Het lijkt erop dat onze generatie zo langzaamaan Facebook aan het ontdekken is.
Wij zijn er begin vorig jaar mee begonnen. Eigenlijk op aanraden van duikklanten van ons, jongelui die vertelden dat Facebook een goed medium is om klanten te krijgen. Dat klonk interessant dus ondanks dat we niet zo "into social media" zijn, hebben we toch maar een poging gewaagd. Nou zijn we ook niet echte wizkids op de computer dus een FBpagina op naam van Scuba 6 Diving mislukte jammerlijk, en uiteindelijk heeft Roberto maar een pagina op zijn eigen naam aangemaakt.
In het begin deden we er niet zoveel mee. We keken regelmatig, maar hadden weinig behoefte om iedere dag weer te schrijven "wat je aan het doen bent". Maar sinds begin dit jaar zien we een stijgende lijn in het gebruik en ook in het nut van Facebook.
Zo hebben we inmiddels een heel netwerk van mensen en bedrijven op Bastimentos en Colón op FB waar we informatie mee uitwisselen over allerhande dingen. En we zitten nu ook in het netwerk van diverse vrijwilligersgroepen zoals "Floating Doctors" (vrijwilligers die met boten de afgelegener gebieden van de archipel kunnen bereiken en medische diensten verlenen) en "Hands across the water Bocas" die allerlei milieu-acties onderneemt, zoals het terugdringen van zwerfafval op de eilanden en vooral in het water en die nu ook inspringt om samen met de bewoners een oplossing te vinden voor het vuilnisprobleem (zie blog 15 juni), onder het mom samen staan we sterk. Op deze manier blijven we niet alleen goed op de hoogte van alles wat er hier zoal speelt maar kunnen we ook zelf ons steentje bijdragen.
Daarnaast worden we ook steeds vaker "gevonden" door ouwe bekenden in Nederland. Het lijkt de volgende generatie te zijn die allemaal sinds kort op Facebook zitten en op zoek gaan naar hun "vrienden". Zo had ik al verteld dat Roberto's eerste vriendinnetje hem had teruggevonden (zie blog 11 april) en de afgelopen maanden vinden steeds meer oud-collega's uit Veghel mij. En omdat je dan weer in een hele nieuwe kring zit, vind ik daardoor weer andere oud-collega's. Het zijn allemaal collega's van DMV International, waar ik van 1996 tot en met 2007 gewerkt heb en het is ontzettend leuk om te lezen hoe het met al die mensen gaat en wat ze nu doen. Zelfs als je tot je grote schrik ontdekt dat een oud-collega in een ontzettende moeilijke tijd zit omdat haar man een zware beroerte heeft gehad, want dankzij Facebook kun je meeleven en de ontwikkelingen blijven volgen en gelukkig gaat het nu beter met hem!
Dus, ondanks het feit dat het ons voor zover bekend geen nieuwe klandizie heeft gebracht, moet ik toegeven dat dat Facebook toch wel een leuk medium is... (maar waarschijnlijk alweer gruwelijk ouderwets)
IN ORDER TO MAKE YOUR DREAMS COME TRUE, YOU HAVE TO WAKE UP!
zaterdag 30 juni 2012
zaterdag 23 juni 2012
Eindelijk echt thuis
Hèhè, sinds half april, toen we naar Nederland vertrokken, zijn we deze week eindelijk weer écht thuis. Toen we half mei namelijk van onze vakantie in Nederland terugkeerden naar Panama, moesten we eerst nog een paar dagen in Panama City verblijven in verband met de cursus die Rob moest volgen. Eenmaal terug op Bastimentos zijn we goed en wel twee dagen in ons eigen huisje geweest, want daarna gingen Tom en Ina op vakantie en hebben we vier weken lang in het hostel gewerkt en daar dus ook geslapen. Maar deze week, na ruim twee maanden, konden we eindelijk ons huisje aan de rand van de jungle weer opzoeken. Heerlijk, weer in je eigen hangmat en weer in je eigen bed!
En omdat we nu voorlopig weer gewoon thuis zijn, wordt het ook weer tijd om onze voorraadkist en koelkast te vullen, want die hadden we voor ons vertrek naar Nederland natuurlijk zoveel mogelijk geleegd.
Dus gisteren, we hadden toch geen duikers, zijn we met z'n tweeën een dagje naar Bocas gegaan om inkopen te doen. We slaan van alles in. Spullen die we op Bastimentos niet of nauwelijks kunnen vinden (goed stukje vlees, karbonades en gehakt, flesje lekkere Cointreau), spullen die op Bastimentos gewoon altijd duurder zijn (pindakaas, nootjes, haarverf) en spullen die, nu we er toch zijn, gewoon lekker zijn om onszelf te verwennen (lekkere ham, chorizo en salami, stukjes goeie kaas en vers Chiabattibrood)!
En we kopen alvast een verjaardagscadeautje voor Roberto. Want vlak voordat we bijna drie jaar geleden naar Panama vertrokken heeft Roberto in Nederland een goed (en duur) duikhorloge gekocht, dat heeft hij tenslotte dagelijks nodig. Of toch niet zo goed, want sinds een half jaar al staat het ding regelmatig stil of loopt gewoon een half uur achter en sinds de afgelopen maand zit er ook nog water in het waterdichte horloge. Toen Rob het vorige week voor de zoveelste keer wilde gelijkzetten, brak het knopje af en kon hij er dus helemaal niets meer mee. Balen, want zoals gezegd, hij heeft een duikhorloge echt nodig (zeker tijdens de cursussen die hij geeft).
Nou is Bocas niet bepaald een grote stad met warenhuizen of iets dergelijks, dus we zijn blij als we één winkeltje vinden die duikhorloges verkoopt. Hij heeft er zegge en schrijve precies twee! De ene vindt Rob veel te lomp en zwaar, maar de andere is een net klokje. Als we vragen of hij op batterijen of op beweging loopt, moet er eerst naarstig gezocht worden. Gezamenlijk komen ze tot de conclusie dat het wel een batterij moet zijn want er zich ook een lampje in. Oké, kunnen jullie dan even laten zien hoe je 'm open maakt zodat we ook zeker weten dat we t.z.t. de batterij kunnen vervangen? (ja, ja, je wordt hier erg voorzichtig bij aankoop van dit soort zaken, want "garantie" moet hier nog uitgevonden worden). Nee, dat kan hij niet, maar hij weet zeker dat ze dat bij de Farmacia (drogist) wel kunnen want die verkoopt ook de batterijtjes. Tja, dat willen we dus wel even zeker weten, dus we nemen het horloge mee naar de Farmacia en vragen de man of hij het open kan maken. Ja hoor, hij pakt een schaar en draait 'm zonder moeite open. Het batterijtje is hem ook bekend dus die kunnen we inderdaad t.z.t. bij hem kopen. Gerustgesteld lopen we terug naar het andere winkeltje en kopen het horloge.
Als we de winkelstraat een paar keer op en neer gelopen hebben en alles gevonden hebben wat we zochten (behalve een simpele pannenlap want om de één of andere reden was die nergens te krijgen), keren we terug naar Bastimentos en vullen daar de koelkast, vriezer en voorraadkist met de ingekochte spullen. Daarna moet de vochthuishouding flink op peil gebracht worden en verdwijnen we met een groot glas gekoelde sap in onze respectievelijke hangmatten. Thuis....!
En omdat we nu voorlopig weer gewoon thuis zijn, wordt het ook weer tijd om onze voorraadkist en koelkast te vullen, want die hadden we voor ons vertrek naar Nederland natuurlijk zoveel mogelijk geleegd.
Dus gisteren, we hadden toch geen duikers, zijn we met z'n tweeën een dagje naar Bocas gegaan om inkopen te doen. We slaan van alles in. Spullen die we op Bastimentos niet of nauwelijks kunnen vinden (goed stukje vlees, karbonades en gehakt, flesje lekkere Cointreau), spullen die op Bastimentos gewoon altijd duurder zijn (pindakaas, nootjes, haarverf) en spullen die, nu we er toch zijn, gewoon lekker zijn om onszelf te verwennen (lekkere ham, chorizo en salami, stukjes goeie kaas en vers Chiabattibrood)!
En we kopen alvast een verjaardagscadeautje voor Roberto. Want vlak voordat we bijna drie jaar geleden naar Panama vertrokken heeft Roberto in Nederland een goed (en duur) duikhorloge gekocht, dat heeft hij tenslotte dagelijks nodig. Of toch niet zo goed, want sinds een half jaar al staat het ding regelmatig stil of loopt gewoon een half uur achter en sinds de afgelopen maand zit er ook nog water in het waterdichte horloge. Toen Rob het vorige week voor de zoveelste keer wilde gelijkzetten, brak het knopje af en kon hij er dus helemaal niets meer mee. Balen, want zoals gezegd, hij heeft een duikhorloge echt nodig (zeker tijdens de cursussen die hij geeft).
Nou is Bocas niet bepaald een grote stad met warenhuizen of iets dergelijks, dus we zijn blij als we één winkeltje vinden die duikhorloges verkoopt. Hij heeft er zegge en schrijve precies twee! De ene vindt Rob veel te lomp en zwaar, maar de andere is een net klokje. Als we vragen of hij op batterijen of op beweging loopt, moet er eerst naarstig gezocht worden. Gezamenlijk komen ze tot de conclusie dat het wel een batterij moet zijn want er zich ook een lampje in. Oké, kunnen jullie dan even laten zien hoe je 'm open maakt zodat we ook zeker weten dat we t.z.t. de batterij kunnen vervangen? (ja, ja, je wordt hier erg voorzichtig bij aankoop van dit soort zaken, want "garantie" moet hier nog uitgevonden worden). Nee, dat kan hij niet, maar hij weet zeker dat ze dat bij de Farmacia (drogist) wel kunnen want die verkoopt ook de batterijtjes. Tja, dat willen we dus wel even zeker weten, dus we nemen het horloge mee naar de Farmacia en vragen de man of hij het open kan maken. Ja hoor, hij pakt een schaar en draait 'm zonder moeite open. Het batterijtje is hem ook bekend dus die kunnen we inderdaad t.z.t. bij hem kopen. Gerustgesteld lopen we terug naar het andere winkeltje en kopen het horloge.
