K(r)oningsdag

Het is vandaag een memorabele dag. Een troonswisseling is tenslotte iets wat een mens maar twee, of hooguit drie keer in zijn leven meemaakt. Tenminste, in Nederland... Voor de britten ligt het anders. Ik denk dat toen Beatrix eind januari haar abdicatie aankondigde dat prins Charles wel even Queen Elisabeth heeft aangestoten met de woorden: "Kijk moeder, zó doe je dat nou..."
Maar de Nederlanders maken dit dus 2 à 3 keer mee. De eerste keer is meestal in hun kinderjaren, de tweede keer in hun "mid-life" en als ze tijd van leven hebben misschien nog een keer als ze bejaard zijn. Punt is, dat je het hoogst waarschijnlijk maar één keer echt heel bewust meemaakt en dat is voor ons dus nu.
Wat het voor ons extra memorabel maakt is het feit dat we inmiddels in het buitenland wonen. Want hoewel we uiteraard via internet wel het nodige kunnen lezen, krijgen we lang niet alles mee van wat zich allemaal rond de troonswisseling afspeelt. Vooral datgene wat op de televisie is vertoond, aan interviews en speciale programma's, hebben we moeten missen, omdat ons internet eenvoudig veel te traag is om televisie-uitzendingen te bekijken.
Eén ding kon ons echter onmogelijk ontgaan en dat is de commotie rondom het officiële Koningslied en alle alternatieve koningsliederen die plotseling overal opdoken. Mede dankzij Facebook (zo'n videoclip lukt nog net met ons internet) hebben we kunnen meegenieten van de slechte én de goeie nummers.

Maar dat we in het buitenland wonen, wil nog niet zeggen dat we deze bijzondere dag niet kunnen vieren. Sterker nog, we zijn zelfs persoonlijk uitgenodigd!
Begin april kregen we een uitnodiging van de Nederlandse ambassadeur, de heer Wiebe de Boer, voor twee feestelijke evenementen: een ontbijt en een avondreceptie.
Het ontbijt zou plaatsvinden om 6.45 uur op de residentie van de ambassadeur. Voor het vroege tijdstip was gekozen, zo werd vermeld, "omdat men dan live via een satellietverbinding getuige kan zijn van de beëdiging en inhuldiging van Zijne Majesteit de Koning tijdens de Verenigde Vergadering van de Staten-Generaal."

De receptie, met een "protocollair officieel karakter", zou  worden gehouden in het bezoekerscentrum van de Miraflores sluizen van het Panamakanaal. Naast de Nederlandse gemeenschap werden hiervoor ook Panamese regeringsvertenwoordigers, het Corps Diplomatique en Panamese overheidsmedewerkers en zakenlieden uitgenodigd.

Helaas hebben wij voor beide evenementen verstek moeten laten gaan en hebben wij de heren/dames hoogwaardigheidsbekleders niet kunnen verblijden met ons gezelschap. Panama City is voor ons niet echt naast de deur en het zou ons alles bij elkaar ruim drie dagen kosten om aan de festiviteiten deel te nemen. Daarbij komt dat we vandaag voor het eerst in een week weer eens klantjes hebben... En net als Willem Alexander blijven we nuchtere Hollanders: het werk gaat voor!

Dagelijks leven (2)

Het is haast onmogelijk om echt een vergelijking te maken tussen ons leven hier en in Nederland omdat het zó ontzettend anders is. Het heeft er natuurlijk ook mee te maken dat we op een eiland wonen. Als we in Panama op het vasteland in een stad(je) zouden wonen, dan zou het leven waarschijnlijk niet zo heel veel verschillen van dat in Nederland. Maar hier leven we toch op het "platte land" en ook nog eens in afgelegen gebied... Het leven hier ligt veel dichter bij de natuur en is een stuk primitiever.

Zo hebben we alle benodigde basis-dingen, maar verder geen luxe. Van de gebruikelijke huishoudelijke apparaten (het zogenaamde "witgoed") hebben we alleen een koelkast en een gasfornuis. We hebben in het dorp gelukkig wel elektriciteit (hoewel die af en toe uitvalt) voor de koelkast, maar er is hier geen gasvoorziening, dus voor het gasfornuis gebruiken we een grote (camping)gasfles.
Een wasmachine hebben we niet dus wassen gaat gewoon op de ouderwetse manier: met de hand. Wasmachines bestaan hier overigens wel; Tio Tom had er bijvoorbeeld eentje in het hostel en toen we daar nog werkten, mocht ik daarvan gebruik maken. Waarbij opgemerkt moet worden dat ook de wasmachines alleen maar met koud water wassen, aangezien ze geen verwarmingselement hebben. Als ik zou willen dan zouden we dus een wasmachine kunnen kopen (waarvoor we dan wel naar Changuinola moeten) maar ik vind het voor die paar T-shirts en korte broeken eigenlijk niet de moeite.
En jullie zullen begrijpen, een droger hebben we hier al helemaal niet nodig! De was hangt hier altijd vrolijk te wapperen aan de lijn...

We hebben op het eiland ook geen auto's; we doen dus alles te voet. Er is één straat in het dorp, een voetpad van twee meter breed, en verder lopen er onverharde paadjes door het oerwoud en de mangroves.

Zoals je ziet, het is hier allemaal lekker eenvoudig... Je zou kunnen zeggen: het leven is een soort permanent kamperen! ;-)

En dan de regelgeving... die hebben ze hier ook hoor! Alleen is het allemaal wat minder georganiseerd als in Nederland. En daarbij veranderen de regels ook te pas en te onpas zonder dat men het nodig vindt om je daarvan van tevoren op de hoogte te brengen.
Zo kan het dus voorkomen dat je al jaren keurig netjes de "caja seguro" (sociale verzekering voor de bootkapitein) maandelijks met behulp van een handgeschreven formuliertje betaalt, als ze op een blauwe maandagochtend ineens melden dat je het voortaan elektronisch moet doen (jaja, Panama automatiseert) en vol trots presenteren ze hun nieuwe website. Helaas hebben ze er niet aan gedacht om de betreffende website eerst zorgvuldig te testen, met als gevolg dat je de volgende 9 maanden iedere keer weer met je laptopje naar Bocas kan zodat ze daar je password kunnen re-setten (omdat hij iedere keer opnieuw niet functioneert) en vervolgens tot de conclusie komen dat de website inderdaad nog niet werkt en dat het dan nog maar even op de oude manier moet.
En dit is nog maar één voorbeeld...

De ervaring heeft ons geleerd dat je het maar het beste over je heen kan laten komen. Boos worden of (op z'n Europees) op je strepen gaan staan heeft echt geen enkele zin... En, uiteindelijk, met een beetje geduld, lossen de dingen zich toch altijd wel weer op.
Dus we halen onze schouders op en leven bij ons nieuwe motto: "Ach ja, dit is Panama..." 

Dagelijks leven

Oké, op verzoek van de lezer: schrijven over het dagelijks leven... en dat vind ik nu juist zo lastig, omdat het voor ons inmiddels al zo gewoon is.

