Tropische vogels

We wonen hier nu al een paar jaar, maar we blijven in verwondering genieten van de natuur om ons heen. Het nachtaapje heeft inmiddels een vaste routine en iedere avond in de laatste schemering komt hij via de elektriciteitskabel omhoog lopen en springt vlak voor ons huis de bomen in. Hij heeft een goeie interne klok want ook hier worden de dagen korter (niet veel hoor, het verschil tussen zonsondergang in mid-zomer en mid-winter is ongeveer een half uur) en het aapje komt steevast iedere keer ietsjes eerder.
De kinkajou's zijn minder tijdvast maar ook die spotten we nog met enige regelmaat, meestal in de loop van de avond als ze terugkomen van hun jachttocht.

En de vogels blijven een lust voor het oog en vooral het oor. Het is onvoorstelbaar wat een verschillende geluiden ze voort kunnen brengen. Ze zingen, fluiten, kwetteren, tjilpen, kwinkeleren, kakelen, schetteren, snateren en kraken. Ja ook dat laatste, ze kraken. Er is namelijk één vogel hier die een zo ontzettend apart geluid voortbrengt dat je het eigenlijk niet onder woorden kan brengen. Zoals mijn neef het zo mooi omschreef toen hij hier vorig jaar was: "het lijkt wel een kapotte radio".

Het probleem met de vogels is dat ze bijna altijd verstopt zitten in de volle bebladering van de bomen en zeker deze bewuste vogel kon ik, ondanks veelvuldig zoeken, maar niet ontdekken. Tot voor kort, want vorige week zag ik hem toen hij vlak nadat hij zijn gekraak ten gehore had gebracht, van de ene boom naar de andere vloog: het is een Montezuma Oropendola. Hij heeft een felgele staart die je vooral goed ziet als hij vliegt en zijn kop doet een beetje aan een clown denken. Behalve het kapotte-radio-geluid heeft hij ook nog een heel andere specifieke roep, iets wat op Wikipedia omschreven wordt als tic-tic-glik-glak-GLUUuuuuu.
Tja, dat heb ik altijd al grappig gevonden van vogelboekjes, want probeer op papier maar eens uit te leggen hoe een vogel klinkt. Daarom heb ik op het internet maar weer eens wat foto's (zie boven) en een filmpje opgesnord: Montezuma Oropendola
En ik heb dit keer zelfs een geluidsopname gevonden waar zowel de specifieke roep als de krakende radio van deze vogel op staat:
Roep van de Montezuma Oropendola

Ach en wee...

Jullie zijn het niet gewend van me dat ik zo snel achter elkaar blog, maar dit vraagt toch om een extra bericht: Spikey is weg!

Gisteravond stond er ineens een indiaanse local voor Tom's deur die claimde dat Spikey zijn hond was. Onder dreiging van politie-interventie heeft Tom het beestje maar mee gegeven aan de man.
Arme Spikey... hij zal het bij de indiaan nooit zo goed krijgen als hier.

En voor ons geen speelkameraadje meer. Gelukkig hebben we de foto's nog. Hier nog eentje ter afscheid.

Speeltjes

Het is de week van de speeltjes. 
Tom was afgelopen week jarig en omdat hij vijftig werd, waren zijn moeder, broer en schoonzus overgekomen uit Duitsland en ook Tom's dochter was met vriend samen uit Panama City gekomen. En van zijn moeder kreeg Tom een nieuw speeltje cadeau: een pasta-maker. Die moest natuurlijk direct uitgeprobeerd worden. 

En omdat Rob ook altijd te porren is voor iets nieuws stonden de twee mannen al gauw als twee jolige jongens in de keuken te spelen met deeg, meel en pasta-maker. De één draaiend aan het apparaat, de ander het deeg erin geleidend, beiden onder de witte meelvlekken, zijn ze helemaal enthousiast over hoe mooi dun de plakjes deeg worden en hoe prachtig de slierten spaghetti uiteindelijk uit de machine komen. Maar eerlijk is eerlijk, de spaghetti is heerlijk. Want wij hebben natuurlijk ook een portie zelfgemaakte spaghetti meegenomen naar huis en die avond hebben we genoten van overheerlijke, verse spaghetti!

Het volgende speeltje van deze week kwam zelf aanlopen. Een dag voor Tom's verjaardag zat er op de stoep voor het hostel een klein mager hondje te piepen. Op een goed moment kon Tom het niet langer aanhoren en heeft hij het beestje mee naar binnen genomen. De jonge pup is duidelijk verwaarloosd, broodmager en erg schrikkerig. Maar bij Tio Tom komt hij in een warm nest en al snel voelt hij zich helemaal thuis.
Tom doopt het scharminkel "Sparrow" (van Captain Sparrow, Pirates of the Caribbean) maar Rob vindt het meer een "Spikey". En ach, het beestje maakt het niet uit hoe ze hem noemen. Hij heeft ineens een veilige haven gevonden waar er eten en drinken voor hem wordt neergezet en waar iedereen het leuk vindt om met hem te spelen.

En waar zelfs een paar dier-genoten zijn. Charlie, zoals het een echte kat betaamt, gunt het ukkie geen blik waardig, maar Annie vindt het wel gezellig om een speelkameraadje te hebben. Behalve dan rond etenstijd. Want als Spikey het lef heeft om een hapje uit Annie's bak te stelen dan geeft Annie een enorme grauw en weet Spikey niet hoe snel hij in de verste hoek moet verdwijnen...

Opgelost

Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Weer zo'n mooi hollands gezegde, en wederom een waarheid als een koe.
Na zo'n anderhalve maand zonder gezeten te hebben, begon het inkt-probleem ondertussen behoorlijk nijpend te worden. De bodem van onze voorraad noodzakelijke papieren (inschrijfformulieren, examens voor diverse cursussen en logboekjes) was al een tijdje in zicht. De afgelopen weken hadden we diverse mensen, die naar een grote stad gingen, gevraagd om voor ons te kijken, maar van iedereen kregen we nul op request. Zowel in Changuinola als in David, zelfs in San José hadden mensen voor ons gezocht, maar helaas niet gevonden. De wanhoop nabij zaten we er al over te denken om dan desnoods maar zelf naar Panama stad te gaan om het daar te kopen. Maar ja, dat is een reis van minimaal 2 dagen en gaat met transport en noodzakelijke overnachting aardig in de cijfers lopen. Dat wordt wel hele dure inkt...

Maar begin deze week, geheel onverwachts, komt het verlossende woord via Facebook. Ik heb al eens verteld dat we op Facebook een netwerk van mensen en bedrijven op Bocas hebben en in het kader "niet geschoten, is altijd mis" had Rob een noodkreet op Facebook geplaatst. En begin deze week kregen we ineens van iemand uit dit netwerk een antwoord: "Ik zit in David en ik heb jullie inkt gekocht." Geweldig! Deze man, die wij niet eens persoonlijk kennen maar alleen via het Bocas-forum op Facebook, had onze oproep gezien en was in David op zoek gegaan naar onze inkt. Het enige probleem was dat hij voorlopig niet terug zou komen naar Bocas, maar ook daar had hij een oplossing voor. Hij zou het pakketje afgeven op het vliegveld in David en dan konden wij het 's middags afhalen op het vliegveld in Bocas. Helemaal fantastisch. En op onze vraag hoe wij hem dan het geld, dat hij zo genereus had voorgeschoten, konden terugbetalen, antwoordde hij simpel: "Doe maar in een envelop en stuur het met het vliegtuig terug naar David." Geld in een envelop per vliegtuig sturen? We hadden al eerder van dit soort praktijken gehoord en waren daar altijd sceptisch over geweest, maar ja, blijkbaar is dat hier toch een normale gang van zaken. En dan, we wilden deze aardige meneer die ons zo fantastisch geholpen had, niet op zijn geld laten wachten. Dus zo gezegd, zo gedaan. Woensdag haalden we het pakketje met inkt op van het vliegveld in Bocas en de volgende dag bevestigde onze weldoener dat hij de envelop met geld in goede staat had ontvangen.
Geweldig toch? Ook al wonen we hier ondertussen al een tijdje, ook wij blijven er iedere keer weer versteld van staan hoe de dingen hier geregeld en gedaan worden. Het blijft bijzonder...

Beetje vakantie

Het was voor ons de afgelopen week een beetje anders dan anders, want duikvrienden uit Nederland vereerden Bastimentos en ons met een bezoek. En hoewel we gewoon iedere dag zijn gaan duiken en de dagen er dus eigenlijk hetzelfde uitzagen als altijd, hadden we deze week toch een beetje een vakantie-gevoel. We hebben mooie, relaxte duiken gemaakt en veel leuk spul gezien. Het weer was helaas niet zo geweldig, we hebben iedere dag wel een fikse bui gehad, maar daar klaagden wij eigenlijk meer over dan onze vrienden (maar ja, we hadden hen zo graag een mooie tropische stranddag gegund!).
Verder hebben we een paar heel gezellige avonden gehad. We zijn een keertje lekker samen uit eten geweest en we hebben ook een avondje bij ons thuis gegeten (Roberto had heerlijk gekookt) en de laatste avond hebben we met een paar afhaalpizza's op onze veranda verpoosd.Het was echt een zalig weekje.

Het internetprobleem is overigens in de kiem gesmoord. Juist toen onze stick het voor gezien hield, kregen we een telefoontje van een vriend die via-via gehoord had dat er weliswaar nog steeds geen telefoonkaarten te koop waren in Bocas maar dat je bij de farmacia wel op de één of andere manier je internet-stick kon opwaarderen.
De oplettende lezer zal nu denken: "die farmacia, daar schrijft ze wel vaker over..." Dat klopt. Officieel is de farmacia een drogisterij, maar wij hebben in de loop van de tijd geleerd dat ze werkelijk, op z'n oud-hollands gezegd, de duvel en z'n ouwe moer verkopen. Van printerinkt tot knoopbatterijen en van broodroosters tot duikbrillen. Zelfs als je bankpasje niet werkt bij de flappentap van de bank (en dat overkomt toeristen nog wel eens), kun je bij de farmacia met je creditcard geld opnemen.
En sinds een paar dagen weten we dus dat deze wonderwinkel ook "internet" verkoopt. Want Rob is natuurlijk dezelfde dag nog bij de farmacia binnen gestapt, en eureka... ze hebben een soort elektronisch kastje waarmee ze de chip van je internet-stick kunnen opwaarderen. Weer een probleem minder. Nu alleen de printerinkt nog.....

Schaarste

Goed, we wonen op een eiland. En we weten dat op het eiland niet altijd alles voor handen is. We hebben geleerd om "opportunistisch" in te kopen. Oftewel, kopen als het er is en af en toe een voorraadje aanleggen, want het kan heel goed zijn dat het betreffende artikel er daarna een tijdje niet is. Sommige dingen zijn hier gewoon niet te krijgen en daarvoor moeten we naar Bocas op het andere eiland, alwaar de opportuun-regel ook regelmatig van kracht is. Maar ach, daar leer je mee leven en het levert eigenlijk nooit problemen op want uiteindelijk grepen we nooit echt mis. Tot nu dan...