Als we de winkelstraat een paar keer op en neer gelopen hebben en alles gevonden hebben wat we zochten (behalve een simpele pannenlap want om de één of andere reden was die nergens te krijgen), keren we terug naar Bastimentos en vullen daar de koelkast, vriezer en voorraadkist met de ingekochte spullen. Daarna moet de vochthuishouding flink op peil gebracht worden en verdwijnen we met een groot glas gekoelde sap in onze respectievelijke hangmatten. Thuis....!
vrijdag 15 juni 2012
Vuil
We hebben een vuil-probleem. Normaal gesproken wordt hier het vuilnis twee keer per week opgehaald. Iedereen zet op dinsdag- en vrijdagochtend zijn vuilniszakken op één van de aanlegsteigers en de vuilnisboot van de gemeente haalt alles op en brengt het naar de vuilstortplaats in Bocas, op het andere eiland. Maar sinds een week of twee blijft het vuil op de steigers staan. Wat blijkt? De eigenaar van de vuilstortplaats weigert het vuil te accepteren omdat de gemeente het vuil niet volgens de voorschriften aanlevert (vraag me niet welke regels ervoor gelden, maar de gemeente houdt zich er blijkbaar niet aan). Probleem dus, want in dit klimaat is het niet echt prettig om al die vuilniszakken te laten opstapelen. Er was al sprake van dat iedereen zijn eigen vuil moest gaan verbranden (ook niet echt bevorderlijk voor het milieu) toen afgelopen woensdag ineens de vuilnisboot weer kwam om alles op te halen. Probleem opgelost? Nee, dat niet. De gemeente krijgt de kans om zijn leven te beteren, zo niet, dan sluit de vuilstortplaats in Bocas wederom zijn deuren. Afwachten dus maar.
Op diezelfde woensdag ervaar ik een (onvrijwillige) modderdouche. Het is het begin van de week namelijk heel slecht weer geweest en afgelopen maandag hebben we de hele nacht en de hele dag stortende hoos- en onweersbuien gehad. Gevolg hiervan is dat er de dagen erna erg vies water uit de kraan komt, want onze watervoorziening komt geheel uit regenwater wat in natuurlijke waterreservoirs wordt opgevangen en met zulke tropische buien komt er ook een hoop grond en modder mee. In de loop van een paar dagen wordt dat dan weer langzaamaan helderder.
Dus toen ik woensdagmiddag een douche wilde nemen, probeerde ik eerst de kraan even uit. Het water was alweer redelijk helder, dus ik spring onder de douche en spoel me af in heerlijk koel water. Als ik even later helemaal ben ingeshampood, zet ik de douche weer aan... en sta plotseling onder een modderdouche! Ik draai direct de kraan weer dicht en, hulpeloos ingezeept en onder de smurrie, kan ik maar één ding doen: om Rob roepen, die aan de andere kant van het hostel, in de duikschool op de laptop naar de wedstrijd Nederland-Duitsland luistert (hij had het hele dorp al afgestruind naar een tv, maar het blijkt dat ze hier niet alle wedstrijden uitzenden en deze wedstrijd bleek daar ook onder te vallen, dus Rob baalde al dat hij uiteindelijk met Radio 1 genoegen moest nemen). Na een paar keer roepen, komt Rob me te hulp en zet hij de reservetank aan, zodat ik weer schoon water heb. Helaas, dat werkte niet meer want de douchekop zit inmiddels helemaal verstopt met modder, dus maar weer om hulp roepen. Even later komt Rob weer terug, ondertussen behoorlijk geïrriteerd dat hij de wedstrijd mist, douwt me een schroevendraaier in m'n handen en verdwijnt weer naar z'n laptop/radio. Oké, ik ben geëmancipeerd, ik kan die douchekop er zelf wel afschroeven. Tien minuten later is de douchekop schoon en ik gelukkig ook weer.
Overigens hoorde ik achteraf dat er woensdagmiddag vlakbij het hostel een waterleiding gebroken was, dus hoogstwaarschijnlijk is dat de oorzaak geweest van het modderbad en niet de enorme regenbuien...
Op diezelfde woensdag ervaar ik een (onvrijwillige) modderdouche. Het is het begin van de week namelijk heel slecht weer geweest en afgelopen maandag hebben we de hele nacht en de hele dag stortende hoos- en onweersbuien gehad. Gevolg hiervan is dat er de dagen erna erg vies water uit de kraan komt, want onze watervoorziening komt geheel uit regenwater wat in natuurlijke waterreservoirs wordt opgevangen en met zulke tropische buien komt er ook een hoop grond en modder mee. In de loop van een paar dagen wordt dat dan weer langzaamaan helderder.
Dus toen ik woensdagmiddag een douche wilde nemen, probeerde ik eerst de kraan even uit. Het water was alweer redelijk helder, dus ik spring onder de douche en spoel me af in heerlijk koel water. Als ik even later helemaal ben ingeshampood, zet ik de douche weer aan... en sta plotseling onder een modderdouche! Ik draai direct de kraan weer dicht en, hulpeloos ingezeept en onder de smurrie, kan ik maar één ding doen: om Rob roepen, die aan de andere kant van het hostel, in de duikschool op de laptop naar de wedstrijd Nederland-Duitsland luistert (hij had het hele dorp al afgestruind naar een tv, maar het blijkt dat ze hier niet alle wedstrijden uitzenden en deze wedstrijd bleek daar ook onder te vallen, dus Rob baalde al dat hij uiteindelijk met Radio 1 genoegen moest nemen). Na een paar keer roepen, komt Rob me te hulp en zet hij de reservetank aan, zodat ik weer schoon water heb. Helaas, dat werkte niet meer want de douchekop zit inmiddels helemaal verstopt met modder, dus maar weer om hulp roepen. Even later komt Rob weer terug, ondertussen behoorlijk geïrriteerd dat hij de wedstrijd mist, douwt me een schroevendraaier in m'n handen en verdwijnt weer naar z'n laptop/radio. Oké, ik ben geëmancipeerd, ik kan die douchekop er zelf wel afschroeven. Tien minuten later is de douchekop schoon en ik gelukkig ook weer.
Overigens hoorde ik achteraf dat er woensdagmiddag vlakbij het hostel een waterleiding gebroken was, dus hoogstwaarschijnlijk is dat de oorzaak geweest van het modderbad en niet de enorme regenbuien...
vrijdag 8 juni 2012
Hollen of stilstaan
Het is weer hollen of stilstaan. Zaten we vorig weekend nog twee dagen volkomen leeg in het hostel, vanaf maandag komen er verschillende mensen tegelijk binnen en zitten we weer helemaal vol.
Natuurlijk gebeurt dat juist op het moment dat Roberto de cursus (die hij in Panama niet had kunnen afronden) opnieuw gaat doen. De instructeur van die cursus was namelijk toch in Bocas voor een andere klus, dus hij kon er wel een paar dagen aan vastplakken. Omdat wij dachten dat we het toch niet druk zouden hebben in het hostel, leek ons dat een prima plan. Zul je altijd zien.... Terwijl ik druk ben met ontbijtjes maken, tours regelen, inkopen doen en andere aanverwante hostel-zaken, zit Rob twee dagen lang (van 8.00 tot 17.00 uur!) te zweten op de theorie- en praktijkkennis van onze regulators en BCD's. Maar dit keer is hij met vlag en wimpel geslaagd en vanaf nu kan hij dus zelf het onderhoud van deze spullen doen en dat is reuze-handig!
En tegen de tijd dat dit allemaal achter de rug is en we weer wat meer tijd hebben, loopt het hostel weer langzaam leeg en lijkt het erop dat we morgen weer leeg zijn...
Nou ja, het duiken blijft ook gewoon doorlopen. Eén van de Nederlandse meisjes die anderhalve week geleden bij ons haar Open Water certificaat gehaald heeft, is terug gekomen met twee vriendinnen en die hebben gisteren een funduik gemaakt en vanavond maken ze nog een nachtduik. En vanmorgen is Roberto weer met 2 mensen op stap om een Discover Scuba Dive te maken. We blijven dus lekker bezig.
Natuurlijk gebeurt dat juist op het moment dat Roberto de cursus (die hij in Panama niet had kunnen afronden) opnieuw gaat doen. De instructeur van die cursus was namelijk toch in Bocas voor een andere klus, dus hij kon er wel een paar dagen aan vastplakken. Omdat wij dachten dat we het toch niet druk zouden hebben in het hostel, leek ons dat een prima plan. Zul je altijd zien.... Terwijl ik druk ben met ontbijtjes maken, tours regelen, inkopen doen en andere aanverwante hostel-zaken, zit Rob twee dagen lang (van 8.00 tot 17.00 uur!) te zweten op de theorie- en praktijkkennis van onze regulators en BCD's. Maar dit keer is hij met vlag en wimpel geslaagd en vanaf nu kan hij dus zelf het onderhoud van deze spullen doen en dat is reuze-handig!
En tegen de tijd dat dit allemaal achter de rug is en we weer wat meer tijd hebben, loopt het hostel weer langzaam leeg en lijkt het erop dat we morgen weer leeg zijn...
Nou ja, het duiken blijft ook gewoon doorlopen. Eén van de Nederlandse meisjes die anderhalve week geleden bij ons haar Open Water certificaat gehaald heeft, is terug gekomen met twee vriendinnen en die hebben gisteren een funduik gemaakt en vanavond maken ze nog een nachtduik. En vanmorgen is Roberto weer met 2 mensen op stap om een Discover Scuba Dive te maken. We blijven dus lekker bezig.
zaterdag 2 juni 2012
Vreemde week
We vinden het maar vreemd. Het is duidelijk laagseizoen en we zien dan ook weinig toeristen op de eilanden. Het hostel is bijzonder stil (hebben wij nog niet eerder zo meegemaakt) maar in de duikschool draait het allemaal aardig door. Zoals gezegd zijn we zondag met een nieuwe Open Water cursus begonnen, met twee meisjes uit Nederland die allebei apart hadden gereserveerd. Het was dus leuk dat we ze samen in dezelfde cursus konden zetten. Op het laatste moment kwam er ook nog een Amerikaanse jongen bij dus de cursus was goed gevuld.
De Nederlanders sliepen ook allebei (met respectievelijk vriend en een vriendin) in het hostel en aangezien we slechts twee dagen nog één andere kamer verhuurd hebben, was het een gezellig Hollands onderonsje deze week. De vriend en vriendin (beiden gecertificeerde duikers) zijn allebei ook nog een dag mee geweest met duiken, dus hoewel het hostel ongelooflijk rustig is (we zijn sinds gisteren weer helemaal leeg), mogen we met onze duikschool ook deze week weer niet mopperen.
Maar dat het rustig is in het hostel wil nog niet zeggen dat er geen rare dingen kunnen gebeuren. Zo werden wij woensdagnacht wakker omdat Annie aan het blaffen was. Nou doet ze dat wel vaker, als er midden in de nacht mensen over straat lopen en wat luidruchtig zijn, maar zodra die voorbij zijn, houdt Annie algauw weer op. Deze keer bleef ze echter aanhouden en toen we allebei echt wakker waren, hoorden we geklop op de voordeur. Een blik op mijn mobieltje vertelde me dat het kwart voor vijf in de ochtend was. Wat zullen we nu krijgen? Als Rob de deur open doet, staan daar een Engelse jongeman met een volkomen dronken indiaanse vrouw. De jongen lijkt te denken dat dit het adres is waar hij het meisje thuis moet brengen, maar het vrouwtje blijft hem alleen maar vragend aankijken. Blijkbaar had zij andere dingen in gedachten. Tegen de tijd dat de jongen zich dat realiseert, mompelt hij een "ojee, dit is gênant" en druipt af, op de voet gevolgd door de dronken vrouw.