Beginnen dan maar met de kwaliteit van het wc-papier? Die is niet bijzonder goed en daarbij is wc-papier nog duur ook. Net zoals alle levensmiddelen en dagelijkse benodigdheden hier trouwens. We zitten nu eenmaal op een eiland en alles moet met boten aangevoerd worden. We hebben in het dorp drie kleine winkeltjes die de basisbehoeften verkopen, maar je moet wel flexibel zijn met je boodschappenlijstje en kunnen improviseren met je recepten want ze hebben lang niet altijd alles op voorraad.
Maar na ruim drie jaar weten we wel, wát, we, wáár, wánneer, waarschíjnlijk kunnen kopen. Zo komt verse groente en fruit altijd op dinsdag met de veerboot vanaf het vasteland naar Colón, wat betekent dat wij op dinsdag aan het eind van de middag op Bastimentos voor groente en fruit kunnen shoppen.

Er worden ook veel dingen zelf door de mensen gemaakt. Onze oude buurvrouw (waar we eerst woonden, aan de rand van het oerwoud) heeft een klein bakkerijtje en bakt dagelijks broodjes. Maar ze bakt maar één soort tegelijk, dus de ene keer kun je kokosbroodjes ("Jonny-bread") bij haar kopen en de andere keer zoete broodjes ("Bons").

Overigens, Jonny-bread is een verbastering van "journey-bread". Het zijn soort pita-broodjes, die de mensen vroeger maakten om mee te nemen als ze op reis gingen. Ze worden gemaakt met geraspte kokos, vandaar dat ze ook wel cocosbread genoemd worden.

Maar terug naar de zelf gemaakte dingen. Onze bootkapitein heeft een stuk land met wat geiten, koeien en varkens en af en toe slacht hij een dier. Gedeeltelijk voor eigen gebruik en de rest verkoopt hij in het dorp. Wij kopen altijd de lever van hem en die is me toch lekker... Verser kan echt niet!
En vorige week kwam de zus van de bootkapitein met zelfgemaakte kokosolie en daar hebben we ook een fles van gekocht. Heerlijk om bijvoorbeeld pannenkoeken in te bakken...
Soms bakken we ook ons eigen brood (nee, niet met een broodbakmachine maar gewoon met bloem, melk, gist en een bakblik). Af en toe uit noodzaak omdat er in de winkel geen brood te krijgen is, maar ook omdat het gewoon lekker is.

Het is dus niet zozeer "eten wat de pot schaft" maar meer "eten wat de winkel of het dorp verschaft".

En zo heb ik toch weer een verhaaltje en realiseer ik me dat ik het eigenlijk alleen nog maar over de dagelijkse boodschappen heb gehad! Wordt dus vervolgd... ;-)

Het zijn de kleine dingen...

Ik zal eerlijk zijn: het wordt steeds lastiger om iedere keer weer een onderwerp voor mijn blog te vinden. Want ook hier wordt het leven natuurlijk uiteindelijk toch routine (en dat is ook best lekker). Bovendien denk ik dat ik in de drieënhalf jaar dat ik nu schrijf alle bijzondere aspecten van het leven hier wel een keertje heb belicht. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat wij inmiddels zó aan het leven hier gewend zijn dat wij ons niet meer realiseren dat het toch anders is dan in Nederland.

Dat merkte ik bijvoorbeeld deze week. We hadden mensen (een Nederlandse en een Amerikaan) op bezoek en die wilden aan het eind van de middag terug naar Bocas, dus die hadden een watertaxi nodig. Nu wonen we in het nieuwe huis helemaal aan het einde van het dorp en de bootjes hebben het niet altijd in de gaten als we op de pier staan te zwaaien. Maar daar hadden we al snel een oplossing voor bedacht: met een oude kussensloop en een stok hebben we een vlag in elkaar geflanst, die we nu gebruiken om bootjes te vlaggen. Dus toen die mensen een boot nodig hadden, pakte ik onze vlag en ging op de pier staan wapperen, waarop het Nederlandse meisje spontaan in de lach schoot. "Hoe is het mogelijk, een kussensloop en een stok... en het werkt nog ook!" En jawel, daar kwam al een bootje aan...

Zo zijn er wel meer dingen, die ik misschien nooit verteld heb, maar die toch wel "anders dan anders" zijn.
Het feit dat we alleen maar koud water hebben. Dat betekent dat we dus al ruim 3 jaar met koud water douchen. Met mooi weer is dat heerlijk, maar soms met slecht weer is dat wel eens afzien.
Het water is ook niet drinkbaar. Ons drinkwater kopen we in grote 5 gallon (ca. 19 liter) containers, die het mannetje van de supermarkt keurig thuis komt afleveren met zijn kruiwagen.
We hebben niet alleen een watermannetje maar ook een limoenenmannetje. Een oud baasje dat regelmatig langskomt met een versleten rugzakje vol limoenen.
En onze vuilnis wordt opgehaald met de vuilnis-boot.
 
Uiteraard blijven we genieten we van de natuur.
's Avonds hebben we de meest ongelooflijk prachtige, heldere sterrenhemels.
Na zonsondergang begint de kakofonie van de jungle met insecten, vogels, apen en nog een heleboel andere oerwoudgeluiden die ik na al die tijd nog steeds niet thuis kan brengen.
En toen eergisteravond het licht weer eens uitviel (gebeurt de laatste tijd wel vaker) zagen we in het water ineens een heleboel lichtjes opflikkeren en weer doven: bioluminescente organismen (insecten en bacteriën). Echt schitterend, het leek wel een sterrenhemel onder water!

Tja, het zijn de kleine dingen die het doen...

Hopelijk heb ik jullie in dit blog toch weer iets nieuws kunnen vertellen, maar misschien hebben jullie wel vragen over bepaalde aspecten van het leven hier waar ik nog nooit iets over verteld heb... Laat het me weten!

Hollen of stilstaan...

Het is de afgelopen maand ongelooflijk druk geweest en we kunnen maart afsluiten met een omzet die ruim anderhalf keer hoger is dan welke hoog-seizoen-maand dan ook! En omdat het de afgelopen week mooi weer was, gingen we iedere dag met een bootvol gelukkige mensen op stap.
Maar, zoals we al verwachten hadden, na Pasen tuimelen we van het hoogseizoen keihard het laagseizoen in en wordt het erg stil. Alsof iemand van hoger hand de kraan met toeristen heeft dichtgedraaid, is er van de één op de andere dag bijna niemand meer op het eiland te bekennen... Maar we klagen zeker niet. We hebben een boven verwachting goed hoogseizoen gedraaid en nu kunnen we gaan genieten van andere dingen.

