Feria

Het weer is niet om over naar huis te schrijven, maar ik doe het toch. Al ruim twee weken hebben we regen, regen en nog eens regen. En dat is erg jammer want afgelopen weekend was de Feria de Bastimentos. De Feria is een festival van en voor de locals en ondanks de vele enorme hoosbuien loopt het hele dorp uit om de meest uiteenlopende activiteiten te zien.

Vrijdagavond wordt de Koningin van het Festival gekroond en daarna kan het feest beginnen. Op de pier is een groot podium gebouwd waar diverse optredens zullen plaatsvinden en verder staan er op het dok en in het park verschillende standjes met eten en drinken. Zoals altijd is de muziek vrolijk en ritmisch en het is echt onmogelijk voor de mensen hier om stil te blijven staan. De voeten stampen, de heupen wiegen, de handen klappen en het dok verandert in een opzwepende dansende, zingende massa.

De volgende dag geven we, als Bastimentos Clean & Green, ook acte de présence en laten we zien hoe je van lege flessen vuilnisbakken kunt maken.

Die middag zijn er ook bokswedstrijden, georganiseerd door de boksschool in Bocas,

Er is een cayuco-race waar de lokale indianen elkaar bestrijden.

En een optreden van onze eigen Lala, aka Lauren van de Firefly.

Maar het feest is nog niet voorbij want ook zondag is iedereen weer van de partij. Voor de kinderen is er een speelhoek met trampoline, luchtkasteel, suikerspinnen en popcorn, de volwassenen doen zich tegoed bij de eet-en-drink-stalletjes en de nooit afwezige muziek schalt door de enorme speakers.

Natuurlijk is er een tombola en de dag wordt afgesloten met de spectaculaire motorbootraces. Dit is waar iedereen op heeft gewacht.
Het duurt even voordat de race gecoördineerd is, maar als alle boten eindelijk aan dezelfde kant op één lijn liggen, kunnen ze van start. De vlag valt en.... nee, valse start... alle boten keren terug naar de startlijn. Dezelfde exercitie herhaalt zich nog zo'n drie à vier keer maar dan is de race toch echt begonnen. In het park gaan de mensen uit hun dak. Ze roepen, ze gillen, ze lachen en moedigen hun favoriet aan. De bootjes zijn klein en licht en vliegen (bijna letterlijk) over het water. De keerpunten in het circuit zijn het meest spectaculair want degene die,met de hoogste snelheid, de kortste bocht weet te maken, kan zomaar een plaatsje winnen. Het publiek vindt het geweldig en als de finishvlag valt voor de winnaar, gaat er een gigantisch gejuich op.

Maandag keert de rust weer terug. Het feest is voorbij. Dat kan niet gezegd worden van het weer, want het regent nog steeds. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar het troosteloze uitzicht: zelfs de gieren in de palmboom zitten er moedeloos bij.

PS: De foto's zijn niet allemaal even scherp maar geven hopelijk wel een aardige indruk

Lang leve het internet

Na mijn laatste blog begin april heeft het nog ongeveer een week gerommeld met stroom- en internetstoringen maar daarna lijkt de crisis voorbij. Blijkbaar is de electriciteitsmaatschappij druk aan het werk aan het systeem want af en toe hebben we ineens weer een black-out, maar die duren gelukkig niet meer zo lang.
En er zit verbetering in. Normaal gesproken maalt de maatschappij er niet om, om onaangekondigd de stroom eraf te gooien om aan het systeem te werken, maar vorige week kregen we ineens, bij de boot van Bocas naar Bastimentos, een papiertje in ons handen geduwd met de aankondiging dat er op 7 mei van 07.45 tot 11.45 uur geen stroom zal zijn op Bastimentos in verband met werkzaamheden. Ruim een week vantevoren een aankondiging van gepland werk! Wow, wat een vooruitgang! Of de stroom-uitval zo exact binnen de aangegeven tijd zal vallen, durf ik te betwijfelen, maar het is al een hele stap vooruit.