Verder hebben we deze week ook nog een telefoontje gekregen waar we heel erg van geschrokken zijn. Olaf en Kathy zijn vrienden van Tom en Ina die wij ook goed kennen. Ze hadden tot voor kort een hostel in Puerto Viejo, Costa Rica, waar we altijd verbleven als we op visa-run gingen. Ze zijn van onze leeftijd en we kunnen goed met ze opschieten. Een paar weken voordat wij naar Nederland gingen, waren ze bij ons op bezoek. Ze waren namelijk gestopt met het hostel in Costa Rica en zouden op het vasteland in Panama (in het plaatsje Boquete, in de bergen) een restaurant gaan beginnen.
Afgelopen week belde Olaf op met het bericht dat Kathy een paar dagen daarvoor overleden was! Ze had last van haar buik en was naar David naar het ziekenhuis gegaan en daar is ze aan een inwendige bloeding gestorven. Dit nieuws kwam wel zó onverwachts en was zó'n schok dat we het nog steeds niet kunnen geloven. Zeker niet, omdat we haar nog geen twee maanden geleden gezien hebben. Onvoorstelbaar. Het trieste is dat ze een week daarvoor het restaurant hadden gekocht. Binnenkort komt Olaf naar Bastimentos, want Kathy wilde dat haar as over de Caraibische Zee zou worden uitgestrooid....
De Nederlanders sliepen ook allebei (met respectievelijk vriend en een vriendin) in het hostel en aangezien we slechts twee dagen nog één andere kamer verhuurd hebben, was het een gezellig Hollands onderonsje deze week. De vriend en vriendin (beiden gecertificeerde duikers) zijn allebei ook nog een dag mee geweest met duiken, dus hoewel het hostel ongelooflijk rustig is (we zijn sinds gisteren weer helemaal leeg), mogen we met onze duikschool ook deze week weer niet mopperen.
Maar dat het rustig is in het hostel wil nog niet zeggen dat er geen rare dingen kunnen gebeuren. Zo werden wij woensdagnacht wakker omdat Annie aan het blaffen was. Nou doet ze dat wel vaker, als er midden in de nacht mensen over straat lopen en wat luidruchtig zijn, maar zodra die voorbij zijn, houdt Annie algauw weer op. Deze keer bleef ze echter aanhouden en toen we allebei echt wakker waren, hoorden we geklop op de voordeur. Een blik op mijn mobieltje vertelde me dat het kwart voor vijf in de ochtend was. Wat zullen we nu krijgen? Als Rob de deur open doet, staan daar een Engelse jongeman met een volkomen dronken indiaanse vrouw. De jongen lijkt te denken dat dit het adres is waar hij het meisje thuis moet brengen, maar het vrouwtje blijft hem alleen maar vragend aankijken. Blijkbaar had zij andere dingen in gedachten. Tegen de tijd dat de jongen zich dat realiseert, mompelt hij een "ojee, dit is gênant" en druipt af, op de voet gevolgd door de dronken vrouw.
Verder hebben we deze week ook nog een telefoontje gekregen waar we heel erg van geschrokken zijn. Olaf en Kathy zijn vrienden van Tom en Ina die wij ook goed kennen. Ze hadden tot voor kort een hostel in Puerto Viejo, Costa Rica, waar we altijd verbleven als we op visa-run gingen. Ze zijn van onze leeftijd en we kunnen goed met ze opschieten. Een paar weken voordat wij naar Nederland gingen, waren ze bij ons op bezoek. Ze waren namelijk gestopt met het hostel in Costa Rica en zouden op het vasteland in Panama (in het plaatsje Boquete, in de bergen) een restaurant gaan beginnen.
Afgelopen week belde Olaf op met het bericht dat Kathy een paar dagen daarvoor overleden was! Ze had last van haar buik en was naar David naar het ziekenhuis gegaan en daar is ze aan een inwendige bloeding gestorven. Dit nieuws kwam wel zó onverwachts en was zó'n schok dat we het nog steeds niet kunnen geloven. Zeker niet, omdat we haar nog geen twee maanden geleden gezien hebben. Onvoorstelbaar. Het trieste is dat ze een week daarvoor het restaurant hadden gekocht. Binnenkort komt Olaf naar Bastimentos, want Kathy wilde dat haar as over de Caraibische Zee zou worden uitgestrooid....
vrijdag 25 mei 2012
Blokje om
Nou zeg... niks hostel-perikelen! We zitten nu een week in het hostel en de helft daarvan zijn we helemaal leeg geweest. Op zondag zijn de meeste kamers al leeg gegaan en maandagochtend vroeg vertrok de laatste kamer. Vervolgens hebben we maandag, dinsdag en woensdag gewoon helemaal niemand binnen gekregen. Gelukkig hebben we sinds gisteren weer één kamer verhuurd.
Ondanks dat het ontzettend rustig is met toeristen, hebben we in de duikschool niet te klagen. We hebben een Open Water cursus gedraaid (3 dagen) en zijn 3 dagen met fun-duikers op pad geweest. Aanstaande zondag beginnen we weer met 2 mensen aan een Open Water cursus en gelukkig hebben ze allebei ook een kamer in Tio Tom gehuurd dus het mes snijdt aan twee kanten.
We hebben het dus niet zo druk en aangezien we tijdens ons verblijf in Nederland vele verzoekjes hebben gekregen om méér video's op de blog te zetten, hebben we ons kleine fotocameraatje maar weer eens ter hand genomen.
En nu we het hostel in beheer hebben, moeten we toch iedere dag Annie uitlaten, dus loop gezellig een blokje mee door Old Bank, ons dorpje op Bastimentos:
Klik hier om het filmpje te bekijken
Ondanks dat het ontzettend rustig is met toeristen, hebben we in de duikschool niet te klagen. We hebben een Open Water cursus gedraaid (3 dagen) en zijn 3 dagen met fun-duikers op pad geweest. Aanstaande zondag beginnen we weer met 2 mensen aan een Open Water cursus en gelukkig hebben ze allebei ook een kamer in Tio Tom gehuurd dus het mes snijdt aan twee kanten.
We hebben het dus niet zo druk en aangezien we tijdens ons verblijf in Nederland vele verzoekjes hebben gekregen om méér video's op de blog te zetten, hebben we ons kleine fotocameraatje maar weer eens ter hand genomen.
En nu we het hostel in beheer hebben, moeten we toch iedere dag Annie uitlaten, dus loop gezellig een blokje mee door Old Bank, ons dorpje op Bastimentos:
Klik hier om het filmpje te bekijken
vrijdag 18 mei 2012
Weer aan de slag
De reis is voorspoedig verlopen. Ondanks dat het vliegtuig praktisch vol zat, hadden zowel Rob als ik een lege stoel naast ons en dat is toch altijd iets comfortabeler.
De stop in Panama City is druk. We racen weer kris-kras door de stad om diverse dingen te regelen.
Bovendien moet Roberto nog die cursus volgen. We hadden (al lang geleden) met degene die de cursus geeft, afgesproken dat Rob de cursus op maandag en dinsdag zou volgen. Helaas liet de man vlak voordat we naar Nederland vertrokken, weten dat hij er die maandag niet zou zijn en dat de cursus een dagje opgeschoven moest worden. Makkelijk voor hem om te zeggen, maar wij hadden inmiddels al een terugvlucht van Panama City naar Bocas geboekt op woensdagmiddag. Dat betekende dus dat de tweedaagse cursus in anderhalve dag gepropt moest worden! Nou, dat is dus duidelijk niet gelukt en het leek er op dat Rob op een ander moment weer terug naar Panama City zou moeten om de cursus af te maken (balen). Gelukkig blijkt de leraar zelf binnenkort voor een paar dagen naar Bocas te moeten en hij zou proberen om er wat tijd aan vast te plakken zodat Rob de cursus hier kan afmaken (dat is dan weer mazzel).
Na al deze hectiek in Panama City zijn we blij als we woensdag laat in de middag eindelijk in Bocas uit het vliegtuig stappen. Zodra we arriveren in de hoofdstraat waar de bootjes naar Bastimentos liggen, worden we door diverse bekenden verwelkomd met het vertrouwde: "You reach back, man" (jullie zijn er weer) en in het bootje krijgen we van een oudere vrouw (we kennen haar van gezicht, maar niet haar naam) gelijk fruit aangeboden. We voelen ons direct weer helemaal thuis!
Donderdag zijn we in de weer met het overdragen van de duikschool en verder thuis alles opruimen en het huis schoonmaken, want een huis een maand lang alleen laten in het oerwoud levert een heleboel stof en rommel op!
Vandaag zitten we alweer in het oude ritme, maar vanaf morgen moeten we volop aan de bak. Tom en Ina gaan namelijk op vakantie en dan nemen wij het hostel weer waar, voor de komende 4 weken. Jullie kunnen dus waarschijnlijk binnenkort weer "hostel-perikelen" op de blog verwachten...
De stop in Panama City is druk. We racen weer kris-kras door de stad om diverse dingen te regelen.
Bovendien moet Roberto nog die cursus volgen. We hadden (al lang geleden) met degene die de cursus geeft, afgesproken dat Rob de cursus op maandag en dinsdag zou volgen. Helaas liet de man vlak voordat we naar Nederland vertrokken, weten dat hij er die maandag niet zou zijn en dat de cursus een dagje opgeschoven moest worden. Makkelijk voor hem om te zeggen, maar wij hadden inmiddels al een terugvlucht van Panama City naar Bocas geboekt op woensdagmiddag. Dat betekende dus dat de tweedaagse cursus in anderhalve dag gepropt moest worden! Nou, dat is dus duidelijk niet gelukt en het leek er op dat Rob op een ander moment weer terug naar Panama City zou moeten om de cursus af te maken (balen). Gelukkig blijkt de leraar zelf binnenkort voor een paar dagen naar Bocas te moeten en hij zou proberen om er wat tijd aan vast te plakken zodat Rob de cursus hier kan afmaken (dat is dan weer mazzel).
Na al deze hectiek in Panama City zijn we blij als we woensdag laat in de middag eindelijk in Bocas uit het vliegtuig stappen. Zodra we arriveren in de hoofdstraat waar de bootjes naar Bastimentos liggen, worden we door diverse bekenden verwelkomd met het vertrouwde: "You reach back, man" (jullie zijn er weer) en in het bootje krijgen we van een oudere vrouw (we kennen haar van gezicht, maar niet haar naam) gelijk fruit aangeboden. We voelen ons direct weer helemaal thuis!
Donderdag zijn we in de weer met het overdragen van de duikschool en verder thuis alles opruimen en het huis schoonmaken, want een huis een maand lang alleen laten in het oerwoud levert een heleboel stof en rommel op!