Zo hadden we afgelopen zaterdag een onverwachts uitje. Roberto was 's morgens nog met  4 man/vrouw wezen duiken en na afloop kregen we de veelgestelde vraag: "Waar kunnen we hier lekker lunchen?" Terwijl Roberto de diverse restaurantjes opsomt, "Roots", "Aldo", "Alvin", "Firefly", herinner ik me ineens dat ik die ochtend op Facebook een post heb gezien dat the Firefly die middag een barbecue houdt. Op het moment dat ik dat  vertel, kijken Roberto en ik elkaar aan en denken allebei hetzelfde! En omdat het ernaar uitziet dat we de volgende dag toch niets te doen hebben, sluiten we de boel af en lopen we op ons gemak naar the Firefly, waar het al gezellig druk is. Een lokale dj draait vrolijke muziek en Lauren schenkt ons een heerlijke rum-punch in. Er zijn een heleboel bekenden, niet alleen locals maar ook een hoop klanten die de afgelopen week bij ons gedoken hebben, en we kletsen wat af met iedereen. Tussendoor genieten we nog van een heerlijke kip-saté met eigengemaakte pinda/kokos-saus en voor we het weten is de middag om.

Verder is het dus stil. En aangezien het sinds een dag of drie weer slecht weer is, hebben we de indruk dat zelfs de allerlaatste die-hard toerist inmiddels het eiland is ontvlucht.
Rest ons niets anders dan in een trui en lange broek (!) in onze hangmat te hangen en een boekje te lezen. Een hangmat overigens waar het weer droog is, gelukkig. De dakdekkers hebben goed werk verricht en we hebben aan den lijve kunnen ondervinden dat het dak (voorlopig) de meest hevige stortbuien weer kan doorstaan.

Dakdekkers

Sinds het laatste blog is het dan eindelijk mooi weer geworden en dat was maar goed ook want ons dak was aan reparatie toe. De laatste paar regenbuien drupte het namelijk ook in mijn hangmat. Weliswaar niet veel, maar toch... (niet handig als je e-reader nat wordt)
We hadden dus bij deze en gene nagevraagd wie ons dak zou kunnen maken en het antwoord bleek eenduidig: dat doen de indianen. En, zoals dat hier meestal gaat als je een beetje rondvraagt, enkele dagen later staat er een indiaan op de stoep die via-via gehoord heeft dat we een dakdekker nodig hebben en binnen vijf minuten is de deal rond.

De volgende ochtend komt hij in zijn cayuco (een uit een boomstam gehakte kano), volgeladen met palmbladeren, aan peddelen. De palmbladeren zijn allemaal al over de naaf doormidden gesneden en worden op ons dek uitgeladen, waarna er nog eens twee bootladingen volgen.

Samen met zijn helper klimt hij daarna het dak op, zijn helper blijft op het vlakke gedeelte staan en hijzelf klimt naar de nok van het puntdak. Inmiddels is er ook een jochie binnengekomen (ongetwijfeld een zoontje of neefje of ander verwantschap aan één van de mannen) die als "oppertje" fungeert.

Hij reikt de halve palmbladeren aan, aan de man op de eerste verdieping. Vervolgens, als er een hele stapel op het platte dak ligt, bindt de helper ze één voor één aan een touw waarmee de man op de nok ze naar boven hijst. Bij iedere handeling kraakt en zucht het dak vervaarlijk en ik kijk telkens weer angstvallig omhoog, in de verwachting dat er elk moment een indiaan op m'n schoot kan vallen, maar alles gaat goed.

De dakdekker knakt de bladeren halverwege en legt ze dakpansgewijs over de nok van het dak, zodat ze aan beide zijde over de punt hangen. Daarna volgt een tweede laag die ook dakpansgewijs maar in tegengestelde richting wordt neergelegd. Tot slot worden de bladeren met een touw aan het dak vastgeregen. Het is een tijdrovende klus en al met al zijn de mannen ruim vier uur in de brandende zon bezig geweest, maar nu ziet ons dak er weer picobello en regenbestendig uit (of dat ook zo ís, zal de volgende hoosbui ons leren...)

Niks bijzonders

Het is alweer een tijdje geleden dat ik geschreven heb, maar ja soms is er gewoon niets bijzonders te melden. Het regent gelukkig niet zo heel veel meer, maar het weer blijft wisselvallig. Het wordt hoog tijd dat we meer zon krijgen want ik ben inmiddels weer Hollands bleek.

Verder is het druk ("de zaak loopt als een dolle" om met Youp van 't Hek te spreken). De afgelopen week weer alle dagen met duikers op pad geweest en zelfs een paar keer nee moeten verkopen. En de agenda is tot en met begin april al volgeboekt! Volgende week is het Semana Santa (de week voor Pasen) en dat is duidelijk een vakantie-week want al sinds begin januari krijgen we reserveringen voor die periode binnen. Voor ons een nieuwe ervaring om al twee weken vooruit volgeboekt te zijn :o)
Het zullen waarschijnlijk de laatste loodjes zijn, want het hoogseizoen loopt hier tot medio april en de ervaring is dat het na Pasen vrij snel stil valt.

En gisteren hebben we ons laatste avondje thuisbioscoop gehad (tja, als je niet veel te vertellen hebt, ga je maar triviale zaken melden). De films, meegenomen vanuit Nederland op de harde schijf, zijn helaas op. En dat is jammer, want zo af en toe een filmpje kijken is toch wel erg leuk. We moeten dus maar eens gaan kijken of het lukt om een film te downloaden, hoewel ik vrees dat ons Panamese internet daar veel te traag voor is....

Regen, stroomstoring en andere perikelen

De storm is voorbij maar helaas, de regen weet niet van ophouden. Het is iedere dag hetzelfde liedje. 's Morgens als we wakker worden, is het grijs en grauw en miezert het. In de ochtend vallen er een aantal fikse buien maar in de loop van de middag klaart het dan langzaam op en aan het eind van de dag krijgen we zowaar een zonnetje. Al dagenlang denk ik "gelukkig, nu lijkt het toch echt op te klaren". Maar nee hoor, in de nacht begint het weer te hozen en de volgende ochtend is het weer grijs en grauw en miezerig. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik een maandje geleden schreef dat we smeekten om water, terwijl ik nu alleen maar denk "Genoeg! Onze watertanks stromen over....!"
Terug rekenend blijkt dat we al 12 dagen lang alleen maar regen hebben gehad en dat heeft ook zijn weerslag op de toeristen, want die vluchten massaal de eilanden af. Afgelopen week heeft het ons in ieder geval 3 Open Water cursussen gekost omdat de mensen (met slechts een weekje vakantie in het vooruitzicht) op zoek gingen naar de zon. Tja, da's balen maar wel begrijpelijk. Maar ondanks dat krijgen we ook nog steeds nieuwe aanvragen binnen, dus voor volgende week staat er weer een nieuwe Open Water cursus gepland. En nu maar hopen dat het weer wil meewerken.

Verder hebben we de afgelopen week twee keer in het donker gezeten. Het is al een tijdje geleden dat we stroomuitval gehad hadden, dus het kwam nogal onverwachts. De eerste keer zaten we net met vrienden een hapje te eten in een lokaal restaurantje toen het licht uitviel. Toen we in het donker terug naar huis liepen, zagen we bij het supermarktje een typisch tafereel. De supermarkten zijn altijd tot 22.00 uur open, maar zonder licht zijn de eigenaren bang voor diefstal, dus sluiten ze de hekken, maar gaan wel gewoon door met de verkoop. Met als gevolg dat iedereen voor de hekken staat te dringen en te schreeuwen, terwijl de gevraagde artikelen en het vereiste geld door het hek heen van hand wisselen.
Tijdens de tweede stroomstoring waren we gewoon thuis en werd het dus onverwachts een "candle-light cooking & dinner" sessie.