Het begon met inkt-cartridges voor de printer. Zoals jullie je misschien kunnen herinneren werden we eind juli onaangenaam verrast met een kapotte printer die slechts 5 maanden oud was. Een geluk bij een ongeluk was dat we wisten dat de dochter van Tom en Ina vanuit Panama City zou komen en op ons verzoek heeft zij begin augustus een nieuwe printer meegenomen. Een HP printer dit keer want Rob wilde na twee Canon printers die het binnen anderhalf jaar begeven hadden absoluut geen Canon meer. De HP is een mooi alles-in-één apparaat (printer/copier/scanner) die het prima doet. Precies 1 week, daarna is de inkt op. Tja, ze zullen bij zo'n apparaat wel een extra kleine cartridge leveren... Maar niet getreurd, in Bocas bij de farmacia verkopen ze allerhande printerinkt. Helaas is het niet op voorraad en moet het besteld worden, duurt een weekje. Geen punt, dit is Panama. Natuurlijk wordt het weekje ruim twee weken en als de bestelling dan eindelijk binnen is, blijken ze alle HP inkt-cartridges ontvangen te hebben behálve het type wat wij nodig hebben! De dame van de farmacia vond het zo vervelend voor ons dat ze zelf naar David zou reizen om ze daar te halen, maar we zijn nu bijna weer twee weken verder en we hebben haar nog steeds niet terug gezien...

En ondertussen heeft het volgende probleem zich aangediend. Voor het internet maken we gebruik van een Claro pre-paid stick, die we iedere maand kunnen opwaarderen met mobiele telefoonkaarten. De telefoonkaarten zijn in iedere supermarkt in Bocas te krijgen. Maar je raadt het natuurlijk al... sinds een week of drie is er in heel Bocas niet één Claro telefoonkaart meer te vinden! En onze maand is bijna om...

Gelukkig kennen we ondertussen al aardig wat mensen op Bastimentos en Colón en er is altijd wel iemand onderweg in Panama. We hebben dus bij diverse mensen inmiddels een "bestelling" uitstaan, dat mochten ze ergens in een grote stad zijn, of ze dan inkt-cartridges en telefoonkaarten mee willen nemen voor ons. Er rest ons dus niets anders dan af te wachten en te hopen dat één van die bestellingen snel binnenkomt.

Wizard Beach

De tijd vliegt en augustus is ook alweer voorbij. Hoewel we de maand goed begonnen waren, hebben we de laatste anderhalve week weer geen klant meer gehad. Al met al, in vergelijking met juli en augustus vorig jaar, is het dit jaar toch een heel stuk minder. Ik ben geen econoom maar wij geven toch de crisis in de westerse landen de schuld... (want we hebben duidelijk minder Europeanen gezien deze zomer). Nou ja, voor september staan gelukkig al een aantal reserveringen in de agenda dus we hebben er goede hoop op dat we de komende maand nog iets goed kunnen maken.

Maar, om met Cruijff te spreken; "ieder nadeel heb z'n voordeel" en omdat we toch niet veel te doen hebben besluiten we een middagje naar het strand te gaan. Dat was hard nodig want we hebben sinds dat we terug zijn uit Nederland ruim twee maanden slecht weer gehad en we zijn allebei behoorlijk bleekjes geworden.
Vanuit het dorp is het een half uur lopen naar Wizard Beach (of zoals de locals het noemen "First Bay" of "First Beach") over een smal pad dwars door de jungle. Hier en daar zijn er wat modderige stukken, maar over het algemeen is het pad goed te belopen en we genieten van alle oerwoudgeluiden: vogels, kikkers, krekels, het is onvoorstelbaar hoeveel herrie ze kunnen maken.

Wizard Beach is een uitgestrekt breed zandstrand en zoals bijna altijd is het praktisch verlaten! Natuurlijk duik ik direct de zee in. Echt rustig zwemmen is er hier niet bij want de golven zijn behoorlijk hoog en er staat een flinke stroming maar het is heerlijk om even af te koelen en met de golven te spelen. Daarna duiken we met een boekje het strand op. Eerst even zonnen (niet te lang want de zon is hier verraderlijk sterk) en daarna maken we ons comfortabel in de schaduw (want ook daar doe je gewoon een kleurtje op). Met een koel briesje vanuit zee is het er prima uit te houden. De foto's en het filmpje (klik hier: Wizard Beach) spreken voor zich.

En dan hebben we nog een "nieuwtje". Tom en Ina, de eigenaren van het guesthouse, willen volgend jaar mei stoppen met het hostel. Ze hebben vorig jaar een "finca" (stuk land met een huis erop) gekocht in het binnenland van Panama en ze willen dat helemaal gaan opknappen en daar gaan wonen en zelf dingen gaan verbouwen op hun land.
Het liefste willen ze het hostel verkopen, maar dat zou best wel eens lastig kunnen worden, dus als dat niet lukt, willen ze het voor langere tijd verhuren. Dus.... mocht er iemand nog zin hebben in een leuk avontuur op het mooie Bastimentos, dan is dit je kans! Je hebt in ieder geval een goed aangeschreven duikschool in je hostel als trekpleister... ;o)

Boek-onderzoek

Oké, ik moet met de billen bloot... Zoals jullie weten, vind ik schrijven leuk en uiteraard heb ik (net als duizenden anderen, zoals ik zojuist in een tijdschrift lees) de droom om ooit nog eens een boek te schrijven. En ja, sinds de schrijverscursus die ik begin dit jaar heb gevolgd, heb ik nu ook een concreet idee voor een boek. Dus wat let je dan nog... Ik heb de stoute slippers maar aan getrokken en de pen ter hand genomen.

Het verhaal speelt zich natuurlijk af in deze omgeving (hoe kan het ook anders) en de eerste hoofdstukken staan inmiddels "op papier", oftewel in Word. Maar omdat het een thriller is, kom ik in het verhaal automatisch terecht bij het onderwerp politie en dan is het natuurlijk wel handig om wat meer inzicht te hebben in hoe de politie hier in elkaar zit. Tijd dus voor mijn allereerste "research".  
We stappen het politie-bureau in Bocas binnen en leggen de situatie uit. In eerste instantie lijkt het nogal lastig en moeten we een schriftelijk verzoek indienen bij één of andere hoge pief in Changuinola. Daar komt natuurlijk nooit een reactie op terug. Gelukkig kan Roberto lekker kletsen en na een paar keer met verschillende mensen op het bureau in Bocas gebabbeld te hebben, komt hij uiteindelijk bij de "mayor" terecht, de hoogste chef aldaar en hij is wel bereid om ons te woord te staan. Eigenlijk zouden we van tevoren telefonisch een afspraak moeten maken, maar toen we afgelopen donderdag toevallig langs het bureau liepen en hem zagen, had hij wel tijd voor ons.

Het politie-bureau is niet veel meer dan een grote kale hal met een kleine balie waar een paar agenten zitten. De mayor neemt ons mee naar een klein, donker kantoortje zonder ramen. Twee robuuste bureaus, afgeladen met computers, printers, dossiermappen en stapels papier nemen de ruimte grotendeels in beslag. Er is nog net plek voor een oude bank, waarop we mogen plaats nemen.
Roberto fungeert als tolk, want mijn Spaans is niet toereikend en via hem vuur ik mijn vragen af. De mayor heeft er blijkbaar lol in want hij beantwoordt alles zeer uitgebreid. Al snel wordt er een groot boek bij gehaald en komt hij naast me zitten terwijl hij alles uitlegt en laat zien over rangen, uniformen, strepen en sterren. Ik krijg te horen welke afdelingen er zijn, welke mensen er werken en wat ze er precies doen. Er blijkt zelfs een heuse "CSI"-afdeling op het eiland te zijn. De man is bijzonder enthousiast en terwijl ik druk aan het schrijven ben en de mayor vol overgave vertelt, merk ik dat hij een merkwaardige gewoonte heeft. Aan het einde van iedere zin geeft hij een apart knufje. Het is een vreemd keelgeluid waarvan hij zichzelf waarschijnlijk niet eens bewust is, maar het geeft mij ineens een idee voor één van mijn karakters in het boek. Leuk, daar is research dus voor... Na anderhalf uur zijn al mijn vragen ruimschoots beantwoord en nemen we afscheid van de vriendelijke mayor.

Ik heb geen idee of dit boek ooit écht iets gaat worden, maar het hele proces er omheen is al een hele ervaring en ontzettend leuk!

Nieuwe wereldburger

Het wachten heeft gelukkig niet meer lang geduurd, want afgelopen dinsdag 14 augustus om 17.11 uur (Nederlandse tijd) is ons achternichtje geboren: Eva Gabriëlle Elisabeth. En dat maakt ons officieel oudtante en oudoom :o)
Ondanks dat we zover weg zitten, zijn we door de familie goed op de hoogte gehouden via skype en mail en konden we bijna-real-time meegenieten van de spanning, de opluchting en het geluk die altijd bij zo'n moment horen. Dan is die moderne media wel weer een uitkomst, want het is toch heel apart om aan de andere kant van de wereld te zitten en foto's te zien van je pasgeboren achternichtje. Ik verheug me al op het eerste skype-contact met haar!

En, zoals dat gaat in de cyclus van het leven: terwijl er mensjes geboren worden, gaan er ook weer mensen dood. Afgelopen woensdag hoorden we de kerkklok luiden en we weten inmiddels wat het betekent als dit op een ongebruikelijk moment gebeurt: iemand uit het dorp is overleden. Het blijkt de zus te zijn van Sebaio, wiens begrafenis we vorig jaar beschreven hebben, inclusief een video-impressie (zie blogarchief januari 2011, hoofdstukje "Dagelijks leven - 27 februari"). Ze was nog niet oud, in de veertig, en net als haar broer is ze gestorven aan die rotziekte die wereldwijd zoveel slachtoffers eist.
Dus vandaag hebben we weer een begrafenis en aangezien iedereen hier op de één of andere manier familie van elkaar is, is praktisch het hele dorp daarbij aanwezig. Terwijl ik dit schrijf, loopt de lange stoet mensen langs mijn raam richting begraafplaats. Voorafgegaan door de muzikanten van de Bomberos die hun treurige tonen ten gehore brengen...

Voor degene die het nog een keertje willen zien/horen zet ik hierbij nogmaals de link naar het filmpje van Sebaio's begrafenis Begrafenis Sebaio - februari 2011

Z'n normale gangetje

Tja, soms hebt je eigenlijk niets te schrijven omdat alles z'n normale gangetje gaat.
Het weer is weer genormaliseerd. We hebben al meer dan een week mooi weer. Zo'n één à twee keer per week hebben we in de nacht of 's ochtends vroeg een flinke onweersbui maar halverwege de ochtend klaart het dan weer op en is het de rest van de dag prachtig weer. Zoals we dat hier gewend zijn...
En ook de "workload" is terug op een niveau dat gebruikelijk is voor dit seizoen. We hebben zo gemiddeld 3 à 4 dagen per week duikers. Dat komt vaak in clusters: een paar dagen geen klanten en dan ineens een paar dagen achter elkaar weer wel, zoals nu. Gisteren zijn we (na 3 dagen geen klanten) weer gaan duiken, vandaag ligt Rob ook weer in het water en voor morgen hebben we ook al een reservering staan.
Geen nieuws dus uit het westen...