Vandaag zitten we alweer in het oude ritme, maar vanaf morgen moeten we volop aan de bak. Tom en Ina gaan namelijk op vakantie en dan nemen wij het hostel weer waar, voor de komende 4 weken. Jullie kunnen dus waarschijnlijk binnenkort weer "hostel-perikelen" op de blog verwachten...
vrijdag 11 mei 2012
Laatste dagen
Nog een paar dagen en onze vakantie zit er alweer op. Zoals ook al uit het vorige berichtje bleek: tijd is een vreemd begrip. Aan de ene kant is het heel snel gegaan, aan de andere kant hebben we ook het gevoel dat we hier lang geweest zijn. Hoe dan ook, we hebben een heerlijke tijd gehad.
De laatste paar dagen staan natuurlijk in het teken van afscheid. Vandaag gaan we naar Rotterdam om gedag te zeggen bij Rob's familie en morgen gaan we bij mijn vader langs in het verpleeghuis en daarna even bij mijn moeder gedag zeggen.
Zaterdagmiddag staat ons dan de zware taak van het inpakken te wachten. Zoals altijd nemen we weer veel meer mee terug dan waar we mee gekomen zijn, dus het is weer spannend of alles past. Dit keer zijn het vooral zakelijke spullen die we ingeslagen hebben, een nieuw wetsuit en vinnen voor Rob en andere dingen voor de duikschool die we nodig hadden. In verband met de beperkte kofferruimte betekent dat automatisch dat mijn dropvoorraad op rantsoen is gezet: er kunnen "maar" 4 doosjes mee. Nou ja, daar doe ik al gauw een half jaar mee, dus niet getreurd.
Verder doen we het zaterdag rustig aan, want zondagmorgen begint de lange reis naar Bastimentos, met een tussenstop in Panama City waar we ook nog wat zakelijke dingen te regelen hebben. We moeten daar iemand bezoeken die ons verder kan helpen met dat NIT nummer (je weet wel, wat we nodig hebben om onze belastingaangifte te kunnen voldoen, want dat is nog steeds niet geregeld) en we willen bij het Nederlandse consulaat langs om eens na te vragen hoe we aan een "verklaring van nationaliteit" komen (dan weten we dat tenminste als ik volgende keer mijn paspoort moet verlengen).
Daarnaast gaat Roberto nog een 2-daagse cursus volgen om zelf onze duikmaterialen te kunnen servicen. We zijn dus gelijk weer druk aan de slag. Als alles goed gaat kunnen we woensdag aan het eind van de middag weer voet op ons eiland zetten en heerlijk thuis in onze vertrouwde hangmat gaan hangen!
De laatste paar dagen staan natuurlijk in het teken van afscheid. Vandaag gaan we naar Rotterdam om gedag te zeggen bij Rob's familie en morgen gaan we bij mijn vader langs in het verpleeghuis en daarna even bij mijn moeder gedag zeggen.
Zaterdagmiddag staat ons dan de zware taak van het inpakken te wachten. Zoals altijd nemen we weer veel meer mee terug dan waar we mee gekomen zijn, dus het is weer spannend of alles past. Dit keer zijn het vooral zakelijke spullen die we ingeslagen hebben, een nieuw wetsuit en vinnen voor Rob en andere dingen voor de duikschool die we nodig hadden. In verband met de beperkte kofferruimte betekent dat automatisch dat mijn dropvoorraad op rantsoen is gezet: er kunnen "maar" 4 doosjes mee. Nou ja, daar doe ik al gauw een half jaar mee, dus niet getreurd.
Verder doen we het zaterdag rustig aan, want zondagmorgen begint de lange reis naar Bastimentos, met een tussenstop in Panama City waar we ook nog wat zakelijke dingen te regelen hebben. We moeten daar iemand bezoeken die ons verder kan helpen met dat NIT nummer (je weet wel, wat we nodig hebben om onze belastingaangifte te kunnen voldoen, want dat is nog steeds niet geregeld) en we willen bij het Nederlandse consulaat langs om eens na te vragen hoe we aan een "verklaring van nationaliteit" komen (dan weten we dat tenminste als ik volgende keer mijn paspoort moet verlengen).
Daarnaast gaat Roberto nog een 2-daagse cursus volgen om zelf onze duikmaterialen te kunnen servicen. We zijn dus gelijk weer druk aan de slag. Als alles goed gaat kunnen we woensdag aan het eind van de middag weer voet op ons eiland zetten en heerlijk thuis in onze vertrouwde hangmat gaan hangen!
vrijdag 4 mei 2012
Tijd
Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst heb geblogd, maar de tijd vliegt dan ook sinds we in Nederland zijn en ik heb gewoon "geen tijd" om er even rustig voor te gaan zitten. Het is een beetje het gevoel waarmee we Nederland bijna 3 jaar geleden verlaten hebben: je bent hier altijd druk, druk, druk en je wordt geleefd door alles wat moet, moet, moet. Natuurlijk wordt dit gevoel nu extra versterkt omdat we in deze 3 weken vakantie ook zoveel mogelijk mensen willen zien en zoveel mogelijk dingen willen doen en het contrast met de rust die we in Panama gevonden hebben nu des te groter is.
De dagen zijn gevuld met gezellige bezoekjes aan familie en vrienden waar we heerlijk kunnen bijkletsen. We shoppen hier en daar voor spullen voor de duikschool of voor persoonlijke dingen die we hier makkelijker kunnen kopen dan in Panama. Roberto heeft behoorlijk wat overredingskracht nodig om zijn paspoort aan te vragen (het blijkt dat hij die "verklaring van nationaliteit" eigenlijk tóch nodig had gehad, maar hij kan zich er nu nog uitkletsen) en het kost mij nog ettelijke telefoontjes voordat mijn nieuwe credit card eindelijk op de deurmat valt.
En zo zijn er alweer twee weken voorbij. We gaan nog even met volle teugen genieten van onze laatste week hier, voordat we de rust van "ons" eiland weer opzoeken...
De dagen zijn gevuld met gezellige bezoekjes aan familie en vrienden waar we heerlijk kunnen bijkletsen. We shoppen hier en daar voor spullen voor de duikschool of voor persoonlijke dingen die we hier makkelijker kunnen kopen dan in Panama. Roberto heeft behoorlijk wat overredingskracht nodig om zijn paspoort aan te vragen (het blijkt dat hij die "verklaring van nationaliteit" eigenlijk tóch nodig had gehad, maar hij kan zich er nu nog uitkletsen) en het kost mij nog ettelijke telefoontjes voordat mijn nieuwe credit card eindelijk op de deurmat valt.
En zo zijn er alweer twee weken voorbij. We gaan nog even met volle teugen genieten van onze laatste week hier, voordat we de rust van "ons" eiland weer opzoeken...
dinsdag 24 april 2012
Emotioneel weekje
We zijn weer in Nederland!
De reis is weliswaar heel lang maar verloopt voorspoedig. Op donderdagochtend (19 april) staan we om half 6 's morgens Panamese tijd naast ons bed en 24 uur later stappen we vrijdagmiddag (20 april) rond half 1 Nederlandse tijd op Schiphol uit het vliegtuig. In die tussentijd hebben we een kwartiertje gevaren (naar Colón) gewacht op het vliegveld in Bocas, een uurtje gevlogen (naar Panama City), met taxi's door de stad gesjeesd en boodschappen gedaan, gewacht op het vliegveld in Panama en nog eens ruim tien uur gevlogen (naar Amsterdam).
En dan kunnen we eindelijk Peggy, het nichtje van Roberto die ons al staat op te wachten, een hele dikke knuffel geven. Het is een jaar geleden en de laatste keer dat we elkaar zagen was met het overlijden van Roberto's zus, dus het weerzien is emotioneel. Peggy brengt ons naar Waddinxveen waar we, zoals altijd tijdens ons verblijf in Nederland, bij mijn zus zullen logeren. Daar komt langzaamaan iedereen binnen druppelen. Eerst mijn moeder. Zij woont sinds februari in Waddinxveen, dus ze komt met de fiets. Fijn om haar weer te kunnen omhelzen en we pinken allebei een traantje weg. Dan komt mijn zus Joke uit haar werk en het knuffelproces herhaalt zich. Als mijn nichtje Manon even later binnen komt, moet ik even een brok wegslikken. Ze is bijna 5 maanden zwanger en ik zie haar nu voor het eerst. Ze heeft al een mooi buikje. Ik was 18 jaar toen Manon geboren werd en ik voor het eerst tante werd. Nu is zij in verwachting van haar eerste en word ik oudtante (klinkt wel erg oud maar is ook heel bijzonder)! Daarna komt Nico binnen en wat later ook nog mijn neef Kevin met Caroline. Iedere keer is het weer omhelzen geblazen en honderduit vertellen natuurlijk. Om 9 uur 's avonds rollen we allebei doodmoe in bed.
De volgende dag gaan we eerst even wat dingen regelen en boodschappen doen en daarna bij Roberto's ouders op bezoek Het ritueel van omhelzen, een traantje wegpinken en verhalen vertellen gaat verder. We kletsen bij en eten een hapje mee en gaan op tijd naar huis want de jetlag is nog niet over.
Op zondagochtend gaan Roberto en ik samen bij mijn vader op bezoek. Dat is erg moeilijk. De laatste keer dat we hem zagen, woonde hij nog met mijn moeder in Wieringerwerf, reed hij nog auto en konden we volop herinneringen ophalen. Nu zit hij in een verpleeghuis, kan niet meer lopen of zelfstandig eten en is niet in staat om zijn gedachten te ordenen of uit te spreken. Een sterke man, gereduceerd tot willoos hoopje lichaam; het is oneerlijk. Gelukkig heeft hij een "goeie dag" zoals de verpleegster zegt. Hoewel hij zich niet meer verbaal kan uiten, zie ik aan zijn ogen dat hij het fijn vindt om ons te zien en ik ben erg blij dat hij me nog herkent. Ook de volgende dag, als ik samen met Joke naar hem toe ga, zie ik in zijn blik de herkenning die zegt "hé, daar ben je alweer!" Een echt gesprek voeren gaat helaas niet meer (hoewel hij af en toe wel een paar woorden spreekt), maar toch voel ik nog een stukje contact en daar ben ik erg blij mee
's Middags gaan we op bezoek bij mijn moeder. Zij is in februari naar Waddinxveen verhuisd en we zien nu voor het eerst haar nieuwe huis, dat vlakbij mijn zus is. Het is echt een ontzettend gezellig huis met een kleine tuin waar ze lekker in kan zitten (moet het wel beter weer worden) en ze heeft het er gelukkig erg naar haar zin.