Officiële aankondiging

Verder is het stilletjes. Hoewel de duikschool op Bastimentos sinds half maart dan eindelijk echt aan de slag is, krijgen we niet de hoeveelheid werk die ze ons beloofd hebben. Rob wordt maar heel af en toe gevraagd en mij blijken ze helemaal niet nodig te hebben. Na dit een paar weken aangekeken te hebben, heeft Roberto hen de wacht aangezegd en is naar een duikschool in Bocas gestapt om daar zijn diensten aan te bieden.
Ongeveer een half jaartje geleden is "The Dutch Pirate" (je weet wel: die duikschool waar we ooit, in 2010, begonnen zijn...) namelijk verkocht aan een Canadees die de naam veranderd heeft naar "Bocas Diving Pirates" en hij kan wel een goeie instructeur gebruiken. Net op tijd want eind april hebben twee(!) andere duikscholen in Bocas hun deuren gesloten en er zijn dus op het moment een hoop instructeurs en divemasters op de arbeidsmarkt. Het zijn blijkbaar enerverende tijden voor de duik-industrie in Bocas...
Hoe dan ook, ondanks dat het hoogseizoen voorbij is en we echt midden in de rustige tijd zitten, gaat Roberto regelmatig uit duiken bij Bocas Diving Pirates, dus we maken ons nog geen zorgen.

Nu we weer (enigszins) gewaarborgd zijn van electriciteit en internet, heb ik gelukkig weer wat meer contact met de familie in Nederland, want dat Wereld-Wijde-Web is toch wel een uitkomst als je ver weg zit.
Ik geniet weer van de berichtjes via mail en Facebook en van de foto's en videootjes van mijn achternichtje die mijn zus of nichtje me sturen.
En natuurlijk van Skype. Het is heerlijk om weer eens uitgebreid bij te kletsen met iedereen en vooral om ze weer eens te zien.
Laatst skypte ik mijn zus en toen ze in beeld kwam, zag ik dat ze mijn achternichtje op schoot had. Het was maandag en dan is mijn zus oppas-oma (ik bel dus vaak op maandag in de hoop een glimp van die kleine op te vangen ;) )

De volgende generatie

Als ze geluid hoort en iets op het scherm ziet, zegt de kleine meid: "Youtube", in de verwachting dat ze kinderliedjes gaan beluisteren. Ze spreekt het uit als "Joetoep"... ze is tweeënhalf.
Oma legt uit haar dat ze nu niet gaan zingen maar met tante Debby gaan praten (oké, officieel ben ik haar oudtante, maar tante klinkt al oud genoeg). De kleine meid kijkt verbaasd naar het scherm en hoewel ze normaal gesproken al lekker kan babbelen, is ze ongewoon stil. Ze vindt het maar vreemd dat ze tegen de computer kan praten en dat die computer dan ook nog wat terug zegt...

Maar niet alleen voor (familie)contact is het internet handig, want pas als je het een tijdje moet missen, merk je hoeveel gebruik je ervan maakt.
Zo zij we erg blij dat we weer kunnen downloaden want de voorraad films en series voor onze televisie-avondjes begon al aardig op te raken. Toegegeven, downloads gaan hier nooit snel (het kost vaak dagen voordat we een serie hebben gedownload) maar het wérkt in ieder geval weer.
En we kunnen weer naar BVN kijken (ik heb dit keer de hele uitzending van Koningsdag kunnen zien).
En allerlei handige weetjes nazoeken.
En spelletjes spelen.
En kijken naar Uitzending Gemist
En naar Joetoep....