We focussen ons dus wat meer op Nederland waar de familie en vrienden in deze periode juist veel te vertellen hebben en we genieten van de vakantie-verhalen en vooral van de vakantie-foto's die via e-mail, Picasa en Facebook rondgaan.
Verder wachten we in spanning op een telefoontje uit Boskoop want mijn nichtje Manon loopt op alledag zoals dat zo mooi heet... wordt hopelijk heel snel vervolgd :o)

Na regen...

Onze taal zit vol mooie oer-hollandse gezegdes en gelukkig schuilt er ook nog waarheid in want na zowel de spreekwoordelijke als de letterlijke regen komt er inderdaad weer zonneschijn.

We hebben de afgelopen week weer de nodige klanten gehad; weliswaar zijn we niet alle dagen uit duiken geweest, maar in vergelijking met het begin van juli is het een hele verbetering. Dan gebeurt het natuurlijk ook weer dat je op één dag meer klanten binnen krijgt dan dat er mee kunnen (zoals vandaag) en dan moet je ze helaas door verwijzen naar een con-collega, maar ja, ook dat hoort erbij.

En, waar we misschien nog wel blijer mee zijn, ook het weer is eindelijk verbeterd. Na bijna twee maanden van somber, grijs weer met héél veel regen en slechts af en toe één redelijke dag ertussendoor, is het vandaag voor de derde (!) dag op rij weer prachtig zonnig weer. En dat is heerlijk want alles ziet er toch altijd leuker uit met mooi weer (zelfs hier) en het maakt het een stuk makkelijker om duiken te verkopen. Bovendien fleuren wij zelf ook weer helemaal op van die Vitamine-D stoot.

Dus al met al ziet het er weer wat zonniger uit en gisterenavond hebben we ook nog ons eerste nachtaapje gespot! We horen de aapjes regelmatig 's avonds van boom naar boom springen maar de begroeiing rondom ons huis is zo dicht dat we eigenlijk nooit meer dan een vluchtige staart kunnen ontdekken. Maar gisteren hoorden we er één op ons dak springen en naar de andere kant rennen, waar hij weer in een boom sprong en waren we er snel genoeg bij met een zaklantaarn om hem goed te kunnen zien. Een schattig wollig beestje met een lange staart en grote ronde ogen. Natuurlijk waren we niet meer snel genoeg om ook nog een foto te nemen, maar daarvoor biedt het internet dan weer uitkomst, dus zie hier...

Jarig

Ja,ja, het is alweer zover: Rob is weer een jaartje ouder. En wie jarig is krijgt cadeautjes. Helaas, het enige cadeautje dat Rob vanmorgen krijgt, is een kapotte printer!
Gisteren begonnen er ineens allemaal lampjes te knipperen en deed hij niets meer. Vanmorgen hebben we geprobeerd om hem opnieuw te installeren, maar de lampjes bleven knipperen. Dus we halen de on-line handleiding erbij. Geloof het of niet, maar die is in het Chinees, Koreaans of andere rare taal met kriebelschrift en we kunnen nergens een Engelse versie ontdekken. Dan maar googlen op het internet. Er worden allerhande "reset"-opties gegeven maar niets werkt. Inmiddels knipperen er ook geen lampjes meer en is het apparaat helemaal dood.Even voor de duidelijkheid: dit is de printer die we afgelopen maart gekocht hebben! Over cadeautje gesproken...


En dan nog even een vervolgje op het belasting-verhaal. Want we hebben natuurlijk nog wel even wat meer informatie gevraagd over de aanslag die we gekregen hebben. Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat we belasting betalen over 2010, een jaar waarin we nog helemaal geen omzet gedraaid hebben, maar alleen in november en december geld geïnvesteerd hebben in de duikschool?
We krijgen een heel verhaal te horen en het is voor ons nog steeds niets helemaal helder, maar blijkbaar is er een wet dat buitenlanders die voor langere tijd in Panama verblijven de eerste paar jaar een soort belasting betalen als bijdrage aan het onderwijs-systeem in Panama. Het betreft een in hoogte aflopend bedrag voor de eerste 2 of 3 jaar.
Daarbij proeven we tussen de regels door ook een beetje dat de accountant in verband met dat NIT-nummer-probleem wat heeft moeten "fröbelen" om één en ander geregeld te krijgen... Het goede nieuws is dat de accountant bevestigt dat alles nu goed op de rit staat en dat de kosten volgende jaren niet zo hoog zullen zijn, dus we houden het maar op "opstartkosten".
We hebben in ieder geval, als brave burgers, alles netjes betaald en hebben inmiddels van de overheid een "Certificacion de Paz y Salvo" ontvangen, een soort "bewijs van goed gedrag" dat we alles volgens de regels van de wet voldaan hebben ;o)

Nou ja, sinds dat ik vorige week schreef dat het de slechtste maand ooit wordt, hebben we wel weer wat klanten gehad en vandaag zijn we begonnen met een cursus, dus dat is wel weer positief. Het maakt de maand niet meer goed (zeker niet met al die kosten) maar alle beetjes helpen nietwaar.
Helaas voor Rob en de duikers wil het weer maar niet beter worden en zijn ze nu net onderweg naar de eerste duikstek in de zoveelste gietende stortbui (ook al geen verjaardagscadeautje voor Rob).

Als Rob straks terug is, maken we er een rustig middagje van. Op Rob's verzoek hebben we het verjaardags-etentje namelijk gisteren al gehad bij Cisto, onze favoriete Pizzeria. En we hadden nog zoveel over dat we vanavond nog een keertje pizza eten, lekker thuis op de veranda. En dan sluiten we af met een kopje espresso mét een likeurtje, want Rob heeft van Tom en Ina een fles Cointreau voor zijn verjaardag gekregen (dus toch nog een leuk verjaardagscadeautje)!

Slechte maand

Het begint ernaar uit te zien dat juli de boeken in gaat als de slechtste maand ooit. We hebben in de hele maand welgeteld drie dagen gedoken, vandaag incluis.En dat zul je altijd zien, juist als je het het minst kan gebruiken, vallen de rekeningen op de mat (of in ons geval: in de inbox).

Allereerst de rekening van een zekere Mares-leverancier in Panama City, waar Roberto de cursus heeft gedaan om onze Mares-spullen te kunnen servicen. De cursus was natuurlijk al begin juni afgerond, maar vorige week ontvingen we eindelijk de bestelde onderhouds-setjes en het gereedschap die nodig zijn voor de service-beurten. En daarbij dus ook de totale rekening van cursus en materialen. Hmm, even slikken.

En aangezien dit soort tegenvallers nooit alleen komen, laat ook de Belasting deze week plotseling iets van zich horen... (sommige dingen gaan hier dus niet anders dan in Nederland!). Hoewel het niet in de schrikwekkende blauwe envelop komt, maar gewoon in een onschuldig e-mailtje, is de inhoud er niet minder om.
We wisten natuurlijk dat we, dankzij dat gedoe met het nietbestaande NIT-nummer, veel te laat waren met de aangifte en daarom een boete moesten betalen, maar de aanslag zelf was ook meer dan gedacht. Er was ons namelijk in eerste instantie verteld dat we alleen over 2011 hoefden te betalen, aangezien we pas in december 2010 gestart zijn en de kosten van november/december 2010 als investering op 2011 beschouwd zouden kunnen worden. Helaas denkt de Belastingdienst daar anders over en tellen ze 2010 als een heel belastingjaar, wat inhoudt dat we niet alleen een aanslag krijgen over zowel 2010 en 2011 maar ook de boete moeten betalen voor beide jaren.
Daarbij hebben we natuurlijk twee accountantkantoren moeten inschakelen. Eerst hadden we een accountant in Bocas maar toen het hele NIT-nummer-probleem naar boven kwam, waren we genoodzaakt om een accountant in Panama City in de arm te nemen. Beiden hebben er de nodige arbeid in gestoken en ook die rekeningen hebben we nu gepresenteerd gekregen.

Al met al een flinke financiële aderlating, en dat in een maand waarin we sowieso verlies draaien...
Nou ja, we gaan er maar vanuit dat dit "opstartkosten" van het eerste jaar zijn. Zo hoeven we volgend jaar geen Mares-cursus en -gereedschap meer te betalen, maar alleen nog maar de onderhouds-setjes. En voor wat betreft de belasting is het NIT-nummer nu in ieder geval geregeld en kunnen we dus volgend jaar tijdig via de accountant in Bocas onze aanslag laten regelen, zonder boetes of andere problemen (als het goed is... hier houd ik een slag om de arm want je weet het maar nooit).

Nu het zo rustig is en we eindelijk de Mares-spullen hebben, kan Rob aan de slag met de service-beurten, dus hij is regelmatig te vinden in zijn "werkplaats". En ach, daar zit hij zo slecht nog niet....

Niets te doen

Het is ontzettend rustig. Juni was, tot onze verbazing en in tegenstelling tot vorig jaar, een goeie maand, maar sinds begin juli is het akelig stil. En dat is vreemd want juli en augustus zijn normaal gesproken drukke maanden aangezien de Europeanen dan vakantie hebben. (tja, toch weer die crisis die alom rondwaart...?) Gisteren hadden we voor het eerst in 12 dagen weer een keer duikertjes, maar die twee weken daarvoor hebben we dus niets te doen gehad.

En wat doen we dan zoal, vraag je je af.
We gaan iedere ochtend gewoon op de gebruikelijke tijd naar de duikschool. Je moet tenslotte toch "aanwezig" zijn en je weet maar nooit wanneer er weer iemand binnen loopt. En iedere week werken we één dag in het hostel, zoals altijd. Ook daar is niet veel loos, dus dat zijn kalme diensten.
We huren een schilderes in om ons reclame-bord (met tekst en PADI-logo) dat buiten aan de straat staat opnieuw te schilderen. Dat blijkt nog een hele uitdaging want het regent bijna iedere dag en de lucht is zo vochtig dat de verf nauwelijks drogen wil. Ze doet er twee dagen langer over dan gepland en ze moet regelmatig de door regen uitgelopen stukken opnieuw doen. Ik denk dat ze blij is dat deze klus erop zit...

Ik laat mijn teennagels lakken door Marie-Louise, een lokaal vrouwtje dat regelmatig in het hostel binnenloopt op zoek naar klanten. Zie hier het resultaat (ik weet het, ik heb geen fotomodel-voeten, maar zijn het geen vrolijke voetjes?)




Rob kijkt iedere ochtend naar de Tour de France. Via een Nederlands stel dat we in januari 2010 te duiken hebben gehad bij the Dutch Pirate en die inmiddels zelf ook uit Nederland vertrokken zijn en in Guatamala een hostel gekocht hebben (!) heeft Rob namelijk een website gekregen die sport-evenementen live uitzendt (bedankt Jacco!). Ondanks af en toe wat haperingen vanwege ons langzame internet kan hij de tour dus iedere dag volgen. En niet te vergeten zijn favoriete programma: "De Avond-etappe" met Mart Smeets.
En 's middags gaan we lekker op tijd naar huis om daar de kunst van het nietsdoen te perfectioneren in onze hangmat met de E-reader (boek), Nintendo DS (spelletje) of I-pod (muziekje).