Al met al is het met de lange reis en alle emoties een vermoeiend weekje met (zeker voor mij) allemaal nieuwe situaties. Een moeder die verhuisd is en nu alleen woont, een vader die in zijn laatste levensfase zit en een nichtje die weer een nieuw leven in zich draagt. Het leven is vreemd, het leven is mooi, het leven gaat door...
De reis is weliswaar heel lang maar verloopt voorspoedig. Op donderdagochtend (19 april) staan we om half 6 's morgens Panamese tijd naast ons bed en 24 uur later stappen we vrijdagmiddag (20 april) rond half 1 Nederlandse tijd op Schiphol uit het vliegtuig. In die tussentijd hebben we een kwartiertje gevaren (naar Colón) gewacht op het vliegveld in Bocas, een uurtje gevlogen (naar Panama City), met taxi's door de stad gesjeesd en boodschappen gedaan, gewacht op het vliegveld in Panama en nog eens ruim tien uur gevlogen (naar Amsterdam).
En dan kunnen we eindelijk Peggy, het nichtje van Roberto die ons al staat op te wachten, een hele dikke knuffel geven. Het is een jaar geleden en de laatste keer dat we elkaar zagen was met het overlijden van Roberto's zus, dus het weerzien is emotioneel. Peggy brengt ons naar Waddinxveen waar we, zoals altijd tijdens ons verblijf in Nederland, bij mijn zus zullen logeren. Daar komt langzaamaan iedereen binnen druppelen. Eerst mijn moeder. Zij woont sinds februari in Waddinxveen, dus ze komt met de fiets. Fijn om haar weer te kunnen omhelzen en we pinken allebei een traantje weg. Dan komt mijn zus Joke uit haar werk en het knuffelproces herhaalt zich. Als mijn nichtje Manon even later binnen komt, moet ik even een brok wegslikken. Ze is bijna 5 maanden zwanger en ik zie haar nu voor het eerst. Ze heeft al een mooi buikje. Ik was 18 jaar toen Manon geboren werd en ik voor het eerst tante werd. Nu is zij in verwachting van haar eerste en word ik oudtante (klinkt wel erg oud maar is ook heel bijzonder)! Daarna komt Nico binnen en wat later ook nog mijn neef Kevin met Caroline. Iedere keer is het weer omhelzen geblazen en honderduit vertellen natuurlijk. Om 9 uur 's avonds rollen we allebei doodmoe in bed.
De volgende dag gaan we eerst even wat dingen regelen en boodschappen doen en daarna bij Roberto's ouders op bezoek Het ritueel van omhelzen, een traantje wegpinken en verhalen vertellen gaat verder. We kletsen bij en eten een hapje mee en gaan op tijd naar huis want de jetlag is nog niet over.
Op zondagochtend gaan Roberto en ik samen bij mijn vader op bezoek. Dat is erg moeilijk. De laatste keer dat we hem zagen, woonde hij nog met mijn moeder in Wieringerwerf, reed hij nog auto en konden we volop herinneringen ophalen. Nu zit hij in een verpleeghuis, kan niet meer lopen of zelfstandig eten en is niet in staat om zijn gedachten te ordenen of uit te spreken. Een sterke man, gereduceerd tot willoos hoopje lichaam; het is oneerlijk. Gelukkig heeft hij een "goeie dag" zoals de verpleegster zegt. Hoewel hij zich niet meer verbaal kan uiten, zie ik aan zijn ogen dat hij het fijn vindt om ons te zien en ik ben erg blij dat hij me nog herkent. Ook de volgende dag, als ik samen met Joke naar hem toe ga, zie ik in zijn blik de herkenning die zegt "hé, daar ben je alweer!" Een echt gesprek voeren gaat helaas niet meer (hoewel hij af en toe wel een paar woorden spreekt), maar toch voel ik nog een stukje contact en daar ben ik erg blij mee
's Middags gaan we op bezoek bij mijn moeder. Zij is in februari naar Waddinxveen verhuisd en we zien nu voor het eerst haar nieuwe huis, dat vlakbij mijn zus is. Het is echt een ontzettend gezellig huis met een kleine tuin waar ze lekker in kan zitten (moet het wel beter weer worden) en ze heeft het er gelukkig erg naar haar zin.
Al met al is het met de lange reis en alle emoties een vermoeiend weekje met (zeker voor mij) allemaal nieuwe situaties. Een moeder die verhuisd is en nu alleen woont, een vader die in zijn laatste levensfase zit en een nichtje die weer een nieuw leven in zich draagt. Het leven is vreemd, het leven is mooi, het leven gaat door...
dinsdag 17 april 2012
Aftellen
Nog een paar daagjes en dan zitten we in het vliegtuig naar Nederland. Het klinkt misschien gek maar zelfs wonende in een "paradijsje", kijk je af en toe gewoon uit naar je vakantie. Vroeger was vakantie een ver en mooi land bezoeken, nu is vakantie een ver Nederland bezoeken. Gewoon even uit de dagelijkse "sleur", even niet duiken maar bij familie en vrienden op bezoek.
Het is sinds een weekje rustig en we hebben op ons gemak Michel en Ginette kunnen inwerken. Afgelopen zondag in het hostel gewerkt en nog even een laatste was kunnen draaien. Verder zijn de dagen relaxt. Rob heeft tijd om 's morgens uitgebreid de kranten te lezen op de computer, terwijl in de hangmat mijn boek uitlees. Ik zoek alvast wat spullen bij elkaar die mee moeten, leg één en ander klaar op het logeerbed (tja, nog altijd de georganiseerde regelaar, aard van het beestje) en maak het huisje nog even goed schoon. Eventjes wat boeken terugbrengen naar Janet en gelijk gedag zeggen.
Morgen moeten we naar Bocas om de laatste betalingen te doen voordat we weggaan en dan naar huis om in te pakken. Aan het eind van de middag gaan we naar het afscheidsfeestje van de Thai. We hadden namelijk een heel goed thais restaurant op het eiland (boven op de heuvel, midden in de jungle met een prachtig uitzicht) met heerlijk eten maar die gaat er helaas mee stoppen. Ter afscheid heeft de kok alle "locals" (lees: de buitenlanders die hier wonen en regelmatig bij hem kwamen eten) uitgenodigd voor een laatste maal om de keuken en bar leeg te maken. Dat wordt nog wat want de volgende dag moeten we om half zes op...
En dan... "Holland here we come!" Ik heb gehoord en gelezen dat het in Nederland koud en regenachtig is, dus we zullen proberen om een stukje Panamese zon mee te nemen.
Het is sinds een weekje rustig en we hebben op ons gemak Michel en Ginette kunnen inwerken. Afgelopen zondag in het hostel gewerkt en nog even een laatste was kunnen draaien. Verder zijn de dagen relaxt. Rob heeft tijd om 's morgens uitgebreid de kranten te lezen op de computer, terwijl in de hangmat mijn boek uitlees. Ik zoek alvast wat spullen bij elkaar die mee moeten, leg één en ander klaar op het logeerbed (tja, nog altijd de georganiseerde regelaar, aard van het beestje) en maak het huisje nog even goed schoon. Eventjes wat boeken terugbrengen naar Janet en gelijk gedag zeggen.
Morgen moeten we naar Bocas om de laatste betalingen te doen voordat we weggaan en dan naar huis om in te pakken. Aan het eind van de middag gaan we naar het afscheidsfeestje van de Thai. We hadden namelijk een heel goed thais restaurant op het eiland (boven op de heuvel, midden in de jungle met een prachtig uitzicht) met heerlijk eten maar die gaat er helaas mee stoppen. Ter afscheid heeft de kok alle "locals" (lees: de buitenlanders die hier wonen en regelmatig bij hem kwamen eten) uitgenodigd voor een laatste maal om de keuken en bar leeg te maken. Dat wordt nog wat want de volgende dag moeten we om half zes op...
En dan... "Holland here we come!" Ik heb gehoord en gelezen dat het in Nederland koud en regenachtig is, dus we zullen proberen om een stukje Panamese zon mee te nemen.
woensdag 11 april 2012
Van alles wat
Pasen is eigenlijk ongemerkt voorbij gegaan. Vorige week was het nog druk met duikers, de laatste paar dagen is het rustig. Officieel loopt het hoogseizoen hier altijd tot Pasen, dus het zal vanaf nu wel wat minder worden. Het weer is erg wisselvallig. De ene dag stralende zonneschijn met een strakblauwe hemel, de volgende dag grauw en grijs met regen.
De afgelopen week heeft Rob zijn eerste vriendinnetje weer gevonden, of liever, zij heeft hem gevonden, via Facebook. Via mail hebben ze de afgelopen paar dagen 30 jaar leven zitten ophalen. Erg leuk, maar het doet ieder van ons wel realiseren dat we oud geworden zijn!
We lazen trouwens in de "krant" (op internet uiteraard) dat ze de vaart van de Titanic exact gaan nadoen. Zelfde aantal passagiers, zelfde menu, zelfde muziek, zelfde route. Het is niet te hopen dat ze als kapitein Francesco Schettino hebben aangesteld.....
Nou ja, nog een weekje en dan vliegen we richting Nederland. Vanaf morgen gaan we Michel en Ginette, de course director en divemaster die ons duikschooltje gaan waarnemen tijdens onze afwezigheid, "inwerken". Laten zien waar alles ligt en hoe alles werkt in de duikschool en natuurlijk de verschillende duiklocaties uitleggen. Ik heb alles voorgewerkt en op geschreven, zodat ze niet mis kunnen grijpen. Jaja, het is weer net als vroeger op mijn werk, een week voorbereiding en volledige instructies voor de achterblijvers... Maar het valt mee hoor, zo'n duikschooltje is toch een stuk minder ingewikkeld dan een fulltime export-functie, gelukkig.
De afgelopen week heeft Rob zijn eerste vriendinnetje weer gevonden, of liever, zij heeft hem gevonden, via Facebook. Via mail hebben ze de afgelopen paar dagen 30 jaar leven zitten ophalen. Erg leuk, maar het doet ieder van ons wel realiseren dat we oud geworden zijn!
We lazen trouwens in de "krant" (op internet uiteraard) dat ze de vaart van de Titanic exact gaan nadoen. Zelfde aantal passagiers, zelfde menu, zelfde muziek, zelfde route. Het is niet te hopen dat ze als kapitein Francesco Schettino hebben aangesteld.....
Nou ja, nog een weekje en dan vliegen we richting Nederland. Vanaf morgen gaan we Michel en Ginette, de course director en divemaster die ons duikschooltje gaan waarnemen tijdens onze afwezigheid, "inwerken". Laten zien waar alles ligt en hoe alles werkt in de duikschool en natuurlijk de verschillende duiklocaties uitleggen. Ik heb alles voorgewerkt en op geschreven, zodat ze niet mis kunnen grijpen. Jaja, het is weer net als vroeger op mijn werk, een week voorbereiding en volledige instructies voor de achterblijvers... Maar het valt mee hoor, zo'n duikschooltje is toch een stuk minder ingewikkeld dan een fulltime export-functie, gelukkig.
dinsdag 3 april 2012
Zomaar een avond
We hebben een goeie dag gehad. Het was gelukkig weer mooi weer en we zijn met een groepje van 3 uit duiken geweest.