En dan de belasting-perikelen. Of liever gezegd het ontbreken daarvan. Zoals jullie misschien nog weten, hadden we vorig jaar allerlei toestanden met onze belastingaangifte omdat plotseling bleek dat ons bedrijf geen officieel registratienummer had. Dat heeft ons toen maanden gedoe gegeven en een hoop extra kosten (i.v.m. extra accountants en boetes). Maar, zoals toen werd beloofd, de registratie van het bedrijf was dan ook wel helemaal geregeld en de volgende aangifte zou geen problemen meer opleveren. En hoewel ik toen een grote slag om de arm hield, moet het gezegd worden: het klopt!
Begin februari heb ik de boekhouding naar onze accountant in Bocas gebracht en afgelopen week hebben we, keurig op tijd, onze belasting kunnen betalen. Een bedrag dat zonder al die extra kosten en boetes, reuze meeviel.

Storm

In de nacht van zaterdag op zondag worden we rond 3 uur gewekt door een flinke storm. Nu zijn we inmiddels wel gewend aan een regenbui die op het dak klettert, maar dit keer waait er ook een fikse wind die het golfplaten dak van onze badkamer doet klepperen. Veel slapen we die nacht niet meer want de storm neemt alleen maar in kracht toe een tegen de ochtend kunnen we de schade opnemen. Bankjes zijn omgewaaid, decoraties weggewaaid en overal liggen stukken palmblad die van het dak afkomstig zijn. We besluiten onze duikvlag maar naar beneden te halen, want die is al half aan flarden gewaaid.

Zondag overdag neemt de storm niet af; integendeel hij wordt alleen maar erger. De hele dag loeit de wind dwars door ons huis, want zo'n open huis is natuurlijk heerlijk op tropische dagen maar met dit weer heb je de storm dus ín je woonkamer. Het lijkt wel alsof we op een boot zitten: de lampenkappen zwiepen als een gek heen en weer en de hangmatten klapperen horizontaal in de wind. Ook het ijzeren uithangbord (waar nu nog niets op staat maar waar we een keer een duikvlag op willen verven) zwaait vervaarlijk van voor naar achter en kreunt en piept angstaanjagend. De zee, opgestuwd door de wind en het tij, draagt ook zijn steentje bij aan het onheilspellende tafereel. Grote grijze golven slaan met enorm kabaal tegen de bodem van ons huis en doet het op zijn palen schudden. Tot onze schrik waaien er ´s middags ook nog een paar palmbladeren tegelijk van het dak af, maar gelukkig blijft de schade beperkt. Tegen de tijd dat we (mét een extra deken) ons bed induiken, neemt de wind langzaam af en kunnen we, tegen de verwachting in, toch van een goeie nachtrust genieten.

Vanmorgen bij het opstaan is het nog steeds grijs en miezerig, maar de wind is een heel stuk minder. Gelukkig voor Rob want hij moet vandaag weer duiken. (Als door toeval hadden we namelijk gisteren één dagje geen klanten; de week ervoor zijn we alle dagen bezig geweest en ook de komende week staat al volgepland met duiken). Maar het ergste is wel voorbij want in de loop van de dag lijkt het weer iets op te knappen: een waterig zonnetje schittert op het water en er staat een heel bescheiden briesje...

Z'n gangetje

Het leven gaat hier weer heerlijk z'n caraibische gangetje. De ene dag schijnt het zonnetje en is het erg warm, de andere dag is het bewolkt en waait er een fris windje. Mensen vragen vaak aan ons wat voor weer het de komende dagen zal worden, maar daar valt hier echt niets van te zeggen. De lokale weersvoorspelling (zie: forecast Isla Bastimentos) geeft eigenlijk altijd hetzelfde aan: een wolkje met een druppeltje en een zonnetje, en dat is dan ook precies wat we meestal krijgen... een beetje bewolking een beetje regen en een beetje zon.

Maar op dit moment is het prachtig weer en (dat is het mooie van ons nieuwe huis) kijk ik uit over het kalme, blauwe water van de baai. Wat we wel missen hier zijn de nachtelijke uitstapjes van de kinkajou's en nachtaapjes, maar daarvoor in de plaats zien we nu af een toe een paar dolfijnen in de baai en ook dat blijft geweldig om naar te kijken.
Net als in ons oude huisje zien we ook hier veel vogels. Allereerst natuurlijk de watervogels. Fregatvogels, aalscholvers en meeuwen die elegant door de lucht zweven om plotseling als een pijl in het water te schieten en met een vis in de snavel weer boven te komen. En natuurlijk de imposante pelikanen die met hun lange snavel met keelzak en hun grote flapvoeten een nogal koddige uitstraling hebben, maar die ontzettend kundige vissers blijken te zijn.
En ondanks dat ons huis niet is omringd door bomen, zien (en horen) we toch heel veel landvogels. Papegaaien, kolibries, spechten, tanagers en manakins (voor sommige tropische vogels is geen Nederlandse benaming te vinden) en natuurlijk de Montezuma Oropendola met zijn onmiskenbare gezang (zie blog 10 oktober 2012).

Great Kiskadee

Het lijkt erop dat de lente in aantocht is want sinds een weekje hebben we een Kiskadee-paartje ("Great Kiskadee" uit de familie van de "Vliegenvangers")  rond ons huis fladderen. De hele dag vliegen ze af en aan met takjes in de snavel en ze verdwijnen iedere keer ergens aan de achterzijde van ons huis. Dat hebben ze slim bekeken want het is de enige kant van het huis waar we maar beperkt zicht op hebben en we hebben de locatie van het nestje dan ook nog niet kunnen ontdekken. Maar dat ze een nestje aan het bouwen zijn is wel zeker want als ik in de slaapkamer of badkamer ben dan hoor ik ze aan de andere kant van de muur vrolijk kwetteren en verliefd kirren. We laten ze maar lekker hun gang gaan en hopen over een paar weken het hoge gepiep van hun kuikens te horen...

Nostalgie

Vorige week heb ik mezelf ervan overtuigd dat het tijd wordt, dat ik met mijn tijd mee ga: ik heb een eigen Facebook account aangemaakt. De jongste generatie onder jullie denkt nu waarschijnlijk "pff, wat ouderwets, zelfs m'n oma zit op FB" maar ja, ik ben nu eenmaal nooit een trendsetter geweest.