En dan nu nog even een filmpje dat we op Facebook kregen wat we jullie niet willen onthouden. Het is een promotiefilm voor Bocas del Toro en gaat voornamelijk over het hoofdeiland Colón. Het stadje wat je ziet is dan ook Bocas op Colón en de disco-opnames zijn absoluut in Bocas gemaakt, want de enige uitgaansgelegenheid op Bastimentos is de lokale bar met de meer relaxte reggae-muziek, maar de vogelvlucht-opnames van de natuur geven wel een mooi beeld van onze omgeving:

promotiefilm Bocas del Toro
(als je op de link geklikt hebt, moet je het filmpje nog even starten met de linkerknop >)

Trieste dag

Het was gisteren een trieste dag. Dit weekend is Olaf, wiens vrouw Kathy eind mei zo plotseling is overleden (zie blog 2 juni), namelijk gekomen met een handvol familie en vrienden en gisteren hebben we Kathy's as uitgestrooid.

De dag begon al treurig met geen enkel zonnestraaltje en alleen maar grijze wolken. Het weerzien met Olaf is moeilijk, want in het Nederlands is het al lastig om in een dergelijke situatie de juiste woorden te vinden, maar hoe zeg je dat in het Duits? De gebruikelijke gemeenplaatsen, hoe goedbedoeld ook, bieden weinig troost.
Rob en ik hadden onze boot en bootkapitein Roberto voor de gelegenheid ter beschikking gesteld en rond 10 uur komt Roberto ons ophalen. We zijn in totaal met 11 man en daarmee is de boot vol. De zee is woelig met stevige golven en Roberto vaart ons in een rustig tempo rondom de punt van Bastimentos naar het noorden, richting de open oceaan. Olaf heeft deze plek gekozen zodat de as naar open zee meegenomen zal worden en niet in de baai blijft. Als de motor wordt afgezet, dobberen we even rond op de golven terwijl er in de verte een enkele donder rolt. Dan neemt een vriend van Olaf de urn en strooit de as over het water uit. Daarna vult hij de urn met water en laat deze zinken.
Omdat er hier geen bloemenzaken bestaan, hebben we de dag ervoor uit de jungle diverse tropische bloemen en bladeren meegenomen en daar zelf kleine boeketjes van gemaakt. Na het uitstrooien leggen we één voor één onze boeketjes op het water en kijken we hoe de kleurige bloemen op de golven worden meegenomen richting open zee.
Het is een waardig afscheid.

Facebook

Het lijkt erop dat onze generatie zo langzaamaan Facebook aan het ontdekken is.
Wij zijn er begin vorig jaar mee begonnen. Eigenlijk op aanraden van duikklanten van ons, jongelui die vertelden dat Facebook een goed medium is om klanten te krijgen. Dat klonk interessant dus ondanks dat we niet zo "into social media" zijn, hebben we toch maar een poging gewaagd. Nou zijn we ook niet echte wizkids op de computer dus een FBpagina op naam van Scuba 6 Diving mislukte jammerlijk, en uiteindelijk heeft Roberto maar een pagina op zijn eigen naam aangemaakt.
In het begin deden we er niet zoveel mee. We keken regelmatig, maar hadden weinig behoefte om iedere dag weer te schrijven "wat je aan het doen bent". Maar sinds begin dit jaar zien we een stijgende lijn in het gebruik en ook in het nut van Facebook.
 
Zo hebben we inmiddels een heel netwerk van mensen en bedrijven op Bastimentos en Colón op FB waar we informatie mee uitwisselen over allerhande dingen. En we zitten nu ook in het netwerk van diverse vrijwilligersgroepen zoals "Floating Doctors" (vrijwilligers die met boten de afgelegener gebieden van de archipel kunnen bereiken en medische diensten verlenen) en "Hands across the water Bocas" die allerlei milieu-acties onderneemt, zoals het terugdringen van zwerfafval op de eilanden en vooral in het water en die nu ook inspringt om samen met de bewoners een oplossing te vinden voor het vuilnisprobleem (zie blog 15 juni), onder het mom samen staan we sterk. Op deze manier blijven we niet alleen goed op de hoogte van alles wat er hier zoal speelt maar kunnen we ook zelf ons steentje bijdragen.

Daarnaast worden we ook steeds vaker "gevonden" door ouwe bekenden in Nederland. Het lijkt de volgende generatie te zijn die allemaal sinds kort op Facebook zitten en op zoek gaan naar hun "vrienden". Zo had ik al verteld dat Roberto's eerste vriendinnetje hem had teruggevonden (zie blog 11 april) en de afgelopen maanden vinden steeds meer oud-collega's uit Veghel mij. En omdat je dan weer in een hele nieuwe kring zit, vind ik daardoor weer andere oud-collega's. Het zijn allemaal collega's van DMV International, waar ik van 1996 tot en met 2007 gewerkt heb en het is ontzettend leuk om te lezen hoe het met al die mensen gaat en wat ze nu doen. Zelfs als je tot je grote schrik ontdekt dat een oud-collega in een ontzettende moeilijke tijd zit omdat haar man een zware beroerte heeft gehad, want dankzij Facebook kun je meeleven en de ontwikkelingen blijven volgen en gelukkig gaat het nu beter met hem!

Dus, ondanks het feit dat het ons voor zover bekend geen nieuwe klandizie heeft gebracht, moet ik toegeven dat dat Facebook toch wel een leuk medium is... (maar waarschijnlijk alweer gruwelijk ouderwets)

Eindelijk echt thuis

Hèhè, sinds half april, toen we naar Nederland vertrokken, zijn we deze week eindelijk weer écht thuis. Toen we half mei namelijk van onze vakantie in Nederland terugkeerden naar Panama, moesten we eerst nog een paar dagen in Panama City verblijven in verband met de cursus die Rob moest volgen. Eenmaal terug op Bastimentos zijn we goed en wel twee dagen in ons eigen huisje geweest, want daarna gingen Tom en Ina op vakantie en hebben we vier weken lang in het hostel gewerkt en daar dus ook geslapen. Maar deze week, na ruim twee maanden, konden we eindelijk ons huisje aan de rand van de jungle weer opzoeken. Heerlijk, weer in je eigen hangmat en weer in je eigen bed!

En omdat we nu voorlopig weer gewoon thuis zijn, wordt het ook weer tijd om onze voorraadkist en koelkast te vullen, want die hadden we voor ons vertrek naar Nederland natuurlijk zoveel mogelijk geleegd.
Dus gisteren, we hadden toch geen duikers, zijn we met z'n tweeën een dagje naar Bocas gegaan om inkopen te doen. We slaan van alles in. Spullen die we op Bastimentos niet of nauwelijks kunnen vinden (goed stukje vlees, karbonades en gehakt, flesje lekkere Cointreau), spullen die op Bastimentos gewoon altijd duurder zijn (pindakaas, nootjes, haarverf) en spullen die, nu we er toch zijn, gewoon lekker zijn om onszelf te verwennen (lekkere ham, chorizo en salami, stukjes goeie kaas en vers Chiabattibrood)!

En we kopen alvast een verjaardagscadeautje voor Roberto. Want vlak voordat we bijna drie jaar geleden naar Panama vertrokken heeft Roberto in Nederland een goed (en duur) duikhorloge gekocht, dat heeft hij tenslotte dagelijks nodig. Of toch niet zo goed, want sinds een half jaar al staat het ding regelmatig stil of loopt gewoon een half uur achter en sinds de afgelopen maand zit er ook nog water in het waterdichte horloge. Toen Rob het vorige week voor de zoveelste keer wilde gelijkzetten, brak het knopje af en kon hij er dus helemaal niets meer mee. Balen, want zoals gezegd, hij heeft een duikhorloge echt nodig (zeker tijdens de cursussen die hij geeft).
Nou is Bocas niet bepaald een grote stad met warenhuizen of iets dergelijks, dus we zijn blij als we één winkeltje vinden die duikhorloges verkoopt. Hij heeft er zegge en schrijve precies twee! De ene vindt Rob veel te lomp en zwaar, maar de andere is een net klokje. Als we vragen of hij op batterijen of op beweging loopt, moet er eerst naarstig gezocht worden. Gezamenlijk komen ze tot de conclusie dat het wel een batterij moet zijn want er zich ook een lampje in. Oké, kunnen jullie dan even laten zien hoe je 'm open maakt zodat we ook zeker weten dat we t.z.t. de batterij kunnen vervangen? (ja, ja, je wordt hier erg voorzichtig bij aankoop van dit soort zaken, want "garantie" moet hier nog uitgevonden worden). Nee, dat kan hij niet, maar hij weet zeker dat ze dat bij de Farmacia (drogist) wel kunnen want die verkoopt ook de batterijtjes. Tja, dat willen we dus wel even zeker weten, dus we nemen het horloge mee naar de Farmacia en vragen de man of hij het open kan maken. Ja hoor, hij pakt een schaar en draait 'm zonder moeite open. Het batterijtje is hem ook bekend dus die kunnen we inderdaad t.z.t. bij hem kopen. Gerustgesteld lopen we terug naar het andere winkeltje en kopen het horloge.

Als we de winkelstraat een paar keer op en neer gelopen hebben en alles gevonden hebben wat we zochten (behalve een simpele pannenlap want om de één of andere reden was die nergens te krijgen), keren we terug naar Bastimentos en vullen daar de koelkast, vriezer en voorraadkist met de ingekochte spullen. Daarna moet de vochthuishouding flink op peil gebracht worden en verdwijnen we met een groot glas gekoelde sap in onze respectievelijke hangmatten. Thuis....!

Vuil

We hebben een vuil-probleem. Normaal gesproken wordt hier het vuilnis twee keer per week opgehaald. Iedereen zet op dinsdag- en vrijdagochtend zijn vuilniszakken op één van de aanlegsteigers en de vuilnisboot van de gemeente haalt alles op en brengt het naar de vuilstortplaats in Bocas, op het andere eiland. Maar sinds een week of twee blijft het vuil op de steigers staan. Wat blijkt? De eigenaar van de vuilstortplaats weigert het vuil te accepteren omdat de gemeente het vuil niet volgens de voorschriften aanlevert (vraag me niet welke regels ervoor gelden, maar de gemeente houdt zich er blijkbaar niet aan). Probleem dus, want in dit klimaat is het niet echt prettig om al die vuilniszakken te laten opstapelen. Er was al sprake van dat iedereen zijn eigen vuil moest gaan verbranden (ook niet echt bevorderlijk voor het milieu) toen afgelopen woensdag ineens de vuilnisboot weer kwam om alles op te halen. Probleem opgelost? Nee, dat niet. De gemeente krijgt de kans om zijn leven te beteren, zo niet, dan sluit de vuilstortplaats in Bocas wederom zijn deuren. Afwachten dus maar.