Nu is het avond, de zon is al een tijdje onder, en ik lig in m’n hangmat op de veranda terwijl de I-pod mijn favoriete muziek speelt. Boven me, op het golfplaten dak zijn de gekko’s op jacht naar de nachtvlinders die rond de lamp fladderen. Het blijken onhandige jagers en de nachtvlinders (zelf ook nerveuze dwarrelaars) ontsnappen regelmatig met succes aan een aanval.
Nu is het avond, de zon is al een tijdje onder, en ik lig in m’n hangmat op de veranda terwijl de I-pod mijn favoriete muziek speelt. Boven me, op het golfplaten dak zijn de gekko’s op jacht naar de nachtvlinders die rond de lamp fladderen. Het blijken onhandige jagers en de nachtvlinders (zelf ook nerveuze dwarrelaars) ontsnappen regelmatig met succes aan een aanval.
Zojuist zijn de kinkajou’s weer langsgekomen. Hoewel de meeste altijd de veilige route via de beschutte bomen nemen was er nu een brutaaltje die via de elektriciteitsdraad de veranda opkwam en pontificaal over de balustrade naar de andere kant liep om daar weer in een boom te verdwijnen. Heel soms komen er ook nachtaapjes voorbij, maar die zijn nauwelijks te spotten. Je hoort ze van tak naar tak springen en als je mazzel hebt zie je nog net een pluizige staart wegglippen. Maar het blijft genieten...
Roberto brengt me nog een glaasje wijn en kruipt dan weer met een boek in zijn eigen hangmat. In de verte zie ik de lichtjes van de zeilboten die in de baai voor anker liggen. Dichterbij, in de schaduw van de bomen zie ik andere lichtjes opflikkeren: glimwormen, ook wel vuurvliegjes genoemd. Een hele foute benaming want het zijn geen vliegen noch wormen, ze blijken tot de keverfamilie te behoren (ja,ja, de wondere wereld van al die dieren hier maakt me nieuwsgierig en dan is Wikipedia een uitkomst...). Hoe dan ook, hun groen-fluorescerende lichtjes geven de avond een sprookjesachtige sfeer. Heerlijk relaxt, wieg ik zachtjes heen en weer en geniet met volle teugen: zo weinig te doen en tegelijk zoveel te beleven...
woensdag 28 maart 2012
Vakantie
Nog een paar weekjes en dan vertrekken we (op 19 april) naar Nederland waar we een goeie 3 weken vakantie hebben. Hoewel vakantie... de ervaring heeft inmiddels geleerd dat als je in het buitenland woont, het tijdelijk verblijf in Nederland altijd volgepland is met zakelijke aangelegenheden en privé-afspraken. En vooral de zakelijke aangelegenheden vergen de nodige voorbereiding. Zo moet mijn credit card (vervroegd) verlengd worden dus heb ik geprobeerd om dat via e-mail te regelen. Helaas, dat gaat alleen telefonisch dus moet ik, ongeveer een week voordat we vertrekken, met de ING bellen om dit te regelen zodat de credit card kan arriveren in de periode dat we in Nederland zijn.
Verder moet Roberto een nieuw paspoort aanvragen en aangezien we in Panama geen Nederlandse ambassade hebben, leek het ons beter om dat ook maar tijdens ons verblijf in Nederland te doen. We hadden al uitgezocht dat we, bij gebrek aan een woongemeente, het paspoort bij een speciale afdeling bij de gemeente Den Haag moeten aanvragen. Ook daar blijkt het onmogelijk om informatie via e-mail te verkrijgen en worden we naar een speciaal telefoonnummer verwezen. Gezien het tijdsverschil van 7 uur en de kantooruren van de gemeente is dat een hele uitdaging, zeker aangezien het speciale telefoonnummer vanuit het buitenland niet werkt. Gelukkig heb ik een behulpzame zus die, ondanks haar eigen drukke leventje, wel even voor ons wil bellen. Geen probleem, afspraak gemaakt, de heer van Heijningen moet er wel voor zorgen dat hij een bewijs van zijn Nederlandse nationaliteit bij zich heeft. Nou da's makkelijk, hij heeft zijn nog geldige paspoort uiteraard toch bij zich. Eh... nee, dat blijkt dus onvoldoende bewijs. Aangezien hij al een tijdje in het buitenland woont, zou het namelijk kunnen dat hij inmiddels een andere nationaliteit heeft aangenomen... Hij moet een verklaring hebben van een Nederlandse ambassade (niet ouder dan 2 weken) dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft. Dat betekent dat hij vlak voor de reis naar Nederland nog "even" naar San José (Costa Rica) moet om daar bij de ambassade zo'n verklaring af te halen. En op basis waarvan maakt de ambassade die verklaring dan? Waarschijnlijk op basis van zijn huidige paspoort... (iets anders kunnen we echt niet bedenken). Zuslief belt dus nog maar eens terug naar de gemeente Den Haag en na wat discussie, komen ze tot de conclusie dat de stempels in het paspoort (de toeristenvisa) die we verzameld hebben tijdens onze halfjaarlijkse uitstapjes naar Costa Rica (en soms Nederland), voldoende bewijs zouden moeten zijn dat Roberto geen andere nationaliteit heeft en nog steeds oer-hollands is. We zijn benieuwd....
Overigens hoeven we deze keer de duikschool niet te sluiten als we naar Nederland gaan. Michel, een PADI Course Director, en zijn vrouw die sinds een jaar in Bocas wonen, willen het tijdens onze afwezigheid wel voor ons waarnemen, dus daar zijn we heel blij mee!
Rest ons niets anders dan ons voor te bereiden én te verheugen op onze Hollandse vakantie, want we kijken er erg naar uit om de familie weer te zien (vooral mijn vader, want die is inmiddels ernstig ziek en zit sinds een aantal maanden in een verpleegtehuis) en zoveel mogelijk de vrienden op te zoeken. En een aantal zakelijke dingen te regelen natuurlijk...
Verder moet Roberto een nieuw paspoort aanvragen en aangezien we in Panama geen Nederlandse ambassade hebben, leek het ons beter om dat ook maar tijdens ons verblijf in Nederland te doen. We hadden al uitgezocht dat we, bij gebrek aan een woongemeente, het paspoort bij een speciale afdeling bij de gemeente Den Haag moeten aanvragen. Ook daar blijkt het onmogelijk om informatie via e-mail te verkrijgen en worden we naar een speciaal telefoonnummer verwezen. Gezien het tijdsverschil van 7 uur en de kantooruren van de gemeente is dat een hele uitdaging, zeker aangezien het speciale telefoonnummer vanuit het buitenland niet werkt. Gelukkig heb ik een behulpzame zus die, ondanks haar eigen drukke leventje, wel even voor ons wil bellen. Geen probleem, afspraak gemaakt, de heer van Heijningen moet er wel voor zorgen dat hij een bewijs van zijn Nederlandse nationaliteit bij zich heeft. Nou da's makkelijk, hij heeft zijn nog geldige paspoort uiteraard toch bij zich. Eh... nee, dat blijkt dus onvoldoende bewijs. Aangezien hij al een tijdje in het buitenland woont, zou het namelijk kunnen dat hij inmiddels een andere nationaliteit heeft aangenomen... Hij moet een verklaring hebben van een Nederlandse ambassade (niet ouder dan 2 weken) dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft. Dat betekent dat hij vlak voor de reis naar Nederland nog "even" naar San José (Costa Rica) moet om daar bij de ambassade zo'n verklaring af te halen. En op basis waarvan maakt de ambassade die verklaring dan? Waarschijnlijk op basis van zijn huidige paspoort... (iets anders kunnen we echt niet bedenken). Zuslief belt dus nog maar eens terug naar de gemeente Den Haag en na wat discussie, komen ze tot de conclusie dat de stempels in het paspoort (de toeristenvisa) die we verzameld hebben tijdens onze halfjaarlijkse uitstapjes naar Costa Rica (en soms Nederland), voldoende bewijs zouden moeten zijn dat Roberto geen andere nationaliteit heeft en nog steeds oer-hollands is. We zijn benieuwd....
Overigens hoeven we deze keer de duikschool niet te sluiten als we naar Nederland gaan. Michel, een PADI Course Director, en zijn vrouw die sinds een jaar in Bocas wonen, willen het tijdens onze afwezigheid wel voor ons waarnemen, dus daar zijn we heel blij mee!
Rest ons niets anders dan ons voor te bereiden én te verheugen op onze Hollandse vakantie, want we kijken er erg naar uit om de familie weer te zien (vooral mijn vader, want die is inmiddels ernstig ziek en zit sinds een aantal maanden in een verpleegtehuis) en zoveel mogelijk de vrienden op te zoeken. En een aantal zakelijke dingen te regelen natuurlijk...
maandag 19 maart 2012
Changuinola
We moesten afgelopen zaterdag naar Changuinola voor de nacontrole bij de gynaecoloog. Het is al weken behoorlijk slecht weer en ook zaterdag was geen uitzondering dus in de vroege ochtend ondernemen we in de stromende regen de lange reis (bootje, boot, bus) naar Changuinola en om 9 uur zitten we bij de arts. Het inwendige onderzoek was goed (de cyste was goed weggehaald) maar het uitstrijkje wees uit dat het virus er nog steeds zit. Vorige keer was al met de biopsie bepaald dat het om een onschuldige variant ging en de arts meldde dat een dergelijk virus meestal binnen twee jaar vanzelf verdwijnt. Desondanks heb ik toch een zalf meegekregen om het virus tegen te gaan en over een half jaar moeten we weer terugkomen voor een volgende controle (afwachten dus maar weer).
Altijd tegen de tijd dat we weten dat we naar Changuinola gaan, hebben we een hele waslijst aan zaken die we op de eilanden niet kunnen krijgen en vanuit Changuinola mee moeten nemen. Dus ook deze zaterdag lopen we de druilerige hoofdstraat een paar keer op en neer om alles te vinden (in de zon is Changuinola al geen gezellig stadje, maar in de regen wordt het helemaal troosteloos). We moesten o.a. een nieuwe printer hebben want de onze was kapot (koud een jaar oud, weet je nog), maar die wilden we pas op het laatst kopen in verband met het gesjouw. Dat was ons bijna funest geworden, want we hadden een aanbieding gevonden, maar toen we aan het eind van de dag terug gingen om die te kopen, waren ze al bijna helemaal uitverkocht, op één na gelukkig, die we toen maar heel snel ingepinseld hebben.
We zijn blij als we aan het eind van de middag bepakt en bezakt weer thuis zijn; het dagje "grote stad" zit er gelukkig weer voor een tijdje op!