Eenmaal op Facebook, ben ik natuurlijk direct op zoek gegaan naar oude vrienden van zowel de lagere als de middelbare school, maar dat is nog niet zo eenvoudig. Van heel veel mensen blijk ik alleen nog maar de voornaam te kennen en van degene wiens achternaam ik me nog wel kan herinneren, blijken er verrassend weinig op Facebook te zitten, oftewel: niet één. In vergelijking met mijn leeftijdgenoten ben ik dus nog niet zó ouderwets...
Maar niet voor één gat te vangen, breid ik mijn zoektocht uit naar zussen of broers van mijn oude schoolkameraadjes (van wie ik me de voornamen dan weer wel kan herinneren - vreemd hoor, hoe je geheugen werkt) en dat levert meer succes op. Dus ik heb inmiddels weer contact met mijn vriendin van de middelbare school die ik 27 jaar geleden voor het laatst gezien en gesproken heb! En hoewel je je ineens realiseert hoe oud je al bent, is het ontzettend leuk om te lezen hoe haar leven gereild en gezeild is en wat ze allemaal heeft gedaan en meegemaakt en automatisch komen er allerlei herinneringen boven aan die goeie, ouwe (puber) tijd.

Verder heb ik dankzij Facebook kunnen constateren dat opvallend veel leeftijdsgenoten de afgelopen tijd naar Doe Maar zijn geweest. Een beetje jaloers ben ik wel want dat is dus echt uit "mijn" tijd en als ik in Nederland was geweest, had ik ook zeker als een overjarige puber op zo'n concert staan springen en joelen.
Solidair met mijn vrienden heb ik deze week ook naar Doe Maar geluisterd. Helaas geen live-concert voor mij; ik moet het doen met de I-pod, maar de nostalgie is er niet minder om. En natuurlijk zing ik alle liedjes mee. In gedachte dan, want met mijn koptelefoon op lijk ik anders wel erg op dat televisie-spel uit de jaren tachtig... (je weet wel, die met die grote oren).

Van alles wat....

Van alles wat.... en alleen maar goeds.

Allereerst het water. Want jullie zitten natuurlijk al een week in spanning hoe ons water-avontuur zal aflopen ;o)
En het wás spannend, want de hele week is er geen druppel regen gevallen, en teerden we steeds verder in op onze voorraad. Hoe zuinig kun je zijn met water? De wc doorspoelen met emmertjes zeewater, in een heel klein laagje water afwassen en staccato douchen (even nat maken, "droog" inzepen en kort afspoelen). We waren inmiddels zover dat we bij wijze van spreken iedere druppel twee keer gebruikten. Maar ondanks al onze zuinigheid was gisterenochtend de bodem van tank nummer 2 toch in zicht. En wat doe je dan? Juist, naar je buren. Als variant op het bekende kopje suiker gaan wij dus emmertjes water lenen bij de buren. En we hadden mazzel. Onze buurman heeft een paar cabaña's die af en toe verhuurd worden en hij heeft daarvoor 2 grote watertanks beschikbaar. Maar de gasten die met carnaval zouden komen, waren niet op komen dagen dus hij had niet al het water uit zijn tanks nodig en wij mochten (na wat leidingen omgebouwd te hebben) onze tank vullen uit zijn voorraad! En dat is nog niet alles. Want vannacht werden we wakker van een heerlijke stortbui die op ons dak kletterde, en vanmorgen was er, jawel, voldoende druk op de waterleiding van het dorp om alle tanks weer tot de nok toe te vullen. Ook die van de buurman, want je weet maar nooit...
We kunnen dus weer even vooruit en hebben wat extra tijd gewonnen om deze kwestie permanent op te lossen. Want inmiddels is het halve dorp aan het brainstormen over ons water-probleem en er zitten een paar bruikbare ideeën bij...

En dan hebben we eindelijk, eindelijk, een fimpje kunnen maken van het onderwaterleven. Met dank aan vrienden die hier vorig jaar een paar dagen gedoken hebben en ons hun video-opnames ter beschikking hebben gesteld, kon Roberto een compilatie maken van wat er hier zoal te zien is onder water (soms zal het een zoekplaatje zijn, want veel vissen zijn een meester in camouflage).

Klik hier voor de video "Bocas Onderwater"

En last but not least, heb ik nog groot nieuws: mijn moeder komt naar Panama. Eind augustus komt ze samen met mijn zus een week bij ons op vakantie! Het zal de eerste keer zijn dat mijn moeder zo'n verre reis maakt en ik vind het echt geweldig dat zij, op 82-jarige leeftijd, nog zo'n groot avontuur aangaat. We zijn enorm trots op haar en kunnen niet wachten tot het zover is!

Waterprobleem

Het leven gaat weer z'n gewone gangetje. Het duiken loopt lekker door. We hebben deze week een volle agenda met twee Open Water cursussen, een paar DSD's en de nodige funduikers. Verder voelen we ons al lekker thuis op ons nieuwe stekkie. Nadat de klanten 's middags vertrokken zijn, houden we een beetje siësta in onze hangmat, lezen we een boek (e-reader) of doen we een spelletje (Nintendo) en 's avonds na het eten kijken we af en toe een fimpje (hard-disk).

We hebben eigenlijk maar één probleem, en dat is water.
Als langdurige bewoners van Bastimentos weten we dat water op het eiland schaars is, dus toen we het huis gingen huren, hebben we er extra op gelet dat de watervoorziening voldoende was. Er was een grote tank aanwezig die 's morgens als we water van het eiland krijgen, gevuld kan worden, maar wij hebben er voor de zekerheid nog een tweede, wat kleinere tank bijgezet. Bovendien hebben we er een pomp bij geplaatst om er zeker van te zijn dat het water in de tanks gepompt kon worden. Dat ging dus prima... de eerste paar weken.

Misschien kun je je het nog herinneren, maar toen we verhuisden eind december, regende het erg veel en daardoor was er dus ruim voldoende water in de bronnen van het dorp. Halverwege januari is het weer echter omgeslagen. Het is nog steeds iedere dag overwegend bewolkt maar er valt eigenlijk geen regen van betekenis en na enkele dagen kwamen we tot onze schrik tot de ontdekking dat we 's morgens geen water meer van het eiland kregen. Oskie, onze watermanager komt op onderzoek uit en al snel blijkt dat het water van het dorp ons huis niet meer bereiken kan. We zitten namelijk helemaal aan het eind van het dorp en zijn letterlijk het laatste huis wat op het waterleidings-systeem zit aangesloten. En met de relatieve droogte van de afgelopen weken is het niveau in de bronnen zo laag dat de druk niet meer groot genoeg is om het water bij ons ver gelegen huis te krijgen! Dus we kunnen al ruim twee weken onze tanks niet meer vullen met als gevolg dat één tank al helemaal leeg is en de andere ruim voor de helft....

Nu blijkt er op het land van de eigenaar ook nog een kleine bron te zitten en ze zijn aan het uitzoeken of we op de één of andere manier hieruit onze tanks kunnen vullen. Maar die bron moet eerst schoongemaakt worden en er moet een extra pomp komen en aangezien het hier allemaal niet zo snel gaat, weet ik niet of we het met onze watervoorraad tot die tijd gaan redden.

Ondertussen kunnen we niet veel anders dan heel zuinig zijn met het water en hopen op regen. Aangezien het overwegend bewolkt is, ziet het er vaak dreigend uit maar tot onze grote spijt valt er nooit meer dan een buitje van een kwartier.
Nooit gedacht dat we nog eens zouden smeken om een echte, heuse, forse tropische stortbui van een paar uur....