Op diezelfde woensdag ervaar ik een (onvrijwillige) modderdouche. Het is het begin van de week namelijk heel slecht weer geweest en afgelopen maandag hebben we de hele nacht en de hele dag stortende hoos- en onweersbuien gehad. Gevolg hiervan is dat er de dagen erna erg vies water uit de kraan komt, want onze watervoorziening komt geheel uit regenwater wat in natuurlijke waterreservoirs wordt opgevangen en met zulke tropische buien komt er ook een hoop grond en modder mee. In de loop van een paar dagen wordt dat dan weer langzaamaan helderder.
Dus toen ik woensdagmiddag een douche wilde nemen, probeerde ik eerst de kraan even uit. Het water was alweer redelijk helder, dus ik spring onder de douche en spoel me af in heerlijk koel water. Als ik even later helemaal ben ingeshampood, zet ik de douche weer aan... en sta plotseling onder een modderdouche! Ik draai direct de kraan weer dicht en, hulpeloos ingezeept en onder de smurrie, kan ik maar één ding doen: om Rob roepen, die aan de andere kant van het hostel, in de duikschool op de laptop naar de wedstrijd Nederland-Duitsland luistert (hij had het hele dorp al afgestruind naar een tv, maar het blijkt dat ze hier niet alle wedstrijden uitzenden en deze wedstrijd bleek daar ook onder te vallen, dus Rob baalde al dat hij uiteindelijk met Radio 1 genoegen moest nemen). Na een paar keer roepen, komt Rob me te hulp en zet hij de reservetank aan, zodat ik weer schoon water heb. Helaas, dat werkte niet meer want de douchekop zit inmiddels helemaal verstopt met modder, dus maar weer om hulp roepen. Even later komt Rob weer terug, ondertussen behoorlijk geïrriteerd dat hij de wedstrijd mist, douwt me een schroevendraaier in m'n handen en verdwijnt weer naar z'n laptop/radio. Oké, ik ben geëmancipeerd, ik kan die douchekop er zelf wel afschroeven. Tien minuten later is de douchekop schoon en ik gelukkig ook weer.
Overigens hoorde ik achteraf dat er woensdagmiddag vlakbij het hostel een waterleiding gebroken was, dus hoogstwaarschijnlijk is dat de oorzaak geweest van het modderbad en niet de enorme regenbuien...

Hollen of stilstaan

Het is weer hollen of stilstaan. Zaten we vorig weekend nog twee dagen volkomen leeg in het hostel, vanaf maandag komen er verschillende mensen tegelijk binnen en zitten we weer helemaal vol.
Natuurlijk gebeurt dat juist op het moment dat Roberto de cursus (die hij in Panama niet had kunnen afronden) opnieuw gaat doen. De instructeur van die cursus was namelijk toch in Bocas voor een andere klus, dus hij kon er wel een paar dagen aan vastplakken. Omdat wij dachten dat we het toch niet druk zouden hebben in het hostel, leek ons dat een prima plan. Zul je altijd zien.... Terwijl ik druk ben met ontbijtjes maken, tours regelen, inkopen doen en andere aanverwante hostel-zaken, zit Rob twee dagen lang (van 8.00 tot 17.00 uur!) te zweten op de theorie- en praktijkkennis van onze regulators en BCD's. Maar dit keer is hij met vlag en wimpel geslaagd en vanaf nu kan hij dus zelf het onderhoud van deze spullen doen en dat is reuze-handig!
En tegen de tijd dat dit allemaal achter de rug is en we weer wat meer tijd hebben, loopt het hostel weer langzaam leeg en lijkt het erop dat we morgen weer leeg zijn...

Nou ja, het duiken blijft ook gewoon doorlopen. Eén van de Nederlandse meisjes die anderhalve week geleden bij ons haar Open Water certificaat gehaald heeft, is terug gekomen met twee vriendinnen en die hebben gisteren een funduik gemaakt en vanavond maken ze nog een nachtduik. En vanmorgen is Roberto weer met 2 mensen op stap om een Discover Scuba Dive te maken. We blijven dus lekker bezig.

Vreemde week

We vinden het maar vreemd. Het is duidelijk laagseizoen en we zien dan ook weinig toeristen op de eilanden. Het hostel is bijzonder stil (hebben wij nog niet eerder zo meegemaakt) maar in de duikschool draait het allemaal aardig door. Zoals gezegd zijn we zondag met een nieuwe Open Water cursus begonnen, met twee meisjes uit Nederland die allebei apart hadden gereserveerd. Het was dus leuk dat we ze samen in dezelfde cursus konden zetten. Op het laatste moment kwam er ook nog een Amerikaanse jongen bij dus de cursus was goed gevuld.
De Nederlanders sliepen ook allebei (met respectievelijk vriend en een vriendin) in het hostel en aangezien we slechts twee dagen nog één andere kamer verhuurd hebben, was het een gezellig Hollands onderonsje deze week. De vriend en vriendin (beiden gecertificeerde duikers) zijn allebei ook nog een dag mee geweest met duiken, dus hoewel het hostel ongelooflijk rustig is (we zijn sinds gisteren weer helemaal leeg), mogen we met onze duikschool ook deze week weer niet mopperen.

Maar dat het rustig is in het hostel wil nog niet zeggen dat er geen rare dingen kunnen gebeuren. Zo werden wij woensdagnacht wakker omdat Annie aan het blaffen was. Nou doet ze dat wel vaker, als er midden in de nacht mensen over straat lopen en wat luidruchtig zijn, maar zodra die voorbij zijn, houdt Annie algauw weer op. Deze keer bleef ze echter aanhouden en toen we allebei echt wakker waren, hoorden we geklop op de voordeur. Een blik op mijn mobieltje vertelde me dat het kwart voor vijf in de ochtend was. Wat zullen we nu krijgen? Als Rob de deur open doet, staan daar een Engelse jongeman  met een volkomen dronken indiaanse vrouw. De jongen lijkt te denken dat dit het adres is waar hij het meisje thuis moet brengen, maar het vrouwtje blijft hem alleen maar vragend aankijken. Blijkbaar had zij andere dingen in gedachten. Tegen de tijd dat de jongen zich dat realiseert, mompelt hij een "ojee, dit is gênant" en druipt af, op de voet gevolgd door de dronken vrouw.

Verder hebben we deze week ook nog een telefoontje gekregen waar we heel erg van geschrokken zijn. Olaf en Kathy zijn vrienden van Tom en Ina die wij ook goed kennen. Ze hadden tot voor kort een hostel in Puerto Viejo, Costa Rica, waar we altijd verbleven als we op visa-run gingen. Ze zijn van onze leeftijd en we kunnen goed met ze opschieten. Een paar weken voordat wij naar Nederland gingen, waren ze bij ons op bezoek. Ze waren namelijk gestopt met het hostel in Costa Rica en zouden op het vasteland in Panama (in het plaatsje Boquete, in de bergen) een restaurant gaan beginnen.
Afgelopen week belde Olaf op met het bericht dat Kathy een paar dagen daarvoor overleden was! Ze had last van haar buik en was naar David naar het ziekenhuis gegaan en daar is ze aan een inwendige bloeding gestorven. Dit nieuws kwam wel zó onverwachts en was zó'n schok dat we het nog steeds niet kunnen geloven. Zeker niet, omdat we haar nog geen twee maanden geleden gezien hebben. Onvoorstelbaar. Het trieste is dat ze een week daarvoor het restaurant hadden gekocht. Binnenkort komt Olaf naar Bastimentos, want Kathy wilde dat haar as over de Caraibische Zee zou worden uitgestrooid....

Blokje om

Nou zeg... niks hostel-perikelen! We zitten nu een week in het hostel en de helft daarvan zijn we helemaal leeg geweest. Op zondag zijn de meeste kamers al leeg gegaan en maandagochtend vroeg vertrok de laatste kamer. Vervolgens hebben we maandag, dinsdag en woensdag gewoon helemaal niemand binnen gekregen. Gelukkig hebben we sinds gisteren weer één kamer verhuurd.
Ondanks dat het ontzettend rustig is met toeristen, hebben we in de duikschool niet te klagen. We hebben een Open Water cursus gedraaid (3 dagen) en zijn 3 dagen met fun-duikers op pad geweest. Aanstaande zondag beginnen we weer met 2 mensen aan een Open Water cursus en gelukkig hebben ze allebei ook een kamer in Tio Tom gehuurd dus het mes snijdt aan twee kanten.

We hebben het dus niet zo druk en aangezien we tijdens ons verblijf in Nederland vele verzoekjes hebben gekregen om méér video's op de blog te zetten, hebben we ons kleine fotocameraatje maar weer eens ter hand genomen.
En nu we het hostel in beheer hebben, moeten we toch iedere dag Annie uitlaten, dus loop gezellig een blokje mee door Old Bank, ons dorpje op Bastimentos:

Klik hier om het filmpje te bekijken

Weer aan de slag

De reis is voorspoedig verlopen. Ondanks dat het vliegtuig praktisch vol zat, hadden zowel Rob als ik een lege stoel naast ons en dat is toch altijd iets comfortabeler.
De stop in Panama City is druk. We racen weer kris-kras door de stad om diverse dingen te regelen.
Bovendien moet Roberto nog die cursus volgen. We hadden (al lang geleden) met degene die de cursus geeft, afgesproken dat Rob de cursus op maandag en dinsdag zou volgen. Helaas liet de man vlak voordat we naar Nederland vertrokken, weten dat hij er die maandag niet zou zijn en dat de cursus een dagje opgeschoven moest worden. Makkelijk voor hem om te zeggen, maar wij hadden inmiddels al een terugvlucht van Panama City naar Bocas geboekt op woensdagmiddag. Dat betekende dus dat de tweedaagse cursus in anderhalve dag gepropt moest worden! Nou, dat is dus duidelijk niet gelukt en het leek er op dat Rob op een ander moment weer terug naar Panama City zou moeten om de cursus af te maken (balen). Gelukkig blijkt de leraar zelf binnenkort voor een paar dagen naar Bocas te moeten en hij zou proberen om er wat tijd aan vast te plakken zodat Rob de cursus hier kan afmaken (dat is dan weer mazzel).

Na al deze hectiek in Panama City zijn we blij als we woensdag laat in de middag eindelijk in Bocas uit het vliegtuig stappen. Zodra we arriveren in de hoofdstraat waar de bootjes naar Bastimentos liggen, worden we door diverse bekenden verwelkomd met het vertrouwde: "You reach back, man" (jullie zijn er weer) en in het bootje krijgen we van een oudere vrouw (we kennen haar van gezicht, maar niet haar naam) gelijk fruit aangeboden. We voelen ons direct weer helemaal thuis!

Donderdag zijn we in de weer met het overdragen van de duikschool en verder thuis alles opruimen en het huis schoonmaken, want een huis een maand lang alleen laten in het oerwoud levert een heleboel stof en rommel op!

Vandaag zitten we alweer in het oude ritme, maar vanaf morgen moeten we volop aan de bak. Tom en Ina gaan namelijk op vakantie en dan nemen wij het hostel weer waar, voor de komende 4 weken. Jullie kunnen dus waarschijnlijk binnenkort weer "hostel-perikelen" op de blog verwachten...

Laatste dagen

Nog een paar dagen en onze vakantie zit er alweer op. Zoals ook al uit het vorige berichtje bleek: tijd is een vreemd begrip. Aan de ene kant is het heel snel gegaan, aan de andere kant hebben we ook het gevoel dat we hier lang geweest zijn. Hoe dan ook, we hebben een heerlijke tijd gehad.