Stroomstoring

Op Witte Donderdag stommel ik 's morgens vroeg nog half slapend naar het toilet. Als ik doortrek ben ik me vaag bewust van iets afwijkends en als ik even later in de keuken de koelkast open trek, wordt mijn vermoeden bevestigd: "light's gone!" zoals ze dat hier op het eiland zeggen, oftewel: stroomstoring!
Nou gebeurt dat hier met enige regelmaat, de duur variërend van een kwartier tot ongeveer 10 uur, dus we maken ons nog niet zo druk. Het is wat ongemakkelijk want geen electriciteit betekent hier ook geen internet en geen water. Dat laatste omdat ons water uit een grote tank komt dat met een pomp naar het huis gepompt wordt en zonder stroom werkt de pomp niet, maar speciaal voor de stroomstoringen hebben we altijd een paar gallon-flessen met water in reserve staan om af te wassen en het toilet door te spoelen, dus we redden ons wel even.

Als Roberto 's middags terug komt van het duiken is er nog steeds geen stroom en horen we dat het al 's nachts om 3 uur is uitgevallen. Bovendien weet iemand ons te vertellen dat Bastimentos het enige eiland zonder stroom is. Het probleem is dit keer dus niet de centrale die op Colón staat maar zit 'm in de kabel die over de zeebodem van Colón naar Bastimentos loopt. Het had niet op een slechter moment kunnen komen want we zitten midden in Semana Santa, één van de belangrijkste feestweken van Panama. De storing zou dus nog wel eens een tijdje kunnen duren en mijn watervoorraad is zo goed als op. Nou ja, dat is wel op te lossen. Met een pannetje kunnen we zelf water uit de watertank scheppen en zo een paar emmers vullen.
Die avond eten we maar vroeg zodat we nog voor het donker (dat hier altijd rond 7 uur valt) kunnen koken en afwassen om daarna de avond in romantisch kaarslicht door te brengen.

Heel veel pannetje...

water halen

De volgende ochtend, Goede Vrijdag, is er nog steeds geen stroom en is de inhoud van de vriezer inmiddels ontdooid. Gelukkig ligt er op het moment alleen maar een paar porties gehakt in. We besluiten er gehaktballen, hamburgers en wat geruld gehakt van te maken in de hoop dat het gereed product zonder koeling langer goed blijft. De dag verloopt verder zonder stroom met wederom vroeg avondeten en een verplichte kaarslichtavond.

Koffie bij Kaarslicht (en fotoflits)

Zaterdag merken we dat we in dit tijdperk van oplaadbare apparatuur toch wel erg afhankelijk zijn van electriciteit. Eén voor één geven de apparaten het op. Eerst mijn I-pod, maar dat is dan ook al een oud beestje. Daarna de Nintendo, nog zo'n dinosaurus. Als de batterij van de telefoon ook leeg is, besluit Roberto naar Bocas te gaan om in ieder geval zijn mobieltje en de computer op te laden en ook maar even een mailtje naar Nederland te sturen om de familie te informeren dat we niet via internet bereikbaar zijn.

Lang leve de E-reader met lampje!

Tegen de tijd dat het Paaszondag is, is het emmertjes water halen al routine geworden en is Roberto geoefend in het "kraantje spelen". Het gehakt houdt het maar twee dagen vol, op zich niet vreemd bij onze tropische temperaturen van 30 graden of meer. De rest kunnen we, samen met wat zuivelproducten, weggooien. We vullen de dag met lezen, gelukkig doen de E-readers het nog...
En dan, 's middags rond half vijf: Halleluja, er is weer licht!

Op maandag (Panama kent geen tweede Paasdag) ligt het internet er nog steeds uit, blijkbaar heeft de stroomstoring de zendmast een flinke knauw gegeven, maar de rest werkt weer. Wat een luxe: afwassen met stromend water uit de kraan, weer eens douchen en koude drankjes met ijsblokjes!
Ik ga naar Bocas om verse spullen in te kopen, de koelkast doet het tenslotte weer.

"Kraantje spelen"

Dinsdagochtend stommel ik weer slaapdronken naar toilet terwijl het buiten verdacht donker is. Nee hè... light's gone! We maken ons op voor de volgende stroomloze etappe. Deze keer duurt het 'slechts' 11 uur en 's middags om half vijf gaat het licht weer aan... om vervolgens rond 12 uur 's nachts weer uit te gaan!