Klanten

Zoals jullie weten is de maand goed voor ons begonnen en hebben we de eerste tweeënhalve week eigenlijk iedere dag klanten gehad. Afgelopen week kwam daar ineens de klad in. Alsof er plotseling een knop was omgedraaid, was er van de één op de andere dag bijna geen toerist meer op Bastimentos te bekennen. Met als gevolg dat we vier dagen achter elkaar geen mens gezien en dus ook niet gedoken hebben. Nu zit er ineens een ander ritme in de klandizie: gisteren hebben we gedoken, vandaag zijn we vrij en morgen gaan we weer duiken. Toerisme... het blijft een raar fenomeen.

Maar goed, we hebben dus toch met de nodige regelmaat klanten binnen lopen; klanten van velerlei pluimage. De meeste zijn enthousiast en in goedgehumeurde vakantiestemming. Sommige zijn wat nukkiger en willen alleen maar een prijs weten en "hoeveel je hier te zien krijgt", om vervolgens te melden dat "als je toch niet diep gaat (max. ca. 14 mtr) je net zo goed kan gaan snorkelen". Eén man kwam binnen met de mededeling dat hij zowel de Open Water, als de Advanced én de Rescue cursus wilde doen. Hij dacht er namelijk over om zo snel mogelijk Divemaster te worden en daar zijn geld mee te verdienen. Na de tweede dag van de Open Water cursus haakte hij af omdat hij zich niet over zijn paniekgevoel heen kon zetten... Een andere jongen maakte zijn Open Water cursus wel af maar dat was zó'n stille dat we  na drie dagen cursus nog steeds niet konden vaststellen of hij het nou leuk gevonden had of niet. Maar zoals gezegd, de meeste klanten zijn gezellig en we hebben deze maand opvallend veel funduikers gehad die niet één maar meerdere dagen bij ons gedoken hebben.

Maar eigenlijk zou de titel van dit stukje moeten zijn "wat er zoal binnen loopt". Want buiten degene die daadwerkelijk voor de duikschool komen, lopen er ook een heleboel andere mensen binnen. Zeker in het begin kregen we veel mensen binnen die in de veronderstelling waren dat dit nog steeds een restaurant was (logisch). Vaak zien we mensen vertwijfeld heen en weer lopen over het zandpaadje voor ons huis om vervolgens aan ons te komen vragen hoe ze bij het strand moeten komen; of waar ze een goedkoop hostel kunnen vinden; of een goed restaurant; waar ze surfboards of kayaks kunnen huren; en ga zo maar door. Gelukkig kennen we inmiddels alle toeristische attracties en kunnen we de mensen, als goeie promotors van het eiland, alle wetenswaardigheden vertellen.
Soms komen mensen ook gewoon zomaar binnen wandelen. Als ik dan uit mijn hangmat kom om te vragen waar ik ze mee kan helpen, antwoorden ze "Blijf maar rustig zitten hoor, we kijken gewoon een beetje rond" en gaan vervolgens vanaf alle hoeken van ons huis foto's maken van de baai en het dorp.
Eentje maakte het wel heel bont. Voordat we het goed en wel in de gaten hadden, lag hij in één van onze hangmatten en op onze gebruikelijke vraag, kregen we als antwoord dat hij het hier zo'n mooi plekje vond en dat hij hier even lekker wilde "chillen". Toen we hem uitlegde dat hij zich in onze woonkamer bevond, was hij nog een soort beledigd ook....   

Controle

"Controle?" denk je "die hadden jullie vorige week toch al gehad?"
Klopt, dat was de controle van het Panamese equivalent van het ministerie van Economische Zaken, om te zien of ons bedrijf wel alle benodigde vergunningen en papieren had. Deze nieuwe controle was van het Ministerio de Trabajo (ministerie van arbeid) en die was een stuk spannender.

Donderdagmiddag, Roberto was net terug van het duiken en klaar met het spoelen van alle spullen, komt er een man in een blauw uniform binnenstappen. Ik ben blij dat Rob er is want dit soort officiële dingen gebeuren altijd in het Spaans en mijn steenkolen-spaans is op zo'n moment absoluut niet toereikend. Roberto en de man gaan zitten en ik blijf stand-by en zorg ervoor dat alle gevraagde documenten per omgaande op de tafel verschijnen.
Het begint met de bedrijfslicentie. Nou dat is geen probleem want die was vorige week nog gecontroleerd. Dan vraagt hij om de betaalbewijzen aan de "Caja Seguro". Dit zijn de sociale lasten die wij betalen voor onze bootkapitein. Ook die kan ik zonder problemen overleggen. Vervolgens verzoekt hij om de uur-staten van de werknemer. Die hebben we dus niet om de doodeenvoudige reden dat niemand ons ooit verteld heeft dat we die moeten maken. Nou ja, dat vindt de man niet zo'n bezwaar als we dan de betaalbewijzen van het salaris aan de werknemer kunnen laten zien. Natúúrlijk kunnen we dat; van hoeveel maanden wilt u ze hebben? Gelukkig, dat stelt de man weer tevreden.

En dan kaart hij een heikel punt aan. Te beginnen met Roberto's paspoort vraagt hij vervolgens om Roberto's werkvergunning. Die heeft Rob niet. Toen we begonnen met de duikschool hadden we namelijk uitgevonden dat je als buitenlander wel een bedrijf mag hebben, maar je mag er niet zelf in werken. Nou is een werkvergunning verkrijgen in Panama een zeer moeizaam en kostbaar proces en wij hebben dus besloten dat we een duikwinkel zouden beginnen waar we duikspullen verhuren aan toeristen en af en toe duiken we voor de gezelligheid zelf mee. Dat is geen werk, dat is hobby (je moet af en toe een beetje creatief zijn...). Nou, daar denkt de meneer van het ministerie anders over! Hij is van mening dat je geld ontvangt uit de duikshop, dus je werkt. Roberto argumenteert dat we het geld ontvangen voor de verhuur van spullen en dat is geen werk. Maar ja, van een official ga je het dus niet winnen....

Dan komen er ineens twee Panamese dames en een man binnen lopen. Ze zijn casual gekleed, de dames in zonnejurk en de man in een grote felgekleurde korte broek, maar tot onze verbazing blijken ze bij de man van het ministerie te horen. Ze schuiven aan tafel en de discussie gaat voort. De man in korte broek heeft wel oren naar Roberto's argument en (oh wonder) hij blijkt de baas te zijn van de man in uniform. Blauwhemd is het er duidelijk niet mee eens, maar ja, de baas beslist. Zeker als de baas hoort dat we al 2 jaar dezelfde Panamese werknemer in dienst hebben en ook keurig alle sociale lasten voor hem betalen, concludeert hij dat Roberto best een duikwinkel mag hebben en dat hij daarvoor géén werkvergunning nodig heeft! Pfff, dat loopt met een sisser af....

Gekkenhuis!