De laatste paar dagen staan natuurlijk in het teken van afscheid. Vandaag gaan we naar Rotterdam om gedag te zeggen bij Rob's familie en morgen gaan we bij mijn vader langs in het verpleeghuis en daarna even bij mijn moeder gedag zeggen.
Zaterdagmiddag staat ons dan de zware taak van het inpakken te wachten. Zoals altijd nemen we weer veel meer mee terug dan waar we mee gekomen zijn, dus het is weer spannend of alles past. Dit keer zijn het vooral zakelijke spullen die we ingeslagen hebben, een nieuw wetsuit en vinnen voor Rob en andere dingen voor de duikschool die we nodig hadden. In verband met de beperkte kofferruimte betekent dat automatisch dat mijn dropvoorraad op rantsoen is gezet: er kunnen "maar" 4 doosjes mee. Nou ja, daar doe ik al gauw een half jaar mee, dus niet getreurd.

Verder doen we het zaterdag rustig aan, want zondagmorgen begint de lange reis naar Bastimentos, met een tussenstop in Panama City waar we ook nog wat zakelijke dingen te regelen hebben. We moeten daar iemand bezoeken die ons verder kan helpen met dat NIT nummer (je weet wel, wat we nodig hebben om onze belastingaangifte te kunnen voldoen, want dat is nog steeds niet geregeld) en we willen bij het Nederlandse consulaat langs om eens na te vragen hoe we aan een "verklaring van nationaliteit" komen (dan weten we dat tenminste als ik volgende keer mijn paspoort moet verlengen).
Daarnaast gaat Roberto nog een 2-daagse cursus volgen om zelf onze duikmaterialen te kunnen servicen. We zijn dus gelijk weer druk aan de slag. Als alles goed gaat kunnen we woensdag aan het eind van de middag weer voet op ons eiland zetten en heerlijk thuis in onze vertrouwde hangmat gaan hangen!

Tijd

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst heb geblogd, maar de tijd vliegt dan ook sinds we in Nederland zijn en ik heb gewoon "geen tijd" om er even rustig voor te gaan zitten. Het is een beetje het gevoel waarmee we Nederland bijna 3 jaar geleden verlaten hebben: je bent hier altijd druk, druk, druk en je wordt geleefd door alles wat moet, moet, moet. Natuurlijk wordt dit gevoel nu extra versterkt omdat we in deze 3 weken vakantie ook zoveel mogelijk mensen willen zien en zoveel mogelijk dingen willen doen en het contrast met de rust die we in Panama gevonden hebben nu des te groter is.

De dagen zijn gevuld met gezellige bezoekjes aan familie en vrienden waar we heerlijk kunnen bijkletsen. We shoppen hier en daar voor spullen voor de duikschool of voor persoonlijke dingen die we hier makkelijker kunnen kopen dan in Panama. Roberto heeft behoorlijk wat overredingskracht nodig om zijn paspoort aan te vragen (het blijkt dat hij die "verklaring van nationaliteit" eigenlijk tóch nodig had gehad, maar hij kan zich er nu nog uitkletsen) en het kost mij nog ettelijke telefoontjes voordat mijn nieuwe credit card eindelijk op de deurmat valt.

En zo zijn er alweer twee weken voorbij. We gaan nog even met volle teugen genieten van onze laatste week hier, voordat we de rust van "ons" eiland weer opzoeken...

Emotioneel weekje

We zijn weer in Nederland!
De reis is weliswaar heel lang maar verloopt voorspoedig. Op donderdagochtend (19 april) staan we om half 6 's morgens Panamese tijd naast ons bed en 24 uur later stappen we vrijdagmiddag (20 april) rond half 1 Nederlandse tijd op Schiphol uit het vliegtuig. In die tussentijd hebben we een kwartiertje gevaren (naar Colón) gewacht op het vliegveld in Bocas, een uurtje gevlogen (naar Panama City), met taxi's door de stad gesjeesd en boodschappen gedaan, gewacht op het vliegveld in Panama en nog eens ruim tien uur gevlogen (naar Amsterdam).

En dan kunnen we eindelijk Peggy, het nichtje van Roberto die ons al staat op te wachten, een hele dikke knuffel geven. Het is een jaar geleden en de laatste keer dat we elkaar zagen was met het overlijden van Roberto's zus, dus het weerzien is emotioneel. Peggy brengt ons naar Waddinxveen waar we, zoals altijd tijdens ons verblijf in Nederland, bij mijn zus zullen logeren. Daar komt langzaamaan iedereen binnen druppelen. Eerst mijn moeder. Zij woont sinds februari in Waddinxveen, dus ze komt met de fiets. Fijn om haar weer te kunnen omhelzen en we pinken allebei een traantje weg. Dan komt mijn zus Joke uit haar werk en het knuffelproces herhaalt zich. Als mijn nichtje Manon even later binnen komt, moet ik even een brok wegslikken. Ze is bijna 5 maanden zwanger en ik zie haar nu voor het eerst. Ze heeft al een mooi buikje. Ik was 18 jaar toen Manon geboren werd en ik voor het eerst tante werd. Nu is zij in verwachting van haar eerste en word ik oudtante (klinkt wel erg oud maar is ook heel bijzonder)! Daarna komt Nico binnen en wat later ook nog mijn neef Kevin met Caroline. Iedere keer is het weer omhelzen geblazen en honderduit vertellen natuurlijk. Om 9 uur 's avonds rollen we allebei doodmoe in bed.

De volgende dag gaan we eerst even wat dingen regelen en boodschappen doen en daarna bij Roberto's ouders op bezoek Het ritueel van omhelzen, een traantje wegpinken en verhalen vertellen gaat verder. We kletsen bij en eten een hapje mee en gaan op tijd naar huis want de jetlag is nog niet over.

Op zondagochtend gaan Roberto en ik samen bij mijn vader op bezoek. Dat is erg moeilijk. De laatste keer dat we hem zagen, woonde hij nog met mijn moeder in Wieringerwerf, reed hij nog auto en konden we volop herinneringen ophalen. Nu zit hij in een verpleeghuis, kan niet meer lopen of zelfstandig eten en is niet in staat om zijn gedachten te ordenen of uit te spreken. Een sterke man, gereduceerd tot willoos hoopje lichaam; het is oneerlijk. Gelukkig heeft hij een "goeie dag" zoals de verpleegster zegt. Hoewel hij zich niet meer verbaal kan uiten, zie ik aan zijn ogen dat hij het fijn vindt om ons te zien en ik ben erg blij dat hij me nog herkent. Ook de volgende dag, als ik samen met Joke naar hem toe ga, zie ik in zijn blik de herkenning die zegt "hé, daar ben je alweer!" Een echt gesprek voeren gaat helaas niet meer (hoewel hij af en toe wel een paar woorden spreekt), maar toch voel ik nog een stukje contact en daar ben ik erg blij mee
's Middags gaan we op bezoek bij mijn moeder. Zij is in februari naar Waddinxveen verhuisd en we zien nu voor het eerst haar nieuwe huis, dat vlakbij mijn zus is. Het is echt een ontzettend gezellig huis met een kleine tuin waar ze lekker in kan zitten (moet het wel beter weer worden) en ze heeft het er gelukkig erg naar haar zin.

Al met al is het met de lange reis en alle emoties een vermoeiend weekje met (zeker voor mij) allemaal nieuwe situaties. Een moeder die verhuisd is en nu alleen woont, een vader die in zijn laatste levensfase zit en een nichtje die weer een nieuw leven in zich draagt. Het leven is vreemd, het leven is mooi, het leven gaat door...

Aftellen

Nog een paar daagjes en dan zitten we in het vliegtuig naar Nederland. Het klinkt misschien gek maar zelfs wonende in een "paradijsje", kijk je af en toe gewoon uit naar je vakantie. Vroeger was vakantie een ver en mooi land bezoeken, nu is vakantie een ver Nederland bezoeken. Gewoon even uit de dagelijkse "sleur", even niet duiken maar bij familie en vrienden op bezoek.

Het is sinds een weekje rustig en we hebben op ons gemak Michel en Ginette kunnen inwerken. Afgelopen zondag in het hostel gewerkt en nog even een laatste was kunnen draaien. Verder zijn de dagen relaxt. Rob heeft tijd om 's morgens uitgebreid de kranten te lezen op de computer, terwijl in de hangmat mijn boek uitlees. Ik zoek alvast wat spullen bij elkaar die mee moeten, leg één en ander klaar op het logeerbed (tja, nog altijd de georganiseerde regelaar, aard van het beestje) en maak het huisje nog even goed schoon. Eventjes wat boeken terugbrengen naar Janet en gelijk gedag zeggen.
Morgen moeten we naar Bocas om de laatste betalingen te doen voordat we weggaan en dan naar huis om in te pakken. Aan het eind van de middag gaan we naar het afscheidsfeestje van de Thai. We hadden namelijk een heel goed thais restaurant op het eiland (boven op de heuvel, midden in de jungle met een prachtig uitzicht) met heerlijk eten maar die gaat er helaas mee stoppen. Ter afscheid heeft de kok alle "locals" (lees: de buitenlanders die hier wonen en regelmatig bij hem kwamen eten) uitgenodigd voor een laatste maal om de keuken en bar leeg te maken. Dat wordt nog wat want de volgende dag moeten we om half zes op...

En dan... "Holland here we come!" Ik heb gehoord en gelezen dat het in Nederland koud en regenachtig is, dus we zullen proberen om een stukje Panamese zon mee te nemen.

Van alles wat

Pasen is eigenlijk ongemerkt voorbij gegaan. Vorige week was het nog druk met duikers, de laatste paar dagen is het rustig. Officieel loopt het hoogseizoen hier altijd tot Pasen, dus het zal vanaf nu wel wat minder worden. Het weer is erg wisselvallig. De ene dag stralende zonneschijn met een strakblauwe hemel, de volgende dag grauw en grijs met regen.
De afgelopen week heeft Rob zijn eerste vriendinnetje weer gevonden, of liever, zij heeft hem gevonden, via Facebook. Via mail hebben ze de afgelopen paar dagen 30 jaar leven zitten ophalen. Erg leuk, maar het doet ieder van ons wel realiseren dat we oud geworden zijn!
We lazen trouwens in de "krant" (op internet uiteraard) dat ze de vaart van de Titanic exact gaan nadoen. Zelfde aantal passagiers, zelfde menu, zelfde muziek, zelfde route. Het is niet te hopen dat ze als kapitein Francesco Schettino hebben aangesteld.....

Nou ja, nog een weekje en dan vliegen we richting Nederland. Vanaf morgen gaan we Michel en Ginette, de course director en divemaster die ons duikschooltje gaan waarnemen tijdens onze afwezigheid, "inwerken". Laten zien waar alles ligt en hoe alles werkt in de duikschool en natuurlijk de verschillende duiklocaties uitleggen. Ik heb alles voorgewerkt en op geschreven, zodat ze niet mis kunnen grijpen. Jaja, het is weer net als vroeger op mijn werk, een week voorbereiding en volledige instructies voor de achterblijvers... Maar het valt mee hoor, zo'n duikschooltje is toch een stuk minder ingewikkeld dan een fulltime export-functie, gelukkig.

Zomaar een avond

We hebben een goeie dag gehad. Het was gelukkig weer mooi weer en we zijn met een groepje van 3 uit duiken geweest.
Nu is het avond, de zon is al een tijdje onder, en ik lig in m’n hangmat op de veranda terwijl de I-pod mijn favoriete muziek speelt. Boven me, op het golfplaten dak zijn de gekko’s op jacht naar de nachtvlinders die rond de lamp fladderen. Het blijken onhandige jagers en de nachtvlinders (zelf ook nerveuze dwarrelaars) ontsnappen regelmatig met succes aan een aanval.