We zijn inmiddels (vandaag: woensdag) helemaal de kluts kwijt. Als we wakker worden vragen we ons af: hadden we nou wel stroom of was het alweer uitgevallen?
Even checken: nee, geen licht. Maar om 10 uur in de ochtend springt de koelkast aan: we hebben weer stroom. Mooi, kan ik eindelijk gaan bloggen. Hoewel... terwijl ik aan het typen ben, gaat het licht weer uit... en een half uurtje later weer aan... Ggggrrrr, dat is toch om gek van te worden. Wanneer komt er een eind aan dit stroom-gejojo!?!?!?

Weinig nieuws

Specht

Na de week vakantie met onze vrienden, waren we er helemaal klaar voor om weer te gaan werken. De duikschool was tenslotte begin maart dan toch eindelijk geopend dus wij dachten: aan de slag!
Dat viel tegen. Ze hadden de eerste week wel een aantal klanten gehad, maar waren er ook achter gekomen dat ze de duikschool toch nog niet echt op orde hadden. Er moest nog geklust worden aan de toiletruimte en er moest nog veel opgeruimd en georganiseerd worden. Bovendien was de boot van degene die als kapitein zou fungeren ook nog niet helemaal 'waterproof'. Dus besloten ze om de tweede week van maart maar weer even te sluiten, met als gevolg dat wij weer uit de startblokken konden stappen... nog even niet werken dus.

Kiskadee

Nou heeft Rob ook contact met een paar duikscholen in Bocas en daar hadden ze nog wel een leuke klus voor hem, een EFR en Rescue klant, zodat hij vanaf 16 maart toch lekker bezig is.
En uiteindelijk: de laatste anderhalve week is Scuba 6 weer open dus de afgelopen dagen is Roberto ook hier weer actief aan het duiken.

Montezuma Oropendola

Alleen voor mij is er nog weinig werk. Het lag in de bedoeling dat ik af en toe op "kantoor" zou werken om klanten te ontvangen, de administratie te doen en verder alle andere voorkomende werkzaamheden van een duikschool te verrichten; hetzelfde wat ik altijd deed in onze eigen duikschool. Maar behalve wat formulieren uitzoeken en printen, heb ik nog niet veel gedaan.

Jonge Kolibrie

Uiteindelijk is het plan om in koppels te gaan werken (op sommige dagen zij samen en op andere dagen Roberto en ik samen), zodat we allemaal part-time kunnen werken en ook van wat vrije tijd kunnen genieten, maar dat is nog niet echt van de grond gekomen. Nou ja, het is nog vroeg dus we wachten af.

Gekko

In de tussentijd verleng ik mijn sabbatical nog maar even en vermaak ik me met lezen, schrijven, hangmatten, spelletjes en genieten van de spechten, kiskadees, oropendola's, kolibries en gekko's om me heen, want die gaan nooit vervelen!

Gekko en Kolibrie

Bezoek

Uitzicht vanaf "Up-in-the-Hill"

In het eerste weekend van maart wisselt het bezoek zich af. Zondag 1 maart heel vroeg vertrekt Jacco per boot, terug naar Guatemala en maandag 2 maart staan wij om half acht in de ochtend op het vliegveld in Bocas om onze vrienden uit Veghel, Coen en Monique, op te halen. Maanden en weken hebben we naar hun komst uitgekeken en het is dan ook een warm weerzien. Natuurlijk hebben we ze altijd bezocht als we op vakantie in Nederland waren, maar het is ontzettend leuk om hen deze keer ons nieuwe thuis te laten zien.

We wandelen door Bocas en nemen in een lokaal tentje een typisch Panamees ontbijt: hojaldras met boletas (gefrituurd "brood" met gehaktballetjes). Het is leuk om Bocas te zien door hun ogen - ze wanen zich vijftig jaar terug in de tijd - en als wij er weer eens vers tegenaan kijken dan klopt dat wel. En Bastimentos is weer een andere ervaring. Het dorpje is maar klein met veelkleurige betonnen of houten huisjes, wasgoed dat over struiken en hekjes gehangen ligt te drogen, overal muziek en altijd mensen op straat.

