zó erg naar regen zouden verlangen. Na wekenlange hitte en droogte brengt het een zalige verkoeling en (niet te vergeten) water in onze tanks!

Business as usual

Allereerst willen we iedereen bedanken voor de leuke en lieve reacties op ons nieuws van vorige week. Maar voordat er nu gedacht wordt dat we een multinational verkocht hebben en dus de rest van ons leven kunnen gaan rentenieren… Helaas, dat is toch niet echt het geval.  ;o)

Het leven hier in Panama is van een andere prijsklasse dan het westerse leven, dus ook de prijs van een weliswaar succesvolle, maar toch kleine duikschool bevat geen 5 nullen…. Maar we klagen zeker niet. We hebben er een bedrag voor gekregen waarmee we hier (met een beetje "bijklussen") nog een paar jaar kunnen wonen en leven. En het is de bedoeling om van die tijd gebruik te maken om het één en ander van Panama en omgeving te zien.
 

Het is een soort sabbatical en wat er daarna gebeurt dat zien we dan wel weer. Misschien moeten we dan wel terug naar Nederland, maar je weet nooit wat de toekomst brengt, dus wie weet wat er nog op ons pad komt de komende tijd. Als we iets hier geleerd hebben, dan is het wel om met de dag te leven... Que Sera Sera!

Voorlopig is het nog gewoon business as usual. Net zoals vorige week is het nog steeds druk dus we blijven lekker aan de slag. Ook voor de komende anderhalve week staat de agenda volgeboekt, maar daarna lijkt het toch echt wat rustiger te worden.

En verder blijft er voldoende te genieten van het dagelijkse leven hier en wat er rondom ons te zien en te beleven is. Prachtig weer, een meisje spelend op onze steiger, een half losgebroken stier in onze “achtertuin”...

Hoogtepunt

Het gaat lekker, we kunnen niet anders zeggen. Of, om met Youp van het Hek te spreken (met zo’n hete aardappel): “De zaak loopt als een dolle!” Sinds de start van Scuba 6 Diving in december 2010 zijn we ieder jaar in omzet gegroeid en sinds begin dit jaar merken we dat onze bekendheid en goede reputatie (dankzij mond-op-mond reclame en zeker dankzij Tripadvisor) zorgen voor een exponentiële groei. We hebben het dit jaar dan ook steeds drukker gekregen, niet alleen in het hoogseizoen maar zelfs in het midden- en laagseizoen.

En toch... heeft met name Roberto het idee, dat de crisis die in Europa maar voort blijft duren,  ook hier zijn invloed steeds meer laat gelden. De buitenlanders die hier al langer dan wij een bedrijfje hebben en afhankelijk zijn van toeristen (hostels, restaurants, (duik)winkels, etc.) klagen steen en been. Volgens hen is het in geen jaren zó slecht geweest...

En toch... weten we niet of dit gebied het als toeristenbestemming gaat redden. We zien hier toch wel een hoop dingen gebeuren (zoals het nog steeds niet opgeloste vuilnis-probleem maar ook een groei in kleine criminaliteit) die op de langere termijn toeristen behoorlijk kunnen afschrikken. Zelfs mijn zus, die ons hier 3 jaar geleden bezocht heeft en de afgelopen maand weer bij ons was, zag het verschil op Bocas en Bastimentos en helaas niet ten goede...

En toch... weet Roberto niet hoe lang hij dit nog vol houdt. We zitten natuurlijk in een prachtige omgeving en duiken met enthousiaste vakantiegangers is echt geen crime, maar hij is natuurlijk wel dagelijks fysiek bezig en aangezien het steeds drukker wordt, wordt de belasting voor hem ook steeds groter. En, hoewel hij het zelf niet graag toegeeft, Roberto wordt er ook niet jonger op...

Als ´slachtoffer´van onze eigen populariteit, waarbij de vraag steeds vaker het aanbod overstijgt, zouden we eigenlijk moeten uitbreiden. Meer materialen kopen zodat we met grotere groepen kunnen gaan duiken. Mensen in dienst nemen zodat we de groepen kunnen opdelen tussen een instructeur en een divemaster. Maar dan moet er natuurlijk wel een grotere boot komen en misschien ook een eigen compressor...
Het zou betekenen dat we een flinke investering zouden moeten doen en dan komen toch onze eerdergenoemde observaties om de hoek kijken en vragen we ons af of we dat nog wel moeten wagen.
Bovendien wíllen we eigenlijk helemaal geen grotere duikschool. We danken onze reputatie met name aan onze kleine groepen en de persoonlijke aandacht, iets wat we alleen kunnen waarborgen als we alles zelf doen. Met grotere groepen en andere mensen in dienst wordt dat een heel ander verhaal.