Zojuist zijn de kinkajou’s weer langsgekomen. Hoewel de meeste altijd de veilige route via de beschutte bomen nemen was er nu een brutaaltje die via de elektriciteitsdraad de veranda opkwam en pontificaal over de balustrade naar de andere kant liep om daar weer in een boom te verdwijnen. Heel soms komen er ook nachtaapjes voorbij, maar die zijn nauwelijks te spotten. Je hoort ze van tak naar tak springen en als je mazzel hebt zie je nog net een pluizige staart wegglippen. Maar het blijft genieten...

Roberto brengt me nog een glaasje wijn en kruipt dan weer met een boek in zijn eigen hangmat. In de verte zie ik de lichtjes van de zeilboten die in de baai voor anker liggen. Dichterbij, in de schaduw van de bomen zie ik andere lichtjes opflikkeren: glimwormen, ook wel vuurvliegjes genoemd. Een hele foute benaming want het zijn geen vliegen noch wormen, ze blijken tot de keverfamilie te behoren (ja,ja,  de wondere wereld van al die dieren hier maakt me nieuwsgierig en dan is Wikipedia een uitkomst...). Hoe dan ook, hun groen-fluorescerende  lichtjes geven de avond een sprookjesachtige sfeer. Heerlijk relaxt, wieg ik zachtjes heen en weer en geniet met volle teugen: zo weinig te doen en tegelijk zoveel te beleven...

Vakantie

Nog een paar weekjes en dan vertrekken we (op 19 april) naar Nederland waar we een goeie 3 weken vakantie hebben. Hoewel vakantie... de ervaring heeft inmiddels geleerd dat als je in het buitenland woont, het tijdelijk verblijf in Nederland altijd volgepland is met zakelijke aangelegenheden en privé-afspraken. En vooral de zakelijke aangelegenheden vergen de nodige voorbereiding. Zo moet mijn credit card (vervroegd) verlengd worden dus heb ik geprobeerd om dat via e-mail te regelen. Helaas, dat gaat alleen telefonisch dus moet ik, ongeveer een week voordat we vertrekken, met de ING bellen om dit te regelen zodat de credit card kan arriveren in de periode dat we in Nederland zijn.
Verder moet Roberto een nieuw paspoort aanvragen en aangezien we in Panama geen Nederlandse ambassade hebben, leek het ons beter om dat ook maar tijdens ons verblijf in Nederland te doen. We hadden al uitgezocht dat we, bij gebrek aan een woongemeente, het paspoort bij een speciale afdeling bij de gemeente Den Haag moeten aanvragen. Ook daar blijkt het onmogelijk om informatie via e-mail te verkrijgen en worden we naar een speciaal telefoonnummer verwezen. Gezien het tijdsverschil van 7 uur en de kantooruren van de gemeente is dat een hele uitdaging, zeker aangezien het speciale telefoonnummer vanuit het buitenland niet werkt. Gelukkig heb ik een behulpzame zus die, ondanks haar eigen drukke leventje, wel even voor ons wil bellen. Geen probleem, afspraak gemaakt, de heer van Heijningen moet er wel voor zorgen dat hij een bewijs van zijn Nederlandse nationaliteit bij zich heeft. Nou da's makkelijk, hij heeft zijn nog geldige paspoort uiteraard toch bij zich. Eh... nee, dat blijkt dus onvoldoende bewijs. Aangezien hij al een tijdje in het buitenland woont, zou het namelijk kunnen dat hij inmiddels een andere nationaliteit heeft aangenomen... Hij moet een verklaring hebben van een Nederlandse ambassade (niet ouder dan 2 weken) dat hij de Nederlandse nationaliteit heeft. Dat betekent dat hij vlak voor de reis naar Nederland nog "even" naar San José (Costa Rica) moet om daar bij de ambassade zo'n verklaring af te halen. En op basis waarvan maakt de ambassade die verklaring dan? Waarschijnlijk op basis van zijn huidige paspoort... (iets anders kunnen we echt niet bedenken). Zuslief belt dus nog maar eens terug naar de gemeente Den Haag en na wat discussie, komen ze tot de conclusie dat de stempels in het paspoort  (de toeristenvisa) die we verzameld hebben tijdens onze halfjaarlijkse uitstapjes naar Costa Rica (en soms Nederland), voldoende bewijs zouden moeten zijn dat Roberto geen andere nationaliteit heeft en nog steeds oer-hollands is. We zijn benieuwd....

Overigens hoeven we deze keer de duikschool niet te sluiten als we naar Nederland gaan. Michel, een PADI Course Director, en zijn vrouw die sinds een jaar in Bocas wonen, willen het tijdens onze afwezigheid wel voor ons waarnemen, dus daar zijn we heel blij mee!

Rest ons niets anders dan ons voor te bereiden én te verheugen op onze Hollandse vakantie, want we kijken er erg naar uit om de familie weer te zien (vooral mijn vader, want die is inmiddels ernstig ziek en zit sinds een aantal maanden in een verpleegtehuis) en zoveel mogelijk de vrienden op te zoeken. En een aantal zakelijke dingen te regelen natuurlijk...

Changuinola

We moesten afgelopen zaterdag naar Changuinola voor de nacontrole bij de gynaecoloog. Het is al weken behoorlijk slecht weer en ook zaterdag was geen uitzondering dus in de vroege ochtend ondernemen we in de stromende regen de lange reis (bootje, boot, bus) naar Changuinola en om 9 uur zitten we bij de arts. Het inwendige onderzoek was goed (de cyste was goed weggehaald) maar het uitstrijkje wees uit dat het virus er nog steeds zit. Vorige keer was al met de biopsie bepaald dat het om een onschuldige variant ging en de arts meldde dat een dergelijk virus meestal binnen twee jaar vanzelf verdwijnt. Desondanks heb ik toch een zalf meegekregen om het virus tegen te gaan en over een half jaar moeten we weer terugkomen voor een volgende controle (afwachten dus maar weer).

Altijd tegen de tijd dat we weten dat we naar Changuinola gaan, hebben we een hele waslijst aan zaken die we op de eilanden niet kunnen krijgen en vanuit Changuinola mee moeten nemen. Dus ook deze zaterdag lopen we de druilerige hoofdstraat een paar keer op en neer om alles  te vinden (in de zon is Changuinola al geen gezellig stadje, maar in de regen wordt het helemaal troosteloos). We moesten o.a. een nieuwe printer hebben want de onze was kapot (koud een jaar oud, weet je nog), maar die wilden we pas op het laatst kopen in verband met het gesjouw. Dat was ons bijna funest geworden, want we hadden een aanbieding gevonden, maar toen we aan het eind van de dag terug gingen om die te kopen, waren ze al bijna helemaal uitverkocht, op één na gelukkig, die we toen maar heel snel ingepinseld hebben.
We zijn blij als we aan het eind van de middag bepakt en bezakt weer thuis zijn; het dagje "grote stad" zit er gelukkig weer voor een tijdje op!

Verder is het ineens weer heel stil en rustig met duikers, want zoals gezegd is het al weken slecht weer met vooral 's nachts ongelooflijk veel regen (op sommige dagen moeten de kaplaarzen alweer aan) en dat jaagt de toeristen helaas vroegtijdig naar andere oorden...

Woelig weekje

We hebben de afgelopen week in het hostel gewerkt want Tom en Ina hadden een weekje vakantie. Nou hebben we in 2010 ruim 8 maanden in het hostel gewerkt dus het werk is routine, maar gecombineerd met de duikschool is het soms een nogal hectische toestand, zeker in het hoogseizoen. Met name de ochtenden kunnen chaotisch zijn, als er hotelgasten vertrekken of juist arriveren (met de beroemde nachtbus uit Panama City), andere hotelgasten vragen hebben over tours of snorkelspullen willen huren en iedereen ondertussen ook nog graag wil ontbijten. Tussendoor ontvangen we onze duikgasten, laten ze de noodzakelijke documenten invullen en daarna "aankleden" (wetsuits, jackets en vinnen passen), terwijl Roberto de duikspullen op het dek klaar zet. Op het laatste moment moet de hond dan nog even worden uitgelaten, want als Roberto straks weg is en ik alleen in het hostel zit, kan ik niet met haar naar buiten. En dan, rond een uur of 11, is Roberto vertrokken met zijn duikers en zijn alle hotelgasten op weg met een tour of naar het strand en zit ik ineens in m'n eentje in het hostel.... (rúst!) Tegen de tijd dat Roberto terugkomt met zijn duikers, komen ook de eerste gasten weer van het strand of arriveren er nieuwe hotelgasten en is het weer even een drukte van belang.

Verder krijgen we woensdag een belletje van de "bekende van een bekende" die in Panama City één en ander voor ons zou regelen in verband met ons NIT nummer. Hij was in Bocas en Roberto moest nú komen om iets aan te vragen en te tekenen. Gelukkig was Roberto die dag toevallig niet aan het duiken, dus hij graait wat spullen bij elkaar en staat al op het dek om een bootje te nemen als de man weer opbelt. Nog niet komen, want er moet toch eerst nog iets geannuleerd worden in Panama City en de man heeft zijn collega aldaar opdracht gegeven om dat direct te doen, dus Roberto moet even afwachten. Om half 4 volgt er weer een belletje dat Rob echt direct moet komen want het document kan nu aangevraagd en ondertekend worden en de instantie waar dat gebeuren moet sluit om 4 uur! Goed, Roberto redt het allemaal precies en dan melden ze doodleuk dat het document vóór aanstaande maandag in Changuinola moet zijn. Dát lukt ons dus nooit, want Roberto heeft de komende dagen duikers en dan kan ik niet weg want er moet iemand in het hostel zijn.... Maar dan zegt de medewerkster van de instantie dat zij de volgende dag toch naar Changuinola moet en dat zij het wel even wil afgeven. Lang leve de behulpzame mensen!

Het weekje eindigt letterlijk met een knal. Vrijdagmiddag lig ik in de hangmat een boek te lezen en zit Roberto (al terug van het duiken) in de duikschool achter de computer als we een enorm gekraak horen gevolgd door stromend water. Het was de hele week al onstuimig weer geweest met regen en wind en een woelige zee met hoog water en enorme golven die onder het hostel door rollen en tegen de waterkant kapot slaan. Eén van die golven had nu een paar pijpleidingen die onder het hostel bevestigd zijn kapot geslagen met als gevolg dat er op verschillende plekken water wegliep. Ervaren als we hier inmiddels mee zijn, proberen we het water van het eiland af te sluiten (wat slechts gedeeltelijk lukt) en gaan we op zoek naar Oskie, onze "watermanager". Die staat tien minuten later tot aan z'n nek in het water onder het huis en neemt de schade op: er is zowel een pijp van de waterleiding als een pijp van het septic systeem kapot. Oskie haalt wat reserve-materiaal en gereedschap en een uurtje later is het alweer gefikst. Lang leve de behulpzame mensen!

Zaterdag komen Tom en Ina aan het eind van de middag weer terug en nemen het beheer van het hostel weer over. Wij pakken ons boeltje en trakteren onszelf op een hapje eten bij Ca'Venice. Het restaurant staat ook over het water en terwijl we genieten van een glaasje wijn en een lekkere pizza, rollen de nog altijd heftige golven onder het terras door en spoelen als het ware de laatste resten van dit woelige weekje weg.