Toen wij, lang geleden, van Den Bosch naar Veghel verhuisden, riep mijn broer, die ons toen hielp, als geintje de hele dag uit volle borst: "Gékkenhuis!" Daar moet ik de laatste dagen veel aan denken en af en toe roep ik het ook gewoon even hardop, want het is op het moment echt een gekkenhuis.
Het begon afgelopen donderdag. We hadden nog geen duikers voor die dag, maar er moest nog wat grof vuil opgehaald worden. Van de voorgaande huurders (volgens mijn van meerdere restaurants) stonden er namelijk nog twee mega-grote vrieskisten en een joekel van een Coca-Cola-koelkast en die zouden ze op komen halen. 's Morgens om half acht stonden ze al met vier man sterk op ons terras en het kostte meer dan een uur om de drie loeizware industriële apparaten op de steiger te sjorren en in een bootje te laden.
Tijd om te ontbijten kregen we niet want inmiddels hadden we een klant binnen die een Open Water cursus wilde doen. Die konden we mooi combineren met de jongen die zondag zou beginnen met dezelfde cursus. Direct daarna komen er mensen binnen die vrijdag en zaterdag willen duiken en ondertussen komen er ook per e-mail reserveringen voor de komende dagen.

Terwijl we nog bezig zijn met de mensen hun formulieren te laten invullen, komt er een bootje aan en stappen er twee "officials" van één of ander ministerie binnen. Controle! Zonder problemen kunnen we alle benodigde vergunningen en documenten overhandigen en na tien minuten controle en een half uur social talk vertrekken de officials weer.
Tegen die tijd is het al in de middag en komt een volgend bootje aan. De meneer van de "fumigación" oftewel ongedierte-bestrijding. Want het klinkt natuurlijk allemaal wel heel idyllisch hier, maar we wonen toch gewoon in een subtropisch regenwoud met de hele "exotische dierentuin" vandien. En ons mooie rieten dak is een heerlijke schuilplek voor onder andere schorpioenen en kakkerlakken. De rest van de middag is de man zoet met deze klus. Hij gaat minutieus te werk en besproeit het hele huis en het dak met een kwalijk-riekende vloeistof die, zo blijkt de volgende dagen, inderdaad heel wat insecten de das omdoet.

De dagen erna gaan we vol aan de bak en we gaan iedere ochtend met een volle boot op pad. De hele dag door komen er ook weer nieuwe mensen binnen, die meestal de dag erna willen duiken, maar vaak hebben we pas een paar dagen later plaats voor ze. Het lijkt erop dat dit nog wel even door gaat want ook voor de komende dagen zitten we gewoon iedere dag vol.

Maar... aan het eind van die drukke dagen kunnen we altijd weer heerlijk in onze hangmat gaan hangen om van de rust en het uitzicht te genieten (bijgaand nog een paar foto's die we de afgelopen tijd gemaakt hebben) en dan valt het met dat gekkenhuis weer reuze mee...

Open huis

Na alle drukte en hectiek van de afgelopen tijd, is het ineens weer heerlijk "normaal". We wonen alweer ruim anderhalve week in ons nieuwe huis en het leven gaat weer zijn gewone gangetje. Vanaf 2 januari zijn we druk geweest met duiken. We hebben inmiddels alweer een aantal cursussen gedraaid en tussendoor nog enkele funduikers gehad, maar de afgelopen 2 dagen was het stil in de duikschool. Op zich komt dat wel goed uit want Roberto is (voor het eerst sinds hij in Panama woont) snip- en snipverkouden en nu kan hij het dus even rustig aan doen. Van één taak heeft hij zich nog wel gekweten, want wij hadden jullie een rondleiding door ons huis beloofd, dus tussen alle nies- en hoestaanvallen door heeft Rob weer een filmpje gemaakt. Met excuses voor de kwaliteit van de film, want we hebben nog steeds hetzelfde, inmiddels hoogbejaarde fototoestelletje om de opnames mee te maken dus zowel beeld als geluid laat te wensen over, maar ik hoop toch dat jullie je een beeld kunnen vormen van ons nieuwe stekkie:

Het pand is gebouwd in, wat ze hier noemen, rancho-stijl en staat over het water. Voor de duikschool is het ideaal want het heeft een groot overdekt terras waar we de mensen kunnen ontvangen, de lessen kunnen geven en de duiksets kunnen opbouwen. Van daaruit lopen we zo de kleine steiger op waar de boot aanlegt.
Als er geen klanten zijn dan is ditzelfde terras onze woonkamer. Het is er heerlijk vertoeven want er staat altijd een briesje en we hebben rondom een prachtig uitzicht (let op: dat woord ga je vaker horen) over de baai en het dorp.
De keuken is lekker groot (het was voorheen tenslotte een restaurant) en de bijkeuken is handig om wat spullen op te slaan.
De duikschool zelf is ook ruim genoeg dus we hadden geen enkele moeite om onze spullen allemaal netjes op te hangen.
De slaapkamer en badkamer zijn allebei klein maar wel functioneel en meer hebben we eigenlijk niet nodig want het merendeel brengen we toch door in onze "woonkamer".

Je begrijpt, we voelen ons er al prima thuis. Het enige wat wennen is zijn de golven. Op de één of andere manier zitten we precies in de hoek van de baai en met regelmaat komen er behoorlijk grote golven opzetten. Ze komen in series van 3 of 4 golven die net vóór of precies onder ons huis breken en dat maakt toch een kabaal! Vooral als je 's nachts in je bed ligt en je voelt het huis schudden op zijn betonnen palen...

Maar genoeg gekletst; tijd om zelf een kijkje te nemen: klik hier voor de film van ons nieuwe huis annex duikschool

Leuk detail: de muziek die we eronder hebben gezet is van "Calypso Joe" een lokale zanger die op Bastimentos en omgeving furore maakt met zijn band "the Bastimentos Beach Boys". Ook de kwaliteit van deze opname laat te wensen over, maar dat heeft niets te maken met onze camera. Het is een CD die hier lokaal opgenomen is, dat zegt waarschijnlijk genoeg...

Oud en Nieuw

Oud en Nieuw. Toepasselijker kan de titel bijna niet, want naast het feit dat het vandaag Oudejaarsdag is, zitten we nu ook in de nieuwe duikschool en zijn we twee dagen geleden verhuisd van het oude huurhuis naar het nieuwe.

Een boot vol duikschool

Afgelopen zaterdag was de grote dag. We waren nog even bang dat het weer roet in het eten zou gooien want het regent de laatste dagen ontzettend veel, maar ondanks dat er 's morgens rond een uur of 7 nog een fikse bui op ons dak viel, is het de rest van de dag droog en warm gebleven. Dat laatste was dan weer iets minder want met al dat sjouwen transpireer je je een ongeluk, maar ja, kleinigheidje blijf je houden. Liever nat van het zweet dan nat van de regen...

De bootkapitein Roberto kwam om half 10 de duik spullen brengen en terwijl hij samen met Rob alles uitlaadden, was ik de laatste dingen in het oude huis aan het inpakken. Toen ze om 10 uur daar arriveerden, stond alles al klaar om naar beneden gesjouwd te worden. Dat was een flinke klus want ons oude huis staat een stukje op de heuvel en is alleen te bereiken door 44 ongelijke treden op en af te klimmen. Maar de Roberto's laten zich niet kisten en een half uurtje later ligt alles in de boot en varen we naar ons nieuwe huis om daar de hele boel weer uit te laden.