Verder is het ineens weer heel stil en rustig met duikers, want zoals gezegd is het al weken slecht weer met vooral 's nachts ongelooflijk veel regen (op sommige dagen moeten de kaplaarzen alweer aan) en dat jaagt de toeristen helaas vroegtijdig naar andere oorden...
Altijd tegen de tijd dat we weten dat we naar Changuinola gaan, hebben we een hele waslijst aan zaken die we op de eilanden niet kunnen krijgen en vanuit Changuinola mee moeten nemen. Dus ook deze zaterdag lopen we de druilerige hoofdstraat een paar keer op en neer om alles te vinden (in de zon is Changuinola al geen gezellig stadje, maar in de regen wordt het helemaal troosteloos). We moesten o.a. een nieuwe printer hebben want de onze was kapot (koud een jaar oud, weet je nog), maar die wilden we pas op het laatst kopen in verband met het gesjouw. Dat was ons bijna funest geworden, want we hadden een aanbieding gevonden, maar toen we aan het eind van de dag terug gingen om die te kopen, waren ze al bijna helemaal uitverkocht, op één na gelukkig, die we toen maar heel snel ingepinseld hebben.
We zijn blij als we aan het eind van de middag bepakt en bezakt weer thuis zijn; het dagje "grote stad" zit er gelukkig weer voor een tijdje op!
Verder is het ineens weer heel stil en rustig met duikers, want zoals gezegd is het al weken slecht weer met vooral 's nachts ongelooflijk veel regen (op sommige dagen moeten de kaplaarzen alweer aan) en dat jaagt de toeristen helaas vroegtijdig naar andere oorden...
zondag 11 maart 2012
Woelig weekje
We hebben de afgelopen week in het hostel gewerkt want Tom en Ina hadden een weekje vakantie. Nou hebben we in 2010 ruim 8 maanden in het hostel gewerkt dus het werk is routine, maar gecombineerd met de duikschool is het soms een nogal hectische toestand, zeker in het hoogseizoen. Met name de ochtenden kunnen chaotisch zijn, als er hotelgasten vertrekken of juist arriveren (met de beroemde nachtbus uit Panama City), andere hotelgasten vragen hebben over tours of snorkelspullen willen huren en iedereen ondertussen ook nog graag wil ontbijten. Tussendoor ontvangen we onze duikgasten, laten ze de noodzakelijke documenten invullen en daarna "aankleden" (wetsuits, jackets en vinnen passen), terwijl Roberto de duikspullen op het dek klaar zet. Op het laatste moment moet de hond dan nog even worden uitgelaten, want als Roberto straks weg is en ik alleen in het hostel zit, kan ik niet met haar naar buiten. En dan, rond een uur of 11, is Roberto vertrokken met zijn duikers en zijn alle hotelgasten op weg met een tour of naar het strand en zit ik ineens in m'n eentje in het hostel.... (rúst!) Tegen de tijd dat Roberto terugkomt met zijn duikers, komen ook de eerste gasten weer van het strand of arriveren er nieuwe hotelgasten en is het weer even een drukte van belang.
Verder krijgen we woensdag een belletje van de "bekende van een bekende" die in Panama City één en ander voor ons zou regelen in verband met ons NIT nummer. Hij was in Bocas en Roberto moest nú komen om iets aan te vragen en te tekenen. Gelukkig was Roberto die dag toevallig niet aan het duiken, dus hij graait wat spullen bij elkaar en staat al op het dek om een bootje te nemen als de man weer opbelt. Nog niet komen, want er moet toch eerst nog iets geannuleerd worden in Panama City en de man heeft zijn collega aldaar opdracht gegeven om dat direct te doen, dus Roberto moet even afwachten. Om half 4 volgt er weer een belletje dat Rob echt direct moet komen want het document kan nu aangevraagd en ondertekend worden en de instantie waar dat gebeuren moet sluit om 4 uur! Goed, Roberto redt het allemaal precies en dan melden ze doodleuk dat het document vóór aanstaande maandag in Changuinola moet zijn. Dát lukt ons dus nooit, want Roberto heeft de komende dagen duikers en dan kan ik niet weg want er moet iemand in het hostel zijn.... Maar dan zegt de medewerkster van de instantie dat zij de volgende dag toch naar Changuinola moet en dat zij het wel even wil afgeven. Lang leve de behulpzame mensen!
Het weekje eindigt letterlijk met een knal. Vrijdagmiddag lig ik in de hangmat een boek te lezen en zit Roberto (al terug van het duiken) in de duikschool achter de computer als we een enorm gekraak horen gevolgd door stromend water. Het was de hele week al onstuimig weer geweest met regen en wind en een woelige zee met hoog water en enorme golven die onder het hostel door rollen en tegen de waterkant kapot slaan. Eén van die golven had nu een paar pijpleidingen die onder het hostel bevestigd zijn kapot geslagen met als gevolg dat er op verschillende plekken water wegliep. Ervaren als we hier inmiddels mee zijn, proberen we het water van het eiland af te sluiten (wat slechts gedeeltelijk lukt) en gaan we op zoek naar Oskie, onze "watermanager". Die staat tien minuten later tot aan z'n nek in het water onder het huis en neemt de schade op: er is zowel een pijp van de waterleiding als een pijp van het septic systeem kapot. Oskie haalt wat reserve-materiaal en gereedschap en een uurtje later is het alweer gefikst. Lang leve de behulpzame mensen!
Zaterdag komen Tom en Ina aan het eind van de middag weer terug en nemen het beheer van het hostel weer over. Wij pakken ons boeltje en trakteren onszelf op een hapje eten bij Ca'Venice. Het restaurant staat ook over het water en terwijl we genieten van een glaasje wijn en een lekkere pizza, rollen de nog altijd heftige golven onder het terras door en spoelen als het ware de laatste resten van dit woelige weekje weg.
Verder krijgen we woensdag een belletje van de "bekende van een bekende" die in Panama City één en ander voor ons zou regelen in verband met ons NIT nummer. Hij was in Bocas en Roberto moest nú komen om iets aan te vragen en te tekenen. Gelukkig was Roberto die dag toevallig niet aan het duiken, dus hij graait wat spullen bij elkaar en staat al op het dek om een bootje te nemen als de man weer opbelt. Nog niet komen, want er moet toch eerst nog iets geannuleerd worden in Panama City en de man heeft zijn collega aldaar opdracht gegeven om dat direct te doen, dus Roberto moet even afwachten. Om half 4 volgt er weer een belletje dat Rob echt direct moet komen want het document kan nu aangevraagd en ondertekend worden en de instantie waar dat gebeuren moet sluit om 4 uur! Goed, Roberto redt het allemaal precies en dan melden ze doodleuk dat het document vóór aanstaande maandag in Changuinola moet zijn. Dát lukt ons dus nooit, want Roberto heeft de komende dagen duikers en dan kan ik niet weg want er moet iemand in het hostel zijn.... Maar dan zegt de medewerkster van de instantie dat zij de volgende dag toch naar Changuinola moet en dat zij het wel even wil afgeven. Lang leve de behulpzame mensen!
Het weekje eindigt letterlijk met een knal. Vrijdagmiddag lig ik in de hangmat een boek te lezen en zit Roberto (al terug van het duiken) in de duikschool achter de computer als we een enorm gekraak horen gevolgd door stromend water. Het was de hele week al onstuimig weer geweest met regen en wind en een woelige zee met hoog water en enorme golven die onder het hostel door rollen en tegen de waterkant kapot slaan. Eén van die golven had nu een paar pijpleidingen die onder het hostel bevestigd zijn kapot geslagen met als gevolg dat er op verschillende plekken water wegliep. Ervaren als we hier inmiddels mee zijn, proberen we het water van het eiland af te sluiten (wat slechts gedeeltelijk lukt) en gaan we op zoek naar Oskie, onze "watermanager". Die staat tien minuten later tot aan z'n nek in het water onder het huis en neemt de schade op: er is zowel een pijp van de waterleiding als een pijp van het septic systeem kapot. Oskie haalt wat reserve-materiaal en gereedschap en een uurtje later is het alweer gefikst. Lang leve de behulpzame mensen!
Zaterdag komen Tom en Ina aan het eind van de middag weer terug en nemen het beheer van het hostel weer over. Wij pakken ons boeltje en trakteren onszelf op een hapje eten bij Ca'Venice. Het restaurant staat ook over het water en terwijl we genieten van een glaasje wijn en een lekkere pizza, rollen de nog altijd heftige golven onder het terras door en spoelen als het ware de laatste resten van dit woelige weekje weg.
dinsdag 6 maart 2012
Belastingperikelen
Eind januari schreef ik dat we onze boekhouding naar de accountant hadden gebracht in verband met het opstellen van de officiële cijfers en de opgave aan de belasting. We hadden toen al zo'n voorgevoel dat dat hoofdstuk nog wel een staartje zou krijgen. En jawel, afgelopen week kregen we een telefoontje van de accountant. De boeken en bonnen waren allemaal prima in orde (tot zover dus geslaagd) maar toen de accountant bij de overheid de aangifte wilde indienen, bleek dat ons bedrijf officieel niet bestaat!
Hoe het mogelijk is? We hebben geen idee.
Toen we december 2010 met ons bedrijfje begonnen, hebben we ons goed geïnformeerd en alle nodige stappen ondernomen. Allereerst hebben we ons laten registreren bij één of andere overheidsinstantie zodat we toestemming kregen om een bedrijfje op te richten. Daarna konden we het bedrijf zelf oprichten met de zogenaamde "Aviso de Operacion". Tot slot moesten we ons laten registreren bij de gemeente Bocas del Toro, om ons in staat te stellen iedere maand de gemeentelijke belasting te betalen. Uiteraard hoorde bij iedere stap weer een betaling, daar ontkom je ook hier niet aan, maar verder liep het hele proces vlotjes.
Naar nu blijkt, wordt er bij dit proces automatisch ook een NIT nummer aangevraagd bij de overheid cq belastingdienst. Inmiddels zijn we erachter dat voor ons dat nummer wel is aangevraagd, maar dat deze nooit volledig verwerkt is; het nummer is bij de belastingdienst nog steeds "pending" oftewel "hangende". En zoals dat bij overheidsinstanties over de hele wereld gaat, zegt de Panamese belastingdienst: "Geen NIT nummer, geen bedrijf. Geen bedrijf, geen aangifte!"
En dus kunnen we geen belasting betalen. Klinkt leuk, maar is natuurlijk niet slim, dus op dit moment zijn we met behulp van de accountant en diverse officiële instanties (en vooral "bekenden van bekenden" bij die officiële instanties) aan het proberen om dat NIT nummer alsnog geactiveerd te krijgen, zodat we als keurig, bestaand bedrijf onze belasting kunnen betalen.
Wordt waarschijnlijk nog wel vervolgd...
Hoe het mogelijk is? We hebben geen idee.