Lunch (salade en sangria) op de veranda

De week wordt een heerlijke vakantie, want behalve héél veel bijkletsen (wat we vooral 's avonds doen) maken we ook de nodige uitstapjes. We bewandelen de enige straat die ons dorp rijk is, waar geen auto's zijn -hooguit af en toe een kind op de fiets- en laten zien waar we begonnen zijn in Tio Tom en waar we later onze duikschool hebben gehad, terwijl de dorpsbewoners Coen en Monique hartelijk welkom heten.

Cacao-tour door de jungle

We gaan naar "Up in the Hill" een ecofarm die, de naam zegt het al, op het hoogste punt van Bastimentos ligt. Het is even flink klauteren, wat met ons warme vochtige klimaat geen sinecure is, maar het is absoluut de moeite waard. We doen de Cacao-tour en Javier (de eigenaar) neemt ons mee over zijn landgoed waar hij van alles verbouwd: van cacao tot koffie, van bananen tot ananas, van biriba tot jackfruit, van kokosnoten tot hout. Javier is een bron van kennis en ook voor ons (terwijl wij hier al ruim 5 jaar wonen) is het nog leerzaam en interessant. Hij laat het hele proces van cacao maken zien (alles met de hand) en we mogen van alles proeven.

Proeverij na de Cacao-tour

Natuurlijk doen we ook dé tour van Bastimentos. Onze oude bootkapitein (Roberto) neemt ons mee naar Dolphin Bay, waar we diverse dolfijnen zien en daarna naar Zapatilla, een onbewoond eilandje in het nationale park.

Helaas betrekt de lucht als we uit Dolphin Bay vertrekken en de bootrit naar Zapatilla, over een flink stuk open zee, is behoorlijk bonkig. Tegen de tijd dat we op het strand van Zapatilla onze lunch nuttigen, is de zon verdwenen en een half uurtje later steekt er een fikse wind met regen op (die pech hebben wij wel vaker op Zapatilla).

Zapatilla

Picknick op het strand

We besluiten via de mangroves terug te varen in de hoop nog luiaards te spotten maar ook daarmee hebben we geen geluk.

Mariano Creek (mangrove)

En verder houden we ook lekkere luierdagen. Gewoon op onze veranda, in de hangmat een boekje lezen of over de railing leunend de planten en bomen in de jungle en de variëteit aan vogels bekijken.

's Avonds genieten we van cocktails en lekker eten, bij ons thuis of in één van de kleine restaurantjes in het dorp, en de laatste avond trakteren we onszelf op een vijf-gangen diner bij "Guari-Guari", het beste restaurant van Bocas.

Restaurant "Guari-Guari"

Het is een waardige afsluiting van een heerlijke week. Zaterdagmiddag nemen we op het vliegveld weer afscheid van elkaar. Het is natuurlijk veel te snel omgegaan maar we hebben prachtige herinneringen om op terug te kijken.

Uit de lucht

En dan ineens zijn we een aantal weken uit de lucht. Op een zonnige ochtend begin februari starten we de computer op die in eerste instantie normaal functioneert maar na een klein half uurtje ineens op zwart gaat. Na een tweede poging springt hij al na een kwartier uit. Nee hè, computer kapot. Gelukkig is Chris handig met die apparaten en hij ontdekt al snel dat een kapotte ventilator de boosdoener is. Nou is zo'n ventilator simpel te vervangen... ware het niet dat onze computer al bijna vijf jaar oud is, in computerjaren dus pre-historisch, en de onderdelen van dergelijke dinosaurussen allang niet meer op de markt zijn. Ja, ééntje tweedehands, ergens in Hongarije geloof ik.... En dan, met zo'n bejaard beestje is de kans groot dat vandaag de ventilator het begeeft en morgen weer iets anders.