Het moge duidelijk zijn: we hebben de afgelopen tijd samen de nodige overpeinzingen gehad en zijn tot de conclusie gekomen dat er een waarheid schuilt in dat spreekwoord over ´hoogtepunt´ en ´stoppen´... Kortom, we hebben de zaak verkocht!

De nieuwe eigenaar is een Amerikaan die momenteel in Duitsland woont. Hij is druk bezig om zijn divemaster brevet te halen en wil daarna zo snel mogelijk instructeur worden. Begin oktober zal hij samen met zijn vriendin ter plaatse zijn en krijgen we het heel druk. Niet alleen zal Roberto hem helpen met het afronden van zijn divemaster- en instructeurstraining maar we moeten hen natuurlijk ook alle ins en outs van de duikschool en het wonen/werken in Panama bijbrengen. We hebben beloofd om maximaal tot het eind van dit jaar te helpen met de duikschool (totdat de eigenaar zelf instructeur is) en daarna kan hij Roberto eventueel als freelance instructeur inhuren.

En, ik hoor de vraag al in de lucht hangen, wat gaan wij dan volgend jaar doen? Natuurlijk hebben we ook daar over nagedacht. Als we niet meer verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse gang van zaken in de duikschool hebben wij de vrijheid om wat rond te reizen. We wonen al 4 jaar in Panama maar hebben nog nooit iets van het land gezien, behalve Bocas del Toro en zelfs dat nog niet eens uitgebreid. En ook de ons omringende landen, allemaal bekende vakantiebestemmingen, kennen we nog helemaal niet. En het is natuurlijk van de zotte dat je jaren in Midden-Amerika woont en helemaal niets van die regio gezien hebt.

We blijven dus voorlopig hier op Bastimentos wonen, en willen de komende tijd vanuit deze thuisbasis diverse gebieden in Panama en omstreken bezoeken.
In de periodes dat we thuis zijn zal Roberto, die toch altijd wel bezig wil blijven, best af en toe nog eens gaan duiken, maar het geeft hem de vrijheid om te kiezen waar en wanneer hij dat doet.

En bijkomend voordeel: het lost in ieder geval ons probleem met het Ministerio de Trabajo op, want straks zijn we echt alleen nog maar toerist...!

Familiebezoek

Heel veel "Facebookers" hebben de afgelopen week onze belevenissen al kunnen volgen en velen hebben letterlijk dagelijks met ons meegeleefd, wat ontzettend leuk was! Maar het bezoek van mijn moeder en zus mag natuurlijk niet ontbreken in dit blog dus daarom ook voor de bloglezers hier een kort verslag van onze geweldige vakantie-week.

Aankomst vliegveld Bocas

Woensdag 21 augustus staan we al vroeg op het kleine vliegveldje in Bocas en, na een kleine vertraging, is het heerlijk om moeder en zus te omhelzen. Het is een hele reis geweest en ik ben dan ook supertrots op mijn moeder die met haar 82 jaar toch maar even zo'n reis naar een ver, vreemd land onderneemt!

Thuis in de hangmat

Iedereen die we tegenkomen op Bocas en Bastimentos (en dat zijn er veel) stellen we voor aan Mama en Joke en ze worden door iedereen heel hartelijk begroet en regelmatig zelfs omhelst. In het begin is dat wel even wennen maar al gauw weten ze niet beter, en op hun dagelijkse wandeling van ons huis naar het hotel en vice versa hebben ze regelmatig aanspraak. En als mijn moeder op een avond eventjes in het parkje op een bankje gaat zitten, neemt "Calypso Joe", onze lokale zanger, zijn kans waar om voor haar een liedje te spelen: een heuse serenade ;o)

Genieten van het varen

Natuurlijk gaan we verschillende dagen op pad om al het moois van Bastimentos en omgeving te laten zien en tja, dat gaat hier allemaal met de boot. Hoewel we dachten dat dat best wel eens lastig kon zijn, is het voor mijn moeder geen enkel probleem. Met een kleine helpende hand klimt ze in en uit de kleine bootjes en het varen vindt ze heerlijk!