Toen we december 2010 met ons bedrijfje begonnen, hebben we ons goed geïnformeerd en alle nodige stappen ondernomen. Allereerst hebben we ons laten registreren bij één of andere overheidsinstantie zodat we toestemming kregen om een bedrijfje op te richten. Daarna konden we het bedrijf zelf oprichten met de zogenaamde "Aviso de Operacion". Tot slot moesten we ons laten registreren bij de gemeente Bocas del Toro, om ons in staat te stellen iedere maand de gemeentelijke belasting te betalen. Uiteraard hoorde bij iedere stap weer een betaling, daar ontkom je ook hier niet aan, maar verder liep het hele proces vlotjes.
Naar nu blijkt, wordt er bij dit proces automatisch ook een NIT nummer aangevraagd bij de overheid cq belastingdienst. Inmiddels zijn we erachter dat voor ons dat nummer wel is aangevraagd, maar dat deze nooit volledig verwerkt is; het nummer is bij de belastingdienst nog steeds "pending" oftewel "hangende". En zoals dat bij overheidsinstanties over de hele wereld gaat, zegt de Panamese belastingdienst: "Geen NIT nummer, geen bedrijf. Geen bedrijf, geen aangifte!"
En dus kunnen we geen belasting betalen. Klinkt leuk, maar is natuurlijk niet slim, dus op dit moment zijn we met behulp van de accountant en diverse officiële instanties (en vooral "bekenden van bekenden" bij die officiële instanties) aan het proberen om dat NIT nummer alsnog geactiveerd te krijgen, zodat we als keurig, bestaand bedrijf onze belasting kunnen betalen.
Wordt waarschijnlijk nog wel vervolgd...
dinsdag 28 februari 2012
Wie volgt ons nog?
Time flies when you're having fun!
We zitten alweer een goeie twee jaar in Panama en het blog bestaat al sinds november 2009. Ik heb nog steeds heel veel plezier in het schrijven van de wekelijkse verhaaltjes, hoewel het tegenwoordig ook wel eens lastig is om een nieuw onderwerp te verzinnen. In tegenstelling tot het eerste jaar gebeurt er momenteel weinig enerverend. Dat vinden wij niet zo erg want het gaat gewoon lekker z'n gangetje, maar het moge duidelijk zijn dat je over "z'n gangetje" niet echt spectaculair schrijven kan. Bovendien heb ik alle dagelijkse gebeurtenissen in de afgelopen twee jaar wel zo'n beetje beschreven en loop ik dus het risico om in herhalingen te vervallen.
Het bracht ons bij de volgende vraag: wie volgt het blog nog? Te meer omdat we sinds augustus 2011 dankzij het enorme gestuntel van weblog.nl ineens een aantal maanden uit de lucht waren... We hebben toen wel geprobeerd zoveel mogelijk mensen via e-mail te bereiken, maar we kunnen ons voorstellen dat veel mensen ons toen uit het oog zijn verloren.
Natuurlijk weten we van wat familieleden en vrienden dat ze het blog nog regelmatig lezen, maar verder hebben we eigenlijk geen idee. Soms krijgen we vanuit onverwachte hoek ineens een reactie op een verhaaltje en dat is toch altijd weer heel leuk ("Goh, die leest ons blog ook nog, hoe zou het daarmee zijn...").
Dus bij deze een oproepje: Volg je ons blog nog (af en toe), laat het ons weten!
klik hieronder op "reacties" en laat een berichtje achter
We zitten alweer een goeie twee jaar in Panama en het blog bestaat al sinds november 2009. Ik heb nog steeds heel veel plezier in het schrijven van de wekelijkse verhaaltjes, hoewel het tegenwoordig ook wel eens lastig is om een nieuw onderwerp te verzinnen. In tegenstelling tot het eerste jaar gebeurt er momenteel weinig enerverend. Dat vinden wij niet zo erg want het gaat gewoon lekker z'n gangetje, maar het moge duidelijk zijn dat je over "z'n gangetje" niet echt spectaculair schrijven kan. Bovendien heb ik alle dagelijkse gebeurtenissen in de afgelopen twee jaar wel zo'n beetje beschreven en loop ik dus het risico om in herhalingen te vervallen.
Het bracht ons bij de volgende vraag: wie volgt het blog nog? Te meer omdat we sinds augustus 2011 dankzij het enorme gestuntel van weblog.nl ineens een aantal maanden uit de lucht waren... We hebben toen wel geprobeerd zoveel mogelijk mensen via e-mail te bereiken, maar we kunnen ons voorstellen dat veel mensen ons toen uit het oog zijn verloren.
Natuurlijk weten we van wat familieleden en vrienden dat ze het blog nog regelmatig lezen, maar verder hebben we eigenlijk geen idee. Soms krijgen we vanuit onverwachte hoek ineens een reactie op een verhaaltje en dat is toch altijd weer heel leuk ("Goh, die leest ons blog ook nog, hoe zou het daarmee zijn...").
Dus bij deze een oproepje: Volg je ons blog nog (af en toe), laat het ons weten!
klik hieronder op "reacties" en laat een berichtje achter
dinsdag 21 februari 2012
Geen tijd
Sinds de dag dat de blokkades werden opgeheven en er weer mensen naar Bocas konden komen, hebben we het druk, druk, druk. We gaan iedere dag met volle boten op pad en moeten zelfs af en toe "nee" verkopen.
Dat brengt ook gelijk weer wat strubbels met zich mee, want juist in deze drukke tijd gaat de motor van de boot kapot. Niet ons eigendom (wij huren de boot) dus geen kostenpost voor ons, maar wel vervelend want de motor moet gemaakt worden en daar hebben we met onze dagelijkse duiken eigenlijk geen tijd voor. Gelukkig is onze bootkapitein vindingrijk en weet hij tijdelijk ergens een ouwe motor te lenen, terwijl de "onze" wordt gerepareerd.
Bijna direct erna gaat het volgende kapot. Dit keer is het de compressor bij de duikshop in Bocas. Ook niet ons eigendom, maar ook weer lastig want alle duikshops moeten nu bij één en dezelfde collega de flessen laten vullen en die kan die hoeveelheid nauwelijks aan.
En dan, als klap op de vuurpijl, begeeft een derde apparaat het: onze printer. Dit keer wél ons eigendom en dus niet alleen vervelend, maar ook een kostenpost. Zoals al eerder gezegd, is de gemiddelde levensduur van elektrische apparaten hier ongeveer een jaar en onze printer is helaas geen uitzondering op die regel. We kochten hem in januari 2011, zo'n handige drie-in-één copier/printer/scanner. De scanner gaf als eerste de geest, zo'n 3 maanden geleden. Op zich niet zo'n probleem; in plaats van beelden scannen, maken we tegenwoordig gewoon een digitale foto om per mail te versturen en dat werkt ook. Sinds een week werkt de printer echter ook niet meer en dat is wel een probleem. We hebben inmiddels, met onze beperkte kennis, alle mogelijke oplossingen al geprobeerd (software opnieuw installeren, nieuwe kabels proberen) maar de printer blijft zwijgen. We moeten dus een nieuwe kopen en daarvoor moeten we naar Changuinola (op het vaste land) maar daar hebben we met al die drukte geen tijd voor! Er zit dus even niets anders op dan te improviseren. Gelukkig kun je hier in Panama nog met een dergelijk excuus aan komen onder het mom van "tja, dit is Panama, hè." We tellen onze zegeningen want vooralsnog doet het kopieergedeelte het nog wel.
O ja, dat zou ik bijna vergeten. Het is hier natuurlijk ook nog Carnaval! Op Bastimentos merken we daar weinig van maar in Bocas zijn er dagelijkse optochten en feesten tot diep in de nacht. Eigenlijk hadden we ons voorgenomen om dit jaar eens een kijkje te nemen en dan wat leuke foto- en video-opnames te maken. Maar ja, geen tijd hè.....
Dat brengt ook gelijk weer wat strubbels met zich mee, want juist in deze drukke tijd gaat de motor van de boot kapot. Niet ons eigendom (wij huren de boot) dus geen kostenpost voor ons, maar wel vervelend want de motor moet gemaakt worden en daar hebben we met onze dagelijkse duiken eigenlijk geen tijd voor. Gelukkig is onze bootkapitein vindingrijk en weet hij tijdelijk ergens een ouwe motor te lenen, terwijl de "onze" wordt gerepareerd.
Bijna direct erna gaat het volgende kapot. Dit keer is het de compressor bij de duikshop in Bocas. Ook niet ons eigendom, maar ook weer lastig want alle duikshops moeten nu bij één en dezelfde collega de flessen laten vullen en die kan die hoeveelheid nauwelijks aan.
En dan, als klap op de vuurpijl, begeeft een derde apparaat het: onze printer. Dit keer wél ons eigendom en dus niet alleen vervelend, maar ook een kostenpost. Zoals al eerder gezegd, is de gemiddelde levensduur van elektrische apparaten hier ongeveer een jaar en onze printer is helaas geen uitzondering op die regel. We kochten hem in januari 2011, zo'n handige drie-in-één copier/printer/scanner. De scanner gaf als eerste de geest, zo'n 3 maanden geleden. Op zich niet zo'n probleem; in plaats van beelden scannen, maken we tegenwoordig gewoon een digitale foto om per mail te versturen en dat werkt ook. Sinds een week werkt de printer echter ook niet meer en dat is wel een probleem. We hebben inmiddels, met onze beperkte kennis, alle mogelijke oplossingen al geprobeerd (software opnieuw installeren, nieuwe kabels proberen) maar de printer blijft zwijgen. We moeten dus een nieuwe kopen en daarvoor moeten we naar Changuinola (op het vaste land) maar daar hebben we met al die drukte geen tijd voor! Er zit dus even niets anders op dan te improviseren. Gelukkig kun je hier in Panama nog met een dergelijk excuus aan komen onder het mom van "tja, dit is Panama, hè." We tellen onze zegeningen want vooralsnog doet het kopieergedeelte het nog wel.
O ja, dat zou ik bijna vergeten. Het is hier natuurlijk ook nog Carnaval! Op Bastimentos merken we daar weinig van maar in Bocas zijn er dagelijkse optochten en feesten tot diep in de nacht. Eigenlijk hadden we ons voorgenomen om dit jaar eens een kijkje te nemen en dan wat leuke foto- en video-opnames te maken. Maar ja, geen tijd hè.....
maandag 13 februari 2012
Onder water
 |
| Flying Gurnard / Vliegende Poon |
 |
| Nurseshark / Verpleegstershaai |
 |
| Eagleray / Adelaarsrog |
We hebben nog wel een heel leuk onderwater-filmpje in de aanbieding. Een maandje geleden hadden we namelijk een Duits stelletje dat bij ons de Open Water cursus deed en hij maakte op de laatste dag deze redelijk unieke opname (klik op de link om het filmpje te zien):
Moray / Murene
Abonneren op:
Posts (Atom)