Er moet dus een nieuwe computer komen. Dat is balen want daarvoor moeten we naar David. Dat kost weer twee dagen tijd (te ver om in één dag te halen) en een hoop geld met bovendien het risico dat de keuze in beschikbare laptops ook nog eens heel beperkt is.
Jacco, onze vriend/DM-cursist heeft een beter idee: gewoon on-line bestellen. Ja dat kan wel, maar de enige manier om hier iets per post te ontvangen is via MBE, een postbedrijf dat de spullen via Miami kan doorsturen, en dat kost 20 dollar per kg en dus voor een computer een klein vermogen. Nou... dat blijkt mee te vallen. Na enig rekenwerk komen we tot de conclusie dat het altijd nog voordeliger is dan de tweedaagse reis naar David. Dus de computer wordt besteld, met een verwachte levertijd van ongeveer twee weken die, dankzij een fout op het label, nog eens met een kleine week verlengd wordt.

En ondertussen zijn wij dus uit de lucht. Geen computer, geen internet, geen e-mail, geen Facebook en geen Skype. Maar gelukkig hebben we Jacco nog, die een paar huizen verderop logeert, van wie we dagelijks even zijn laptop mogen gebruiken. Iedere dag komt hij met zijn Mac onder zijn arm ons pad oplopen zodat wij even het internet op kunnen om onze mail en Facebook te bekijken. Sindsdien hebben we Jacco omgedoopt tot WIM, ons Wandelend Internet Mannetje.

Maar ook zonder computer gaat het leven gewoon door.
Halverwege de maand is het carnaval. Dat wordt hier gevierd met diablo's, mannen verkleed in rode en zwarte pakken met belletjes aan hun enkels, zwepen in hun hand en enorme duivelsmaskers op hun hoofd. Het is niet exact duidelijk waar de traditie vandaan komt maar het schijnt zijn oorsprong te vinden in Portobello: toen de Spaanse veroveraars in deze Panamese kustplaats voet aan land zetten, zouden de inwoners van Portobello zelfgemaakte duivel kostuums hebben aangetrokken om de Spanjaarden angst aan te jagen. De pakken en gigantische maskers worden nog steeds met de hand gemaakt en zijn erg indrukwekkend.

Roberto en Jacco ronden deze maand de Divemaster cursus af. Omdat Scuba 6 nog niet operationeel is, moeten ze daarvoor uitwijken naar Bocas waar ze bij een bevriende duikschool mee kunnen naar de diverse duiklocaties. Tja, wij hadden het anders in gedachten maar gelukkig is er altijd wel weer een mouw aan te passen en Jacco heeft de cursus met goed gevolg voltooid. Hij mag zich vanaf nu Divemaster noemen.

Deze week zijn ook eindelijk de meeste duikmaterialen voor Scuba 6 gearriveerd. De verbouwing is nog niet helemaal klaar maar het begint nu wel vorm te krijgen, dus volgende week gaat de duikschool echt van start.
Maar wij beginnen ons werk met een weekje vakantie... want volgende week komen onze vrienden uit Veghel op bezoek. Tja, dat was al heel lang geleden afgesproken en wij gaan dan ook heerlijk samen met hun vakantie-in-eigen-land vieren!

Update

De eerste maand van het jaar zit er alweer op en zoals dat bij iedereen gaat in januari, rollen ook wij na de enerverende feestmaand weer het normale dagelijkse ritme in.

De duikschool is nog niet "up-and-running". Het verbouwen van de ruimte in Tio Tom neemt natuurlijk meer tijd in beslag dan vantevoren gedacht en er moet nog gewacht worden totdat alle spullen vanuit Amerika arriveren. Uiteindelijk hebben Michel en Ginette namelijk besloten om níet de duikmaterialen van Scuba 6 te kopen, maar eigenlijk alleen de naam en hebben ze alles nieuw besteld. Tijdens de feestdagen liep dat uiteraard weer vertraging op maar op dit moment is de container onderweg naar Panama en moet alles (als het goed gaat) eind februari binnen komen. De officiële opening van Scuba 6 Eco Diving is dan ook gepland op 28 februari.