Luiaard

De ene dag maken we een mooie boottocht rondom Bastimentos, via Dolphin Bay en de mangroves (waar we luiaards spotten) en leggen we aan op het onbewoonde eilandje Zapatilla om op het strand te lunchen.

Zapatilla

De andere dag gaat de boottocht rondom Colón en bezoeken we Bird Island om daarna op Starfish Beach nog lekker even te zwemmen en te zonnen.

Bird-Island

Tussendoor nemen we soms een dagje rust en genieten we van een boek of gewoon lekker bijkletsen.

Lekker boekje lezen

Af en toe gaan Joke en ik samen op stap. Een wandeling naar de ecofarm Up in the Hill, een middagje zon pakken op Red Frog Beach en even shoppen in Bocas.

's Middags drinken we een cocktailtje want dat hoort natuurlijk bij zo'n tropische bestemming en 's avonds eten we gezellig thuis of in één van de kleine restaurantjes.
Zondag is heel bijzonder want dan is mijn zus jarig. Die dag toosten we op haar gezondheid met champagne en gaan we 's avonds chic uit eten in het restaurant Guari-Guari!

Restaurant Guari-Guari

De week vliegt om en vanmorgen vroeg hebben we de familie alweer naar het vliegveld gebracht. Ze hebben een lange reisdag voor de boeg.

Afscheid vliegveld Bocas

We hebben een fantastische week gehad en het was heerlijk om te zien hoe mijn moeder en zus genoten van alles om hun heen. Het dorp, de mensen, de natuur, de zee, de palmbomen, de bloemen, de vogels, de dieren, te veel om op te noemen.

Zapatilla

Het was in één woord: GEWELDIG!

Aftellen

In tegenstelling tot de afgelopen maand is augustus onverwachts ineens weer erg druk. We zijn letterlijk geen dag vrij en gaan iedere keer weer met volle boten op pad.
Maar... we zijn aan het aftellen: nog 2 dagen werken en dan hebben we een weekje vakantie!

Mijn (Debby's) moeder en zus komen namelijk naar Panama. Ik ben dus al veel langer aan het aftellen. Eerst maanden, toen weken en nu is het nog slechts dagen... Morgenochtend als we wakker worden, dan zitten mijn moeder en zus al in het vliegtuig ergens boven de Atlantische Oceaan. Ze komen dinsdagavond in Panama Stad aan en blijven daar een nachtje slapen en woensdagochtend heel vroeg vliegen ze in een klein vliegtuigje door naar Bocas, waar een tweekoppig ontvangstcomité hen zal ontvangen ;o).

Maar tot die tijd zijn we nog druk bezig. Vandaag maken we een Advanced Open Water cursus af en morgenochtend gaan we nog met 4 man/vrouw duiken. Daarna gaan we naar Bocas om nog wat zakelijke dingen te regelen (hoeven we daar niet meer aan te denken tijdens onze vakantie) en de laatste boodschappen in huis te halen.
Het bordje "CLOSED / CERRADO" is al klaar en kan dinsdagavond aan het hek gehangen worden. Woensdagochtend nemen we in alle vroegte een bootje naar Bocas want om half acht landen onze wereldreizigers. Ik kan niet wachten tot het zover is...

Hopelijk werkt het weer een beetje mee, maar we gaan er hoe dan ook een leuke week van maken!

Zomer!

De pechdag vrijdag de 26e (dubbel-dertien!) ligt gelukkig alweer ver achter ons en het loopt allemaal weer lekker. Het weer is eindelijk opgeknapt, de zee is weer kalm en we gaan regelmatig duiken met gezellige en enthousiaste mensen. Kortom, Bastimentos laat zich weer van zijn tropische kant zien.

We hebben afgelopen week nog wel (alweer!) een controle gehad, dit keer van de Caja Seguro, maar alles blijkt prima in orde dus ook dat kan ons humeur niet bederven.

En er komt ontzettend leuk bericht van Tripadvisor: We hebben het "Certificate of Excellence 2013" gekregen!

En dat betekent dus dat we, sinds het begin van ons bestaan (december 2010), voor de derde keer op rij dit zeer gewaardeerde certificaat op onze naam mogen schrijven (met dank aan alle mensen die ons zo'n prachtige beoordeling gegeven hebben).