Belastingperikelen

Eind januari schreef ik dat we onze boekhouding naar de accountant hadden gebracht in verband met het opstellen van de officiële cijfers en de opgave aan de belasting. We hadden toen al zo'n voorgevoel dat dat hoofdstuk nog wel een staartje zou krijgen. En jawel, afgelopen week kregen we een telefoontje van de accountant. De boeken en bonnen waren allemaal prima in orde (tot zover dus geslaagd) maar toen de accountant bij de overheid de aangifte wilde indienen, bleek dat ons bedrijf officieel niet bestaat!

Hoe het mogelijk is? We hebben geen idee.
Toen we december 2010 met ons bedrijfje begonnen, hebben we ons goed geïnformeerd en alle nodige stappen ondernomen. Allereerst hebben we ons laten registreren bij één of andere overheidsinstantie zodat we toestemming kregen om een bedrijfje op te richten. Daarna konden we het bedrijf zelf oprichten met de zogenaamde "Aviso de Operacion". Tot slot moesten we ons laten registreren bij de gemeente Bocas del Toro, om ons in staat te stellen iedere maand de gemeentelijke belasting te betalen. Uiteraard hoorde bij iedere stap weer een betaling, daar ontkom je ook hier niet aan, maar verder liep het hele proces vlotjes.
Naar nu blijkt, wordt er bij dit proces automatisch ook een NIT nummer aangevraagd bij de overheid cq belastingdienst. Inmiddels zijn we erachter dat voor ons dat nummer wel is aangevraagd, maar dat deze nooit volledig verwerkt is; het nummer is bij de belastingdienst nog steeds "pending" oftewel "hangende". En zoals dat bij overheidsinstanties over de hele wereld gaat, zegt de Panamese belastingdienst: "Geen NIT nummer, geen bedrijf. Geen bedrijf, geen aangifte!"

En dus kunnen we geen belasting betalen. Klinkt leuk, maar is natuurlijk niet slim, dus op dit moment zijn we met behulp van de accountant en diverse officiële instanties (en vooral "bekenden van bekenden" bij die officiële instanties) aan het proberen om dat NIT nummer alsnog geactiveerd te krijgen, zodat we als keurig, bestaand bedrijf onze belasting kunnen betalen.
Wordt waarschijnlijk nog wel vervolgd...

Wie volgt ons nog?

Time flies when you're having fun!
We zitten alweer een goeie twee jaar in Panama en het blog bestaat al sinds november 2009. Ik heb nog steeds heel veel plezier in het schrijven van de wekelijkse verhaaltjes, hoewel het tegenwoordig ook wel eens lastig is om een nieuw onderwerp te verzinnen. In tegenstelling tot het eerste jaar gebeurt er momenteel weinig enerverend. Dat vinden wij niet zo erg want het gaat gewoon lekker z'n gangetje, maar het moge duidelijk zijn dat je over "z'n gangetje" niet echt spectaculair schrijven kan. Bovendien heb ik alle dagelijkse gebeurtenissen in de afgelopen twee jaar wel zo'n beetje beschreven en loop ik dus het risico om in herhalingen te vervallen.

Het bracht ons bij de volgende vraag: wie volgt het blog nog? Te meer omdat we sinds augustus 2011 dankzij het enorme gestuntel van weblog.nl ineens een aantal maanden uit de lucht waren... We hebben toen wel geprobeerd zoveel mogelijk mensen via e-mail te bereiken, maar we kunnen ons voorstellen dat veel mensen ons toen uit het oog zijn verloren.
Natuurlijk weten we van wat familieleden en vrienden dat ze het blog nog regelmatig lezen, maar verder hebben we eigenlijk geen idee. Soms krijgen we vanuit onverwachte hoek ineens een reactie op een verhaaltje en dat is toch altijd weer heel leuk ("Goh, die leest ons blog ook nog, hoe zou het daarmee zijn...").

Dus bij deze een oproepje: Volg je ons blog nog (af en toe), laat het ons weten!
klik hieronder op "reacties" en laat een berichtje achter

Geen tijd

Sinds de dag dat de blokkades werden opgeheven en er weer mensen naar Bocas konden komen, hebben we het druk, druk, druk. We gaan iedere dag met volle boten op pad en moeten zelfs af en toe "nee" verkopen.

Dat brengt ook gelijk weer wat strubbels met zich mee, want juist in deze drukke tijd gaat de motor van de boot kapot. Niet ons eigendom (wij huren de boot) dus geen kostenpost voor ons, maar wel vervelend want de motor moet gemaakt worden en daar hebben we met onze dagelijkse duiken eigenlijk geen tijd voor. Gelukkig is onze bootkapitein vindingrijk en weet hij tijdelijk ergens een ouwe motor te lenen, terwijl de "onze" wordt gerepareerd.
Bijna direct erna gaat het volgende kapot. Dit keer is het de compressor bij de duikshop in Bocas. Ook niet ons eigendom, maar ook weer lastig want alle duikshops moeten nu bij één en dezelfde collega de flessen laten vullen en die kan die hoeveelheid nauwelijks aan.

En dan, als klap op de vuurpijl, begeeft een derde apparaat het: onze printer. Dit keer wél ons eigendom en dus niet alleen vervelend, maar ook een kostenpost. Zoals al eerder gezegd, is de gemiddelde levensduur van elektrische apparaten hier ongeveer een jaar en onze printer is helaas geen uitzondering op die regel. We kochten hem in januari 2011, zo'n handige drie-in-één copier/printer/scanner. De scanner gaf als eerste de geest, zo'n 3 maanden geleden. Op zich niet zo'n probleem; in plaats van beelden scannen, maken we tegenwoordig gewoon een digitale foto om per mail te versturen en dat werkt ook. Sinds een week werkt de printer echter ook niet meer en dat is wel een probleem. We hebben inmiddels, met onze beperkte kennis, alle mogelijke oplossingen al geprobeerd (software opnieuw installeren, nieuwe kabels proberen) maar de printer blijft zwijgen. We moeten dus een nieuwe kopen en daarvoor moeten we naar Changuinola (op het vaste land) maar daar hebben we met al die drukte geen tijd voor! Er zit dus even niets anders op dan te improviseren. Gelukkig kun je hier in Panama nog met een dergelijk excuus aan komen onder het mom van "tja, dit is Panama, hè." We tellen onze zegeningen want vooralsnog doet het kopieergedeelte het nog wel.

O ja, dat zou ik bijna vergeten. Het is hier natuurlijk ook nog Carnaval! Op Bastimentos merken we daar weinig van maar in Bocas zijn er dagelijkse optochten en feesten tot diep in de nacht. Eigenlijk hadden we ons voorgenomen om dit jaar eens een kijkje te nemen en dan wat leuke foto- en video-opnames te maken. Maar ja, geen tijd hè.....

Onder water

Flying Gurnard / Vliegende Poon

Vanmorgen werden we om even voor zes uur wakker doordat het bed zacht heen en weer bewoog. Het was binnen enkele seconden voorbij en wij vroegen ons af of we nu zojuist een aardbeving hadden gevoeld of dat we het ons maar verbeeld hadden. Even googlen dus, en ja hoor, op dat tijdstip was er een aardbeving van 5.8 in ons buurland Costa Rica.

Nurseshark / Verpleegstershaai

Behalve een licht-schuddend bed is de rust in Panama gelukkig weergekeerd. Juist op de dag dat wij een reservering hadden van klanten die uit Costa Rica zouden komen, waarvan wij eigenlijk verwachtten dat die niet zouden komen opdagen, werden de blokkades opgeheven. Het is niet duidelijk of het dispuut ook echt is opgelost, maar de situatie is in ieder geval weer genormaliseerd. Een dag later zijn de winkeltjes weer volledig bevoorraad en wij hebben de afgelopen dagen weer bijna iedere dag gedoken.

Eagleray / Adelaarsrog

De klanten uit Costa Rica (een Nederlands stel) gaan een paar dagen achter elkaar met ons mee en maken leuke foto's. Hier dus een paar foto's van wat we zoal tegenkomen onder water. We maken ook een mooie nachtduik (ik ga ook weer eens mee) maar daar hebben we helaas geen foto's van.

De laatste foto (van de Toadfish - ik weet niet hoe die in het Nederlands heet) zal voor de meeste mensen een zoekplaatje zijn, want deze vissen zijn niet alleen ontzettend "lelijk" maar ook een ster in camouflage.

We hebben nog wel een heel leuk onderwater-filmpje in de aanbieding. Een maandje geleden hadden we namelijk een Duits stelletje dat bij ons de Open Water cursus deed en hij maakte op de laatste dag deze redelijk unieke opname (klik op de link om het filmpje te zien):
Moray / Murene

Onrust

Het rommelt in Panama. Sinds halverwege vorige week zijn een aantal wegen in centraal Panama geblokkeerd door de "indigenas" (inheemse indianen). Reden is een dispuut tussen president Martinelli en de indigenas. De president wil in de provincie Ngöbe Buglé een aantal stuwdammen met waterkracht-centrales bouwen. Maar Ngöbe Buglé is een zogenaamde "comarca", een provincie met zelfbestuur, en de indigenas, de inwoners van Ngöbe Buglé willen die stuwdammen niet. Om hun stem kracht bij te zetten, hebben ze sinds vorige week donderdag de weg tussen Panama City en David geblokkeerd. Dat is een gedeelte van de pan-amerikaanse snelweg, dus je kunt je de chaos wel voorstellen. Er was vorige week zelfs sprake van dat de indigenas een bus met toeristen hadden gegijzeld, maar daar horen we helemaal niets meer over, dus dat zal wel met een sisser zijn afgelopen.

Wat wij vooral merken van dit alles is dat er bijna geen toeristen meer komen, want die stranden allemaal bij de blokkade. Maar wat veel vervelender is, ook vrachtverkeer staat stil, dus hebben we hier geen aanvoer meer van producten! Inmiddels raken de schappen in de supermarkten zowel in Bocas als op Bastimentos al aardig leeg en zijn verse spullen, zoals brood en groente al niet meer te krijgen.

Ondertussen zit de regering van Panama niet stil en gisteren heeft de politie met harde hand de weg tussen Panama City en David schoon geveegd. Helaas hoorden we vanmorgen dat de indigenas de blokkade nu verschoven hebben naar de weg tussen David en Changuinola, wat voor ons betekent dat nu niet alleen de aanvoer vanaf Panama City stilligt, maar ook de aanvoer vanaf Changuinola niet langer kan plaatsvinden. Het wordt er voor ons dus niet echt beter op... Bovendien gaat het gerucht dat de president van plan is om het mobiele netwerk in het hele gebied lam te leggen, zodat de indigenas niet meer kunnen communiceren. Als dat gebeurt, zijn wij dus echt helemaal van de buitenwereld afgesloten want ook ons internet gaat via het mobiele netwerk!

We moeten het maar even afwachten. We bakken tegenwoordig ons eigen brood (echt waar) en rijst en pasta is nog voldoende te krijgen; de maaltijden zullen misschien iets minder gevarieerd worden, maar we houden het nog wel even vol ;o)