Ondanks dat de duikschool nog niet open is, is Roberto sinds begin januari wel weer actief als instructeur. Jacco, de vriend uit Guatemala waarmee we vorig jaar een paar dagen op stap geweest zijn, is namelijk voor een tijdje op Bastimentos om zijn Divemaster cursus te doen en aangezien hij zijn eigen duikspullen heeft en wij ook, kunnen we met hem gewoon aan de slag. Hij is dus de allereerste klant van de nieuwe shop!

Zelfs de kleintjes helpen mee op Clean-up Day

Verder zijn we ook deze maand weer heel actief met de Bastimentos Clean and Green groep en constateren we dat er veel medelanders zijn die dat een warm hart toedragen.
Mijn stukje "Kleijn-zielig" van eind vorig jaar heeft een vriend van ons geïnspireerd om via zijn bedrijven, Holland Goot BV en Stark Technische Bouwelementen, geld te doneren aan Bastimentos Clean and Green. En zo komt er uit een negatieve ervaring toch weer iets positiefs voort!

Serieus werk dat schoonmaken

En een paar dagen vóór onze maandelijkse Clean-up Day, ontmoeten we op straat een paar Nederlandse toeristen die, zodra ze horen dat we hier al een aantal jaren wonen, natuurlijk nieuwsgierig zijn naar ons leven hier. Ze zijn zo enthousiast over de verhalen dat ze op de Clean-up Day spontaan meehelpen met vuilnis rapen en ons ook nog een donatie geven!
Leuk is ook dat de Clean-up Day in het dorp inmiddels een bekend fenomeen is en steeds meer mensen en ook kinderen gaan meehelpen.

Ingang van de FUNdraiser

We eindigen de maand met een "fundraiser" geïnitieerd en grotendeels georganiseerd door onze representante, om wederom geld op te halen voor de BCG groep. Het moet een feest met eten, drinken en live-muziek worden.

Ook onze vrijwilligers kunnen lekker spelen

En dan merken we hoe lastig het is om een dergelijk evenement te organiseren met lokale mensen en vrijwilligers, want ondanks vele pogingen van enkele mensen binnen de groep om alles goed op de rit te zetten en te coördineren, lopen we tegen een tweetal problemen op. Ten eerste de mentaliteit van de lokale bevolking die, als je vraagt hoe dingen in z'n werk gaan en wie wat waar regelt, geruststellend glimlacht en roept "no problem, dat komt in orde!" waarmee je nog steeds niets te weten bent gekomen. En ten tweede een redelijk aantal vrijwilligers die, nu het hoogseizoen weer in volle gang is, het woord "vrijwillig" letterlijk neemt en niet reageert op oproepen (en uiteindelijk noodkreten) om hulp in welke vorm dan ook.

Goeie opkomst

Met als gevolg dat bijna alles op het allerlaatste moment nog geregeld moet worden en we op de dag zelf ook te weinig mensen hebben om de dingen in goede banen te leiden. Maar ondanks dat er te weinig eten is, de vorken pas arriveren als de helft al klaar is met eten en de muziek dankzij technische problemen pas veel later kan gaan spelen, is de opkomst groot, zijn de mensen enthousiast en eindigt het toch nog in een groot feest.

"Bastimentos Beach Boys" en "Los Mixtos" spelen deze avond samen

En... het feest was wél "clean and green". De locatie was voor deze gelegenheid geheel bekleed met palmbladeren. We hadden biologische afvalbakken waar we het afval konden scheiden en een afvalbak gemaakt van plastic flessen. Ook de glazen hadden we gemaakt van plastic flessen en de borden waren biologisch afbreekbaar dus konden bij het organisch afval gegooid worden. We hebben dus wel een boodschap uitgedragen!

Onze biologische afvalbakken bekleed met palmbladeren

Afvalbak gemaakt van plastic flessen