Dat staat natuurlijk wel érg leuk op je website! (zie: www.scuba6diving.com)

Verder loopt het leven z'n dagelijkse gangetjes. Roberto gaat uit duiken. Ik doe de boekhouding (want einde maand). Dinsdagavond vergadering (jaja, echt waar - met de PADI regio manager). Middagje Bocas voor de nodige boodschappen en een kappersbezoek. En vrijdagavond barbecuen bij Tio Tom.
Nou ja, niet bij Tom en Ina maar wel in het hostel. Zoals jullie misschien weten proberen Tom en Ina al een tijdje om het hostel "Tio Tom" te verkopen, maar tot op heden is dat nog niet gelukt. Tom en Ina hadden echter geen zin meer om nog langer te wachten op een koper en hebben eind mei besloten om naar hun nog af te bouwen finca in de bergen te vertrekken en tot nader order het hostel te verhuren aan Chris, een Duitser die sinds twee jaar op het eiland woont en inmiddels met een Bastimentiaanse getrouwd is, die wij uiteraard ook allebei goed kennen.
En Chris heeft een nieuwe gewoonte geïntroduceerd: Vrijdagavond, BBQ avond!
En als je nou ergens een heerlijk, zomers gevoel van krijgt dan is het wel barbecue, dus af en toe op vrijdagavond grillen we gezellig een hapje mee...

Ja hoor, ook wij genieten heerlijk van onze zomer!

Pech

Het is een beetje een pech-week.
Het begon afgelopen vrijdag. Als ik 's morgens vroeg ons "kantoor open" (oftewel: de laptop buiten op tafel zet en opstart) zie ik dat het printer-lampje driftig aan het knipperen is en op de display lees ik een foutmeldingscode. Ik doe de printer uit en weer aan maar het lichtje blijft flikkeren. Nu kun je met de huidige generatie printers niks anders doen dan op het aan/uit knopje drukken omdat tegenwoordig alles elektronisch aangestuurd wordt via het printerprogramma op de computer, dus we proberen via de computer te ontdekken wat er mis is. Makkelijker gezegd dan gedaan, want ineens "herkent" het programma onze printer niet meer.... We kunnen dus helemaal niks, nakkes, nada, behalve de printer aan en uit zetten. Dat proberen we dan ook nog een paar keer, maar het gifgroene lampje blijft weerbarstig flikkeren met iedere keer weer een andere foutmeldingscode op de display. We proberen de foutmeldingscodes op het internet te vinden maar zelfs op de officiële HP-support website zijn de codes onbekend!
We kunnen dus niets anders dan ook deze printer afschrijven. Het is de derde al, sinds januari 2011, die de geest geeft. Eén ding is duidelijk: printers en tropen is géén goeie combinatie!

Maar zonder printer kunnen we niet, dus Roberto vertrekt in de stromende regen naar Bocas op zoek naar een printer. Tevergeefs, zo blijkt al na een half uurtje als hij me belt om te zeggen dat hij dan maar direct door gaat naar Changuinola. Het weer heeft zich ondertussen ontwikkelt tot een ware storm met hoosbuien, onweer en harde wind en Roberto loopt zich letterlijk de blaren op z'n voeten om uiteindelijk met de enige printer die Changuinola te bieden heeft, thuis te komen.
Als ik hem aan zie komen in het bootje, loop ik hem tegemoet en ik glij op het natte dek ongenadig hard onderuit! Ik stoot m'n kop tegen een paal, zie sterretjes voor m'n ogen en verrek voor mijn gevoel elke spier in mijn lichaam...

Na deze pechdag is ook Roberto's verjaardag dit weekend (letterlijk en figuurlijk) in het water gevallen. Plan was om in Bocas allemaal lekkere hapjes (kaasjes, worsten, brood e.d.) en een goed flesje wijn te kopen. En omdat we op zijn verjaardag zelf zouden beginnen met een Open Water cursus met 4 man, hadden we besloten om het een dagje eerder te doen, zaterdag dus.
Maar zaterdag is het nog steeds noodweer! Bovendien ben ik geblesseerd door mijn val en heeft Roberto grote blaren op zijn voeten dus we lopen allebei niet echt lekker. Daarbij blijkt  het ook nog eens onmogelijk om een bootje te krijgen want die varen in die enorme stortbuien gewoon niet. Kortom, we besluiten maar om het verjaardags-maal tot nader order uit te stellen.

En verder is het gewoon K**** weer! Het regent, het onweert, het waait, en tussen de buien door is het grijs en grauw. Maar... volgens de locals is juli altijd de maand met de meeste regen en aangezien deze maand al bijna voorbij is, gaan we vol goeie moed augustus in!