De rest van de dag gebruiken we om alles een plekje te geven. Roberto is druk in de weer met hamer, spijkers en touw om de duikschool weer helemaal in te richten, en ik zorg ervoor dat de privé-gedeeltes (keuken, badkamer, slaapkamer) weer op orde en leefbaar zijn. Natuurlijk moeten er hier en daar nog wat klusjes gedaan worden, maar we zijn heel tevreden. Want hoewel het er een tijdje niet naar uitzag dat we op korte termijn een nieuwe locatie zouden vinden, zijn we nu ineens toch weer back in business! Vanmorgen liepen de eerste klanten binnen en woensdag 2 januari beginnen we met een Advanced Open Water cursus. Een nieuw jaar met nieuwe kansen!

Binnenkort maken we natuurlijk weer een video om jullie een kijkje te geven in onze nieuwe duikschool en het huis. Voor nu wensen we iedereen een prachtig 2013 met een héleboel G's (Geluk, Gezondheid, Gezelligheid, Genot, Geld, Goed en Ga zo maar door...)

"Achtbaan"

We hebben het gevoel alsof we de afgelopen weken in een soort emotionele, mentale achtbaan hebben gezeten. Sinds dat we half oktober te horen kregen dat we Tio Tom's Guesthouse moesten verlaten, is het erg onrustig geweest. Op zoek naar een nieuwe locatie met daar tussendoor nog het overlijden van mijn vader, gebeurde er iedere keer weer iets anders en in ons hoofd stuiterden we van het ene plan naar het andere, van de ene mogelijkheid naar de andere.
Huis zoeken, huis vinden, huis huren; geld geven voor verbouwing; tussendoor op visa-run naar Costa Rica; terugkomen en merken dat afspraken niet nagekomen zijn; huur afzeggen; telefoontje krijgen uit Nederland; duikschool met spoed ergens opslaan; reis naar Nederland; begrafenis vader; terug naar Panama; opnieuw op zoek naar een plek voor de duikschool; nieuwe opties, afvallen opties en wéér nieuwe opties...
Oké, hier vertragen we het verhaal even want dit was de situatie tot ruim een week geleden.

Er waren al diverse opties afgevallen en de enige mogelijkheid die overbleef om zelf te huren was het huis waar we als allereerste naar zijn gaan kijken. Op zich een aardige locatie maar er moest héél veel aan verbouwd worden en dat zou een flinke investering zijn en om die reden zijn we daar toen niet mee door gegaan. Toen kwam op donderdag 13 december ineens een heel andere mogelijkheid op de proppen. Een bevriend stel (hij course-director, zij divemaster) kwam met het idee van "huur-koop". Zij wilden de duikschool wel kopen, maar hadden niet een grote som geld paraat. Zij zouden gedurende een bepaalde periode werken in de duikschool en ons in maandelijkse bedragen afbetalen totdat het hele aankoopbedrag betaald was. Prachtig plan, maar ook daarvoor is een locatie nodig waar de duikschool kan opereren. Dus kwamen ze kijken naar bovengenoemd huis, en hoewel ze de potentie er wel van inzagen, was ook voor hen de investering te groot, dus helaas....

Maar we hadden nog een andere optie: zaterdag 15 december hadden we een gesprek met "Red Frog", een groot resort op Bastimentos, waarvan de investeringsmaatschappij wel interesse had in een duikschool op hun locatie. Zag er geweldig uit, zij zouden een gebouw neerzetten voor de duikschool en het aanbod klonk erg mooi. Maar aangezien Red Frog een groot bedrijf is, gaan beslissingen over meerdere schijven, en ook het uitvoeren van zaken gaat een stuk trager en wij kunnen het ons helaas niet veroorloven om maanden hierop te wachten....

Dus waren we weer terug bij af: de enige mogelijkheid om de duikschool op korte termijn voort te zetten was het huis waarin het nodige geïnvesteerd moest worden. En aangezien daar toch ook nog wat werk in zou gaan zitten, werd het wel tijd om een knoop door te hakken... Maandag 17 december is Rob onderweg naar de eigenaar om de deal te sluiten, als hij plotseling wordt aangesproken. Of we weten dat het gebouw van Restaurant Pelicano leeg staat en ook te huur is?

Nieuwe duikschool / huis

En dan gaat het ineens weer heel snel. We gaan kijken, het is perfect, over het water, met een aanlegsteiger, voldoende ruimte voor de duikspullen, grote keuken, kleine slaapkamer, kleine badkamer, een hele grote porch om les te geven én voor ons privé als huiskamer, alles is er en, geloof het of niet, maar maandagmiddag is de deal rond!
De eigenaar echter staat erop dat er een contract komt en wij (inmiddels ook weer wijzer) vinden dat prima. De beste man woont helaas in Boquete, op het vasteland dus woensdag gaan we onverwachts wéér op reis. Na een tocht van 7 uur kunnen we ´s middags het contract bespreken met de eigenaar en donderdag ochtend wordt er getekend inclusief een bekrachtiging door de notaris, waarna we weer direct terug gaan naar Bastimentos.
Nu zijn we druk bezig met opruimen en schoonmaken en tussen Kerst en Nieuwjaar gaan we onze duikschool en privéspullen verhuizen en als alles goed gaat, is per 1 januari 2013 de doorstart van Scuba 6 Diving een feit!

In afwachting van...

We zijn nog steeds in afwachting van nieuwe mogelijkheden om de duikschool voort te zetten. Sommige opties zijn inmiddels afgevallen omdat de locatie te klein is. Voor één optie hebben we aanstaande zaterdag of zondag een afspraak, omdat de verantwoordelijke persoon er dan pas is. Verder hebben we nog een paar vragen hier en daar uitstaan, maar daar verwachten we eerlijk gezegd niet veel van. En afgelopen woensdag kwam er ineens een heel andere optie op de proppen en ook daarover zijn we nu aan het nadenken.

Al met al hebben we nog geen idee wat het gaat worden, het kan eigenlijk nog altijd alle kanten opgaan (zowel de goeie als de verkeerde) dus het is best spannend.
We zullen hoe dan ook ergens eind december iets moeten weten want het hoogseizoen begint januari in volle hevigheid en dan zullen we toch aan de slag moeten kunnen.

Want we krijgen ondertussen natuurlijk wel de nodige aanvragen binnen. De aanvragen voor de wat langere termijn (januari en februari 2013) houden we zoveel mogelijk "in portefeuille". We blijven ten slotte positief en gaan ervan uit dat we tegen die tijd gewoon weer een duikschool hebben dus die mensen kunnen t.z.t. gewoon bij ons duiken.
De aanvragen voor de korte termijn zijn lastiger, want we kunnen nu gewoon niets. En dat is knap balen, want gisteren kregen we een aanvraag van een journalist van de Chicago Tribune, die bij ons zijn Open Water cursus wilde doen en daar dan ook een stukje voor zijn krant over wilde schrijven. Maar ja, dat moet dan volgende week gebeuren en dat gaat ons helaas niet lukken! Da's dan wel weer pech dat dat net nu moet gebeuren